Friday, January 27, 2006

Αριστερά μπαίνοντας ή Αριστερά βγαίνοντας;

Κατ αρχήν, όποιος δεν αναγνωρίζει την ως άνω αποστροφή, να πάρει πάραυτα το "Είπαν" του Πάσχου Μανδραβέλη. Δεύτερον το ερώτημα παραμένει αριστερά μπαίνοντας ή βγαίνοντας; Για παράδειγμα πόσους γνωρίζετε που μπαίνοντας γενικώς ~ας πούμε στην ενήλικη ζωή~ ήταν αριστεροί και βγαίνοντας για την τρίτη ηλικία μας προέκυψαν αριστεροί στη στήλη του πόθεν έσχες; Κι αντίθετα έχετε δει πολλούς να μπαίνουν με το δεξί και βγαίνουν με τ αριστερό πλην της Λιάνας Κανέλλη που έκανε φίρμα το ΚΚΕ;
Και τέλος αν υποθέσουμε ότι μπαίνει και βγαίνει κανείς αριστερά, τότε μήπως ισχύει το δυο φορές αριστερά μας κάνει μία δεξιά;
Σ αυτά τα ομολογουμένως υπαρξιακά ερωτήματα, πολλοί αριστεροί σιώπησαν περιφρονητικά~η σιωπή μου προς απάντηση σας κουφάλες δεξιοί προβοκάτορες~ κάποιοι άλλοι απήντησαν περιφρονητικά πλην δημοσίως ~ μην πάτε να αμαυρώσετε τους αγώνες και τους αγωνιστές κουφάλες δεξιοί προβοκάτορες~ και κάποιοι λίγοι έγραψαν βιβλία του τύπου "Καλά εσύ έφυγες νωρίς" δίνοντας επιχειρήματα στις δεξιές κουφάλες προβοκάτορες.
Τώρα όλα αυτά μου ήρθαν απότομα στο μυαλό, σαν ενόραση τύπου Ζαν Ντ Αρκ, Εκτη αίσθηση, Αβραάμ και Ισαάκ κλπ καθώς διάβαζα μια σειρά διθυράμβων για την εκλογική νίκη της Χαμάς στην Παλαιστίνη. Με αρχή το ηλίθιο δόγμα "ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου" δόγμα που ασπάστηκε με ακόμη πιο ηλίθιο τρόπο η Δύση και κυρίως οι ΗΠΑ την περίοδο του ψυχρού πολέμου και είδαμε τα αποτελέσματα, η Χαμάς με τους τρελαμένους βομβιστές και τους ακόμη πιο τρελαμένους μάρτυρες του Αλλάχ, έγιναν φίλοι μας, πιο φίλοι μας απ ότι οι της Φατάχ. Μας αρέσουν δηλαδή οι τύποι που συστηματικά και με την αμέριστη βοήθεια των φανατικών ορθόδοξων κι ακροδεξιών του Λικούντ δυναμίτιζαν επι χρόνια κάθε προσπάθεια και κάθε είδος λογικής υποχώρησης ένθεν κακείθεν. Γιατί μας αρέσουν; Διότι είναι τσαμπουκάδες και εμείς σαν κλασσικοί τσάμπα μάγκες ενθουσιαζόμαστε; Διότι έχουμε προηγούμενα από την εποχή της Μικρασιατικής καταστροφής , της Γερμανικής κατοχής ή του Κυπριακού με το Ισραήλ και μας αρέσει το μακελειό εκεί κάτω; Διότι έχουμε προηγούμενα με τους Παλαιστίνιους από την επανάσταση του 21 το μαύρο 97 ή τους Βαλκανικούς πολέμους και μας αρέσει το μακελειό εκεί κάτω; Διότι έπιασε τεταρταίος πυρετός τη Δύση και τους Αμερικάνους οπότε χαιρόμαστε που ανησυχούν οι εχθροί μας; Καλά βλαμένα είμαστε σ αυτή τη χώρα ή βλέπουμε ακόμη τον κόσμο αριστερά μπαίνοντας κι αριστερά βγαίνοντας; Κοινώς ολο δεξιά, κοντόφθαλμα, σκληροπυρηνικά, συντηρητικά και πάνω απ όλα θεόστραβα.
Υ.Γ Τον μόνο άνθρωπο που θυμάμαι παιδί να χαίρεται από μαύρα μαντάτα ήταν ένας Χίτης που χάρηκε από το Τσέρνομπιλ. Στην ενήλικη ζωή μου είδα χαρά από την 11η Σεπτεμβρίου....

1 Comments:

Blogger alximist said...

Όταν κάτι συμβαίνει μας επηρέάζει σήμερα κατά πολύ Περισσότερο από ότι στο παρλθόν. Το τσέρνομπιλ σήμερα είναι υπεύθυνο για πολλούς καρκίνους ακόμα και στην ελλάδα, Η 11η είναι υπεύθυνη για πολλά που επακολούθησαν και θα επιρεάσουν την ζωή μας,(βλέπε περιορισμό κινήσεων και ελεγχους, θα εφαρμοσουν τον Big Brother κανονικά)...οπότε μην χαίρεσαι με τέτοια γεγονότα. Για την χαμας δεν είμαι γνώστης του κοινόυ αισθήματος στην Ελλάδα, αλλά ναι οι έλληνες είμαστε λίγο βαρεμένοι, βλέπε Σέρβοι στην γιουγκοσλαβία, και άλλα δίαφορα.

2:05 PM  

Post a Comment

<< Home