Thursday, February 09, 2006

ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΑ

Χθες βράδυ λίγο πριν τις 8, περπατούσα στον διάδρομο νο3 , του πρώτου ορόφου, του κτιρίου νο2 της Εταιρείας...... Περπατούσα αφηρημένα και αργά, με την γνωστή μουτσούνα του ανθρώπου που "Ποτέ Δεν Ξέρει Τι Του Φταίει".... Στα compact καναπεδοειδή μπροστά από τα ασανσέρ, δύο τεράστια τροχοσυστήματα καθαρισμού με τις σακκούλες, τους κουβάδες, τις σφουγγαρίστρες, τα χαρτιά, τα σάρωθρα , τα καθαριστικά και δύο τεράστιες κυρίες με τις γαλάζιες στολές και τα ID καρτελάκια να αναπαύονται στα πελώρια μπούστα.... " Καλησπέρα σας, τι κάνετε, μέχρι αργά πάλι σήμερα, κουραζόσαστε..." Διάβασα τα ονόματα τους, ίδιο επίθετο, ίδια κοψιά, αδελφές σίγουρα γύρω στα πενήντα κάτι , ενεργοποιήθηκε το εταιρικό τσιπάκι της Πολύ Φιλικής Συμπεριφοράς Προς Το Κατώτερο Προσωπικό, κοντοστάθηκα, χαμογέλασα αστραφτερά, ζέστανα τα μάτια, χαμήλωσα την ούτως ή άλλως χαμηλή φωνή μου και χαιρέτισα " Καλησπέρα κυρία Μαρία, κυρία Γεωργία" .... Σηκώθηκαν σαν ελατήρια, με κοίταξαν λες και τους ανακοίνωνα τριπλασιασμό μισθού και 30ωρο, η Μαρία σκούπισε νευρικά το χέρι της στην γαλάζια ρόμπα, εγώ πρότεινα το δικό μου έσφιξα διαδοχικά τις δύο παλάμες, δάχτυλα παχουλά και γερά, βέρες και κοντοκομμένα νύχια...
" Πάμε καλά , σκίζουμε ακούω ..." με ρώτησε η Γεωργία. " Γιατί ξέρετε, εμείς το πονάμε το μαγαζί είμαστε από τα τούβλα εδώ και καθαρίζουμε..." Αναψα τσιγάρο, ετοιμάστηκα να ενεργοποιήσω το εταιρικό τσιπάκι της Ευγενικής Διακοπής Συζήτησης Με Κατωτέρους αλλά κάτι αλλόκοτο έλεγε η Γεωργία με αγωνία, έχοντας ανοίξει την πόρτα του διαδρόμου νο4 , δείχνοντας τους τοίχους και τις ατελείωτες πόρτες " που τις σαπουνίζουμε μία φορά την εβδομάδα από πάνω ίσαμε κάτω...." και το τσιπάκι βραχυκύκλωσε " Με τους κουβάδες φέρναμε από το ισόγειο το νερό και λέγαμε θα καθαρίσει ποτέ αυτό το θηρίο; Δεκαπέντε γυναίκες όλες ντόπιες, είμαστε. Ξέρετε άλλες εργάτριες που μείναμε άνεργες, άλλες καθαρίστριες σε σπίτια, είπαμε να μαζευτούμε να γίνουμε συνεργείο καθαρισμού κι εμείς" ...Το τσιπάκι Μην Είσαι Μαλάκας ξεθάφτηκε από κάπου, έγειρα στο άλλο πόδι τράβηξα μια τζούρα, τα μάτια μου έγιναν νευρικά, " και που λέτε ψωμί τρώμε απο δω και νοιαζόμαστε γιατί τα ένσημα δεν είναι εύκολα στις μέρες μας, αλλά δόξα τω Θεώ πάμε καλά χάρη σε σας όλους..." Αλλαξα πόδι, η στάχτη μεγάλωσε, ένα τασάκι βγήκε από το τροχοφόρο και βρέθηκε μπροστά μου πριν πέσει η στάχτη "πολύ καπνίζετε, κάνει κακό σας το λέω γιατί έχασα τον άντρα μου πρόπερσι εγώ..." ένα κύμα ναυτίας μ έπνιξε, μια κρίση πανικού άρχισε ν ανεβοκατεβαίνει μαζί το ασανσέρ, η Μαρία ζύγιζε ενενήντα και βάλε κιλά όλα μαζεμένα στο πάνω μέρος κι η Γεωργία κάτι λιγότερο, το πουκάμισο μου άρχισε να χάνει το στυλάκι του κάτω από τις μασχάλες, το χαμόγελο μου στράβωσε άτσαλα... " Εγώ πολύ σας καμαρώνω εσάς και τους Τάδε, Τάδε Τάδε... τόσο καλοί άνθρωποι και δουλευτεράδες, καταδεχτικοί ..." Δεν έλεγε να τελειώσει αυτή η γαμοκατάσταση , κατέβασα το βλέμμα κι έπεσα πάνω στα ξεχειλωμένα παπούτσια με τις ορθοπεδικές σόλες, τα βασανισμένα χοντρά σφυρά, τα μάτια μου έτσουξαν απότομα, οι αδελφές μίλαγαν αγχωμένες, ήρθε και μια τρίτη λεπτή και νευρική που τρόμαξε όταν μας είδε όλους μαζί, δεν ήξερε τι να κάνει, με κοίταγε λοξά και καχύποπτα .... " Νάστε καλά, θα τα ξαναπούμε. Εχω αργήσει λιγάκι...Με συγχωρείτε " το τσιπάκι Απεγκλωβισμού λειτούργησε τέλεια, έκανα το πρώτο βήμα " Μια στιγμή να σας δώκω κάτι, να, είχαμε λειτουργία, πάρτε αντίδωρο γι αύριο το πρωϊ να το φάτε πριν πιείτε καφέ" .....
Αει στο διάβολο είπα με τα εσωτερικά μάτια στραμμένα στην μουτσούνα μου και τα απαίσια ψυχρά εξωτερικά μάτια να κοιτάνε το κενό....Αει στο διάβολο τέρας της φύσης που δεν τολμάς να παραδεχτείς ανοιχτά πως έγινες κουρέλι μ ένα τσιγάρο στο στόμα από μια Μαρία και μια Γεωργία, γελοίο υποκείμενο....

5 Comments:

Blogger Μαύρος Γάτος said...

Πολύ αληθινό.

10:09 AM  
Blogger peterpann100 said...

πρέπει να είσαι πολύ βλάκας φίλε μου ανώτατο στέλεχος του διαδρόμου 4 του κτιρίου 2 της πολυεθνικής εταιρίας που δουλεύεις. Οσον αφορά τα τσιπάκια βάλτα εκεί που ξέρεις να ξεκουράσεις λι΄γακι και τον δονητή σου...

9:29 AM  
Blogger lemon said...

Συγκλονιστικό κείμενο, πρώτη φορά έπεσα πάνω σου σήμερα, πολύ χάρηκα που σε γνώρισα…

11:27 AM  
Blogger orlando said...

@peterpann
Επι της ουσίας αυτό έγραψα αν δεν το κατάλαβες.
Επι των λοιπών μαγκάκι της συμφοράς, τ απωθημένα σου στα τσατόρουμα με τους υπόλοιπους ανώνυμους

8:33 AM  
Blogger orlando said...

Sorry Lemon ...

8:34 AM  

Post a Comment

<< Home