orlando

Tuesday, January 31, 2006

Η βασιλεία των ουρανών

Φρίκαρα! 80.000 λέξεις συνέντευξη του τέως βασιλιά στο ΒΗΜΑ... Εξομολόγηση εκ βαθέων και εξ ευωνύμων; Τι έγινε ξαφνικά στον μηντιακό προμαχώνα του παλιού κέντρου και της προοδευτικής παράταξης; Τι είναι η πατρίδα τους, μην είν οι τέως; Μην είναι τ άπαρτα δημοσιογραφικά βουνά; Βιογραφία ετοιμάζουνε ή συνέντευξη; 80.000 λέξεις δεν χαρίσανε ποτέ και σε κανέναν... Φρίκαρα! Μια χαρά ο Παπαχελάς κι άλλες τρεις χαρές ο Ψυχάρης, αλλά ποιός θα τόλμαγε να πάρει και να μεταδώσει ή να δημοσιεύσει την Κωνσταντινιάδα και δεν θα του χύμαγαν λυτοί και δεμένοι για την υπερπροβολή και όλα όσα αυτή μπορεί να κρύβει; Ούτε ο Μιχαλόπουλος με την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ του ... Φρίκαρα! Και τώρα εξηγούνται κάτι χαριτωμενιές στα ένθετα περιοδικά της Κυριακάτικης έκδοσης με εξώφυλλα life style δήθεν και τους πρίγκηπες να ποζάρουν με τα πριγκηπόπουλα και τις Μαρί Σαντάλ. Πού αυτά; Στο ΒΗΜΑ ... Και μην αρχίσουμε τα σάπια για ιστορικές μαρτυρίες που φωτίζουν ταραγμένες περιόδους, διότι αν ήταν έτσι να πήγαιναν στα 80ςκαι τα 90ς που ζούσαν όλοι οι βασικοί συμπρωταγωνιστές να πάρουν συνέντευξη από τον τέως. Θα τους αρνιόταν μήπως;

Friday, January 27, 2006

Αριστερά μπαίνοντας ή Αριστερά βγαίνοντας;

Κατ αρχήν, όποιος δεν αναγνωρίζει την ως άνω αποστροφή, να πάρει πάραυτα το "Είπαν" του Πάσχου Μανδραβέλη. Δεύτερον το ερώτημα παραμένει αριστερά μπαίνοντας ή βγαίνοντας; Για παράδειγμα πόσους γνωρίζετε που μπαίνοντας γενικώς ~ας πούμε στην ενήλικη ζωή~ ήταν αριστεροί και βγαίνοντας για την τρίτη ηλικία μας προέκυψαν αριστεροί στη στήλη του πόθεν έσχες; Κι αντίθετα έχετε δει πολλούς να μπαίνουν με το δεξί και βγαίνουν με τ αριστερό πλην της Λιάνας Κανέλλη που έκανε φίρμα το ΚΚΕ;
Και τέλος αν υποθέσουμε ότι μπαίνει και βγαίνει κανείς αριστερά, τότε μήπως ισχύει το δυο φορές αριστερά μας κάνει μία δεξιά;
Σ αυτά τα ομολογουμένως υπαρξιακά ερωτήματα, πολλοί αριστεροί σιώπησαν περιφρονητικά~η σιωπή μου προς απάντηση σας κουφάλες δεξιοί προβοκάτορες~ κάποιοι άλλοι απήντησαν περιφρονητικά πλην δημοσίως ~ μην πάτε να αμαυρώσετε τους αγώνες και τους αγωνιστές κουφάλες δεξιοί προβοκάτορες~ και κάποιοι λίγοι έγραψαν βιβλία του τύπου "Καλά εσύ έφυγες νωρίς" δίνοντας επιχειρήματα στις δεξιές κουφάλες προβοκάτορες.
Τώρα όλα αυτά μου ήρθαν απότομα στο μυαλό, σαν ενόραση τύπου Ζαν Ντ Αρκ, Εκτη αίσθηση, Αβραάμ και Ισαάκ κλπ καθώς διάβαζα μια σειρά διθυράμβων για την εκλογική νίκη της Χαμάς στην Παλαιστίνη. Με αρχή το ηλίθιο δόγμα "ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου" δόγμα που ασπάστηκε με ακόμη πιο ηλίθιο τρόπο η Δύση και κυρίως οι ΗΠΑ την περίοδο του ψυχρού πολέμου και είδαμε τα αποτελέσματα, η Χαμάς με τους τρελαμένους βομβιστές και τους ακόμη πιο τρελαμένους μάρτυρες του Αλλάχ, έγιναν φίλοι μας, πιο φίλοι μας απ ότι οι της Φατάχ. Μας αρέσουν δηλαδή οι τύποι που συστηματικά και με την αμέριστη βοήθεια των φανατικών ορθόδοξων κι ακροδεξιών του Λικούντ δυναμίτιζαν επι χρόνια κάθε προσπάθεια και κάθε είδος λογικής υποχώρησης ένθεν κακείθεν. Γιατί μας αρέσουν; Διότι είναι τσαμπουκάδες και εμείς σαν κλασσικοί τσάμπα μάγκες ενθουσιαζόμαστε; Διότι έχουμε προηγούμενα από την εποχή της Μικρασιατικής καταστροφής , της Γερμανικής κατοχής ή του Κυπριακού με το Ισραήλ και μας αρέσει το μακελειό εκεί κάτω; Διότι έχουμε προηγούμενα με τους Παλαιστίνιους από την επανάσταση του 21 το μαύρο 97 ή τους Βαλκανικούς πολέμους και μας αρέσει το μακελειό εκεί κάτω; Διότι έπιασε τεταρταίος πυρετός τη Δύση και τους Αμερικάνους οπότε χαιρόμαστε που ανησυχούν οι εχθροί μας; Καλά βλαμένα είμαστε σ αυτή τη χώρα ή βλέπουμε ακόμη τον κόσμο αριστερά μπαίνοντας κι αριστερά βγαίνοντας; Κοινώς ολο δεξιά, κοντόφθαλμα, σκληροπυρηνικά, συντηρητικά και πάνω απ όλα θεόστραβα.
Υ.Γ Τον μόνο άνθρωπο που θυμάμαι παιδί να χαίρεται από μαύρα μαντάτα ήταν ένας Χίτης που χάρηκε από το Τσέρνομπιλ. Στην ενήλικη ζωή μου είδα χαρά από την 11η Σεπτεμβρίου....

Thursday, January 26, 2006

Ο ΧΙΟΝΙΑΣ ΠΟΥ Τ ΑΡΝΑΚΙΑ ΠΑΓΩΝΕΙ

Αποκλειστήκαμε! Χωρίς ρεύμα για 24 ώρες και χωρίς τα τετράτροχα μας που κόλλησαν και με αλυσίδες. Ο βοριάς ή ο χιονιάς που τ αρνάκια παγώνει με μισό μέτρο χιόνι και παγωμένα τα πάντα. Σταλακτίτες από τη στέγη, παπλώματα και στρώματα μπροστά στο τζάκι ~ μπράβο μου που επέμενα να μπει θερμοδυναμικό και το βούλωσαν οι ρομαντικοί της οικογένειας που με κατηγορούσαν για άκρατο κυνισμό~ κεριά, πολλά κεριά μα πάρα πολλά κεριά σας λέω, γκαζάκια και μαγείρεμα στά κάρβουνα που φυσικά είχαμε άφθονα.
Χιονοπόλεμος στις 2 τα ξημερώματα με τα σκυλιά να χοροπηδάνε ανθουσιασμένα και να χώνουν τις μουσούδες τους στο απάτητο χιόνι. Το μαντεμένιο γουώκ με λάδι τηγάνιζε πατάτες, ομελέτες και σνίτσελ, με νερό έβραζε μακαρόνια και φακές. Η Κατερίνα ή Τουίτι είχε αναλάβει τα του πρωϊνού, ο Θάνος ή Ρούλης καθάριζε την κουζίνα όταν δεν καθάριζε με πόνο ψυχής τη Ζιζέλ του~ που πολύ θα ήθελα να την σκεπάσει με.... κουβέρτες αλλά δε μας περίσσευαν~ ο Αντρίκος ή Σπένσερ λύσσαγε που δενμπορούσε να πάει να ξεχαρμανιάσει στο B&Β και κατέβαζε απίστευτες ποσότητες ψωμιού με μέλι και βούτυρο και η Αννυ ή Τροχιδόπουλο που είχε αποκλειστεί πιο πάνω από μας μυξόκλαιγε μέσω κινητού που δεν την άφηναν να έρθει να αποκλειστεί μαζί μας που όσο νάναι είμασταν οργανωμένοι και άνετοι. Παίχτηκαν κατά σειρά πάθους: Μπιρίμπα, τάβλι, σουντόκου, τζένγκα. Καταναλώθηκαν κατά σειρά βαθμών αλκοόλ: Μισή φιάλη βότκα, 4 φιάλες Κατώγι κόκκινο, 3 φιάλες Βίβλια Χώρα, 10 κόκα λάϊτ και 12 κανονικές, 10 φακελάκια τσάι, ένα κουτάκι νες και 3 φιάλες γάλα. Τώρα γιατί όλοι οι υπόλοιποι στην περιοχή παραπονιούνται για τα χιόνια δεν το ξέρω. Εμείς περάσαμε όνειρο....

Monday, January 23, 2006

Bla, bla, bla...

Μ αρέσει όταν δεν καταλαβαίνω τον λογικό ειρμό ενός κειμένου ή μιας ομιλίας. Με κάνει ν αναρωτιέμαι αν είμαι βλάκας ή είναι βλάκας. Αν κινούμαι στη σφαίρα της ιδιωτείας ή αν κινείται στην σφαίρα της ιδιωτείας. Αν υπάρχουν τόσο ψηλότερα από το δικό μου επίπεδα σκέψης ή αν βρίσκομαι μπροστά στο φαινόμενο της "εγκεφαλικής φούσκας" κοινώς τσιχλόφουσκας στο κρανίο... Μ αρέσει όταν δεν μπορώ να αναλύσω και ν ανασυνθέσω ένα συλλογισμό, όταν δεν μπορώ να βάλω καν σε τάξη κύριες και παρενθετικές προτάσεις, όταν οι λέξεις γλυστράνε σαν χέλια απ το μυαλό μου και σπαζοκεφαλιάζω για να καταπιώ το νόημα τους. Εχουν νόημα ή δεν έχουν; Φυσικά κι έχουν μόνο που δεν μπορώ να το κατανοήσω εγώ. Μου φαίνονται σαν τα παραληρήματα των ψυχωσικών : Κάτι λένε, αλλά άντε να το αποκρυπτογραφήσεις και να το φέρεις στον δικό σου κώδικα. Ορισμένες φορές ειδικά όταν ακούω μια ομιλία πάνω από 10λεπτά, μπορώ να "θολώσω" τόσο πολύ την ακοή μου ώστε ο ήχος να είναι σαν βόμβος, σαν αυτό το bla,bla, bla... που χρησιμοποιούμε απαξιωτικά όταν θέλουμε να καταδείξουμε το ανούσιο του λόγου.... Λοιπόν για να μην μακρυγορώ μάλλον θα μείνω στα blogs περισσότερο απ ότι πίστευα. Υπάρχουν κείμενα που με κάνουν να "κολλάω" κανά τέταρτο έτσι για πλάκα!

Sunday, January 22, 2006

ΖΙΖΕΛ

Συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα όταν φαντασιώνεσαι με πάθος..... Για παράδειγμα ο Θάνος που πριν τέσσερα χρόνια είδε τη Ζιζέλ. Την είδε κι έπαθε όπως μόνο ένας εικοσάρης ή ένας πενηντάρης μπορεί να πάθει. Ο ένας γιατί δεν ξέρει τίποτε κι ο άλλος γιατί ξέρει πολλά... Η Ζιζέλ , που τότε δεν ξέραμε πως τη λένε Ζιζέλ θα μπορούσε να λέγεται Μαρία ή Γεωργία ή Ντίνα, απλά υπήρχε και περιφερόταν με ένα ακατανόητα cool στυλάκι λες και δεν την αφορούσαν οι τρελαμένοι τύποι που την κοίταγαν... "Αυτή είναι, μόνο αυτή " είπε ο Θάνος ή τέλος πάντων αυτό πάνω κάτω πρέπει να είπε γιατί στην πράξη αυτό έκανε. Αυτή ήταν και μόνο αυτή, συνήθως στα κατάμαυρα, να κινείται σαν αίλουρος άλλοτε νευρικά και γρήγορα κυνηγώντας ένα αόρατο θύμα, άλλοτε νωχελικά και καμαρωτά κυρίαρχη και σίγουρη... Τέσσερα χρόνια δεν σκέφτηκε ποτέ του άλλη, δεν θέλησε ποτέ του άλλη, δεν συζήτησε ποτέ για άλλη. Τέτοια εμμονή ο τύπος με την Ζιζέλ χωρίς να μπορεί ούτε να την πλησιάσει στα σοβαρά... Ολα του τάπαμε: Οτι δεν γίνονται αυτά, είναι πολύ άπιαστη περίπτωση, είναι μια θεά κι αυτός ένας πιτσιρικάς με λίγα κυβικά για να την κυκλοφορήσει, παρόλο που είναι ο καλύτερος απ όλους μας χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Ολα του τάπαμε: Οτι ακόμη κι αν την αποκτήσει, λέμε τώρα, θα του τρώει χοντρά, όχι γιατί θα είναι λάμια αλλά γιατί έτσι έχει μάθει, έτσι είναι η φύση της, έτσι είναι στην τελική τα πράγματα... Ο Θάνος δεν ξεκόλλαγε με τίποτε, πήγαινε Αγγλία γύρναγε από Αγγλία και το μυαλό του εκεί σ αυτήν. Ολοι οι άλλοι κάτι κάναμε με περιπτώσεις που έτυχαν καθώς τα χρόνια περνούσαν. Εντάξει κανείς δεν τόλμησε να κοιτάξει τόσο ψηλά, κανείς δεν χτύπησε στο " είδος Ζιζέλ" αλλά δεν μας χάλαγαν κι οι πιο κάτω κλάσεις . Κάτι χαριτωμενούλια, κάτι γατόνια, κάτι ζουζούνες... Ο Θάνος εκεί, με το top model σαν τσιπ στο κεφάλι του να κυκλοφορεί και να λέει "Τάπαμε ή αυτήν ή καμία", να την φαντασιώνεται με κάθε τρόπο και το πιο άρρωστο; Να είναι σίγουρος ότι κάτι θα γίνει και σύντομα θα γίνει δική του." Πόσο σύντομα ρε μεγάλε;" τον ρωτούσε ο Αντρέας "για να δω αν θα πάω πενταετούς θητείας ή να κάνω δωδεκάμηνο. Μη χάσω το θέαμα!"
Συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα όταν φαντασιώνεσαι με πάθος.....Με πολύ πάθος...
Η Ζιζέλ έχει αφεθεί στα χέρια του Θάνου. Μαγικά χέρια και πολύ ζόρικος, δε λέω, αλλά αυτή η τύπα είναι πέρα από τα όρια ενός πιτσιρικά. Οταν τους βλέπω μαζί όμως καταλαβαίνω τι έχει συμβεί τελικά. Πόσο την ήθελε, πόσο της αφοσιώθηκε πριν την αποκτήσει, πόσο την ένοιωθε πριν καν την αγγίξει, πόσο βαθιά την ερωτεύτηκε χωρίς να λογαριάσει κανέναν. Κι ήρθε η ώρα που αυτή η σχεδόν μισότρελλη αφοσίωση, την έφερε στα χέρια του. Να της μιλάει το πρωϊ χαιδεύοντας την με λατρεία, να την προσέχει όπως τα μάτια του, να την ταξιδεύει στους δρόμους και στα όνειρα. Μαζί οι δυό τους είναι ότι ωραιότερο έχω δει σε ζευγάρι. Λες κι αυτή γεννήθηκε για να συντροφεύει έναν ψηλό λεπτό τύπο με κατάμαυρα μαλλιά και πρασινωπά μάτια ετών εικοσιτεσσάρων. Λες;

Σημείωση: Η Ζιζέλ είναι μια BMW Z4 δυομισάρα...

Friday, January 20, 2006

ΕΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Ηρθε και στο γραφείο μου. Υποθέτω πως πήγε σε πολλά άλλα, δεκάδες, εκατοντάδες ίσως, μαζί με ένα κατακόκκινο dvd και τη γνωστή αφαιρετική επεξεργασμένη φωτογραφία σε μαύρο. Ernestο Che Guevara Η πορεία ενός μύθου γράφει ενώ στο ημερολόγιο που έχει πανομοιότυπο εξώφυλλο, το μήνυμα αλλάζει... Είναι: Κάθε Μέρα Επανάσταση
Δηλαδή, εγώ διαθέτω μια άλικη υπόμνηση 365 ημερών μετά πολλών φωτογραφιών του συχωρεμένου από τότε που γεννήθηκε μέχρι τη μέρα που τον δολοφόνησαν, στο γραφείο μου.
Δηλαδή, εγώ θα διαβάσω στις 23 αλλά και τις 24,25 και 26 Φεβρουαρίου 2006 μια που στην κάθε σελίδα έχουμε τέσσερις ημέρες, το εξής "Για τα πράσινα μάτια που το παράδοξο φως τους μου επισημαίνει τον κίνδυνο να αποκοιμηθώ μέσα τους" και την επεξήγηση ότι εγράφη κατόπιν σφοδρού έρωτα προς την Τσιτσίνα μια μικρή αριστοκράτισσα της οποίας ο πατέρας σοκαρίστηκε.
Δηλαδή, εγώ θα μπορώ να επαναστατώ καθημερινά όλο το 2006 αλληγορικά, φαντασιωτικά, συνενοχικά, λυτρωτικά καθώς θα σημειώνω : Ραντεβού στις 10.30πμ Κολωνάκι, Βιβλιοθήκη με Γ.Δ και μη ξεχάσω κράτηση στο Tike για την Παρασκευή, 6 άτομα
Δηλαδή αν δεν ήταν τόσο ωραίος μέσα στην άγρια τρέλα του, θα μου τον έστελναν δυο γενιές μετά, κατακόκκινο σαν το αίμα του, να πουλάει επανάσταση στους κομφορμιστές σαν και του λόγου μου;
Δηλαδή ποιός είναι πιο γελοίος από τους δυο μας; Εγώ που τον κοιτάω με σημάδια εμβροντησίας ή αυτός που με κοιτάει νεκρός πλην super star;