Friday, February 24, 2006

Η ΘΕΙΑ ΑΓΛΑΪΑ

Χθες κατέβηκε από την Β. Ελλάδα η θεία Αγλαϊα... Η γυναίκα του αδελφού της μητέρας μου ή για ν ακριβολογώ η χήρα του αδελφού της μητέρας μου...Την γνώρισα πρώτη φορά στο γάμο της, μεγαλοκοπέλα για την τότε εποχή -έξω από τα σαράντα- παιδάκι εγώ κι έμεινα κάγκελο απ την ομορφιά της.. Μελαχρινή με υπέροχα αμυγδαλωτά μάτια , ελληνική κατατομή, λεπτή αλλά με εκρηκτικές καμπύλες, κάτι ανάμεσα σε Μπελούτσι με Λολομπρίτζιτα... Την κοίταγα καθώς έπαιζε τα μαλλιά της νευρικά καθώς βρέθηκε αντιμέτωπη μ όλο το πολυπληθέστατο σόϊ μας που ανέβηκε για το γάμο, κι ακόμη θυμάμαι την καμπύλη του στήθους της και τον τρόπο που κατέβαζε τις βλεφαρίδες της.... Ο θείος μου ένα στρατιωτικό ανάποδο κεφάλι, την είχε γνωρίσει όταν εκείνη ήταν μόλις 18 χρονών κι εκείνος ήρθε με την μονάδα του στην πόλη της... Λεβέντης, γκόμενος και πολύ μαλαγάνα με τις γυναίκες πρώτα την έπεσε σε μια φίλη της αλλά όταν η "φίλη" του τη γνώρισε για να κάνουν παρέα με τον κολλητό του, την παράτησε σύξυλη και έπεσε μονόδιπλος στην Αγλαϊα...Δικαίως!
Τον περίμενε είκοσι χρόνια ώσπου να την παντρευτεί... Της είχε πει " Εγώ δεν παντρεύομαι αλλά αν παντρευτώ ποτέ, θα πάρω εσένα" .... Είκοσι χρόνια για μια και μόνη φράση που δεν ήταν καν οριστική δέσμευση....Είκοσι χρόνια μοναξιάς- εδώ ωχριά κι ο Μαρκέζ- σε μια επαρχιακή κωλόπολη χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει κι ο γαμπρός με τις μεταθέσεις του και τη ζωούλα του...Εκείνη εκεί. Ενας μελαχρινός βράχος από άλλη εποχή, από άλλο αιώνα , από άλλο σύμπαν, μια παρθένα σεξοβόμβα που είχε γίνει Πηνελόπη πριν καν γευτεί τον Οδυσσέα της, κλεισμένη με τους γονείς της σ ένα δίπατο υπέροχο σπίτι με θέα τη λίμνη... Εκείνος αποστρατεύτηκε νέος λόγω καταδρομών. Τότε αποφάσισε να την παντρευτεί και να ζήσει μαζί της στην κωλόπολη που είκοσι χρόνια την είχε ξεσκίσει στην κοροϊδία και το κουτσομπολιό, είχε καταβροχθίσει τις σάρκες της ψυχής της παρόλο που είχε αφήσει ανέγγιχτο το υπέροχο σαρκίο της...
Τη θυμάμαι νύφη ν αστράφτει με τη δικαίωση, με μένα και τον αδελφό μου" κουμπαράκια" με την γιαγιά μου και τους γονείς της δεξιά κι αριστερά κι όλη τη κωλόπολη καλεσμένη.
Ο αδελφός μου, μεγαλύτερος και ψηλότερος έφτανε ν αλλάξει τα στέφανα, κι εγώ τις βέρες. Τα χέρια μου παρά τις πρόβες έτρεμαν μη τα θαλασσώσω, ώσπου σήκωσα τα μάτια μου πάνω στο σταύρωμα και την κοίταξα... Τα αμυγδαλωτά μάτια έτρεχαν δάκρυα μαζί με ρίμελ.
Είκοσι χρόνια ρίμελ....
Δεν έκαναν παιδιά...Οχι γιατί δεν μπορούσαν αλλά γιατί ο θειός μου δεν ήθελε "ευθύνες"... Δεν επαναστάτησε ούτε το το φύλαξε ... Δέκα χρόνια μετά μόλις πέρναγα στο Πανεπιστήμιο εκείνος αρρώστησε. Καρκίνος του πνεύμονα με μετάσταση στον εγκέφαλο... Ενα χρόνο τον φρόντιζε τον έτρεχε τον ντάντεβε στο τέλος σαν μωρό, μέχρι που πέθανε στο σπίτι, στο κρεββάτι τους στα χέρια της, απότομα μια νύχτα... Από τότε πέρασαν δεκαπέντε χρόνια ...Κάθε μέρα πηγαίνει στο νεκροταφείο στον τάφο του ή τάφο τους όπως λέει αφού δίπλα του θα ταφεί κι εκείνη... Κάθε μέρα μιλάει γι αυτόν σαν να ζει.. Ερχεται και μας βλέπει όλους γιατί είμαστε η οικογένεια του κι εμείς όλοι την φωνάζουμε Αγλαϊτσα... Είναι μια κούκλα εκεί στα εξήντα κάτι της, όλο ζωντάνια και ανέκδοτα, πλάκες και συνταγές μαγειρικής... Εμαθε να οδηγεί έξω από τα πενήντα για να μην απομονωθεί και να μην αγγίξει άλλος το λατρεμένο Wrangler του θείου μου....Το οδηγεί μια χαρά και όταν ανεβαίνω πάνω της το πάω για σέρβις ενώ έχουμε βάλει κι αγριωπές μάσκες αλουμινίου όπως και προβολείς !
Μια φορά τη ρώτησα απλά όπως πίναμε τσίπουρο... Πως το αντέχεις; Ε! μου απάντησε
Τον περίμενα είκοσι χρόνια για να παντρευτούμε, δεν θα τον περιμένω άλλα τόσα για νάμαστε για πάντα πια μαζί;

7 Comments:

Blogger lemon said...

Αμάν Ορλάντο, αμάν, ύστερα ο έρπης μου σε πείραξε...αει στο καλό σου, τι πάθατε όλοι σήμερα, μια εκείνος ο Oldskipper με το σκύλο του και μια εσύ, κλαίω όλο το απόγευμα, αααααα πια...

Γράφεις πάρα πολύ όμορφα, και με μια περισσή ευαισθησία-για άντρας, αυτή η ευαισθησία με εντυπωσίασε σε σένα απο την πρώτη στιγμή...

8:47 AM  
Blogger Ελένη said...

Άστα Λέμον, πενηντάρης είναι.Δηλαδή μαμάκιας, κακογαμημένος και κακοταισμένος.

Πού είναι το ράφι; Οεο; Πού είναι το ράφι;

8:53 AM  
Blogger Lili said...

καποτε θα εβρισκα την ιστορια πολυ ομορφη. Ακομα την βρισκω.
αλλα τωρα δεν μπορω να μην αναρωτηθω αν αξιζε τον κοπο...


Το να ζεις με αφοσιωση εχει διαφορα απο το να παραμερισεις τα θελω σου και τις αναγκες σου για τον αλλον...σε βαθμο να μην υπαρχεις...


Δεν ξερω...
Ωραιο ακουγεται αλλα δεν ξερω στην πραξη κατα ποσο ρομαντικο ειναι.

9:28 AM  
Blogger orlando said...

@lemon
Τόσο λυπητερό βγήκε; Sorry...
@Ελένη
Καλά bre ούτε σαν πενηντάρης σ αρέσω;
@Lili
Συμφωνώ, είναι μια ζωή χαρισμένη κυριολεκτικά σ έναν άλλο άνθρωπο. Είναι πέρα από αγάπη, είναι μια ακραία εξάρτηση και μια Υβρις με την αρχαιοελληνική έννοια της λέξης προς τον ίδιο τον εαυτό της.

9:50 AM  
Blogger lemon said...

Όχι, όχι δεν βγήκε λυπητερή η διήγηση, ήταν πολύ όμορφη, και πολύ αληθινή, δεν έκλαψα από λύπη αλλά γιατί μου έδειξες κάτι έντονο κι αληθινό, ενώ γύρω μας τα περισσότερα είναι fake.

Δεν συμφωνώ μαζί σας Ορλάντο και Lili, δεν χάρισε τη ζωή της σε κανέναν η κυρία θεία, ούτε ήταν ακραία εξαρτημένη παρά τη θέλησή της. Ίσα-ίσα η στάση της σε καιρούς που αυτό που έκανε ήταν κατακριτέο, και μάλιστα στην επαρχία, δείχνει ότι η επιλογή ήταν 100% δική της, της καρδιάς της και την υπερασπίστηκε (το θέλω της, εννοώ) μέχρι τέλος. Δική της ήταν η ζωή και ότι θέλησε την έκανε, άμα ήθελε αλλιώς θα έκανε αλλιώς, δεν θα περίμενε. Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται με το ζόρι, απλά δεν γίνονται. Θα είχε πεθάνει πρώτη από καρκίνο αυτή, τότε, αν λειτουργούσε χωρίς τη θέλησή της. Το αν άξιζε τον κόπο μόνο η ίδια το ξέρει, εμείς δεν μπορούμε να έχουμε άποψη, ούτε θεωρώ δεδομένο ότι το θέλω της έπρεπε να είναι ένας γάμος-μπορεί το θέλω της να ήταν απλά να αγαπάει, και το έκανε.
Μη με πείτε ρομαντική ή αιθεροβάμονα, απλά θεωρώ ότι η ζωή έχει πολύ λίγα πράγματα που αξίζουν πραγματικά, κι ανάμεσά τους είναι το να κάνεις ότι βγαίνει από την καρδιά σου.

4:19 PM  
Blogger alombar42 said...

Δε σχολιάζω επί του θέματος - είναι όντως τρομερά ευαίσθητο και μια λέξη μπορεί να το χαλάσει.

Επειδή όμως κάτι με τρώει, θέλω να προσθέσω οτι σχεδόν όλες οι πολύ όμορφες γυναίκες που έχω γνωρίσει, οι σεξοβόμβες όπως λες, ήταν και παρέμεναν πολύ μόνες. Εξαιρούνται μόνο ορισμένα γλαστράκια για τα οποία δεν κάνει διαφορά μόνος ή Μάνος - και πάλι αυτό δεν το λέω με σιγουριά, απλά αυτό έδειξαν.

3:05 AM  
Blogger orlando said...

@alombar
Εχεις δίκιο, απόλυτο δίκιο μεγάλε...

3:07 AM  

Post a Comment

<< Home