Monday, February 27, 2006

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΕΒΕΝΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΗΤΗ

Τον Παύλο τον γνώρισα στο Πανεπιστήμιο. Ξένοι κι οι δύο , εγώ Ελληναράς κι εκείνος Κύπριος, φάγαμε απ την αρχή όλο το βαρύ σνομπάρισμα που επιφυλάσσουν για τους ΝοτιοΜεσογειακούς οι ΒορειοΕυρωπαίοι.
Δεκαοχτώ χρονών χάνοι που περνιόμασταν για μεγάλες μούρες. Μας έφυγαν τα δόντια απ τον Ψ.Π ώσπου αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πως σ αντίθεση με τις δικές μας χώρες, εκεί οι γεροί φοιτητές δεν ήταν nerds αλλά "μάγκες".
Ο Παύλος με έναν πατέρα μεγαλοδικηγόρο και μια φίρμα που καθάριζε εκατοντάδες χιλιάδες λίρες Κύπρου τον χρόνο, κουβαλούσε απίστευτο άγχος κι απίστευτο αίσθημα κατωτερότητας απένταντι στην οικογένεια του. Εγώ πάλι με τον αδελφό -θαύμα , τον μόνο άνθρωπο που ξέρω με πλήρες είκοσι σε απολυτήριο Λυκείου, είχα αντίστοιχο πρόβλημα αλλά πολύ λιγότερη αυτοπειθαρχία και αποφασιστικότητα.
Αποφοιτήσαμε μαζί εκείνος με έπαινο, εγώ ίσα που το πήρα αξιοπρεπώς. Εκείνος πήγε κατευθείαν για Phd με τον πατέρα του να τον μαστιγώνει σιωπηλά . Εγώ άραξα ένα χρόνο να χαρώ τον.... θρίαμβο και τον κόκκινο αγριεμένο ΜΚλάμπουρα που πήρα για τα συχαρίκια. Ξαναβρεθήκαμε όταν πήγα και τον βρήκα στο master μου.
Είχε χάσει δέκα κιλά , ήταν μια χαρά γκόμενος και για πρώτη φορά καλοντυμένος. Και το όνομα αυτής Νανά.... Νόστιμη, όχι τίποτε το ιδιαίτερο όμως, χαριτωμενούλα, λίγο δεύτερη στο μυαλό αλλά είχε το πιο μεταδοτικό γέλιο όλων των εποχών και γέλαγε πολύ εύκολα.
Η Νανά πάσχιζε στα εικοσιδύο της να περάσει από το πρώτο στο δεύτερο έτος της αισθητικής- κοσμετολογίας έχοντας ήδη αλλάξει μια φορά Κολλέγιο. Την γνώρισε από μια φίλη φίλου του κι έγιναν αχώριστοι. Για να ακριβολογώ γίναμε αχώριστοι.
Ο Παύλος τελείωσε πριν απ όλους μας. Εφυγε για Λευκωσία και περίμενε. Η Νανά παράτησε τις προσπάθειες να πάρτει το ρημάδι το πτυχίο και τον ακολούθησε όλο γέλιο και χαρά. " Και τι να το κάνω καλέ το πτυχίο; Ν ανοίξω ινστιτούτο στο Αγρίνιο;" μου έλεγε γελώντας. όταν την βοηθούσε να πακετάρει και να φύγει.
Παντρεύτηκαν αμέσως. Εκείνη εικοσιτέσσερα εκείνος εικοσιέξι. Τρία παιδιά το ένα πίσω απ τό άλλο, εκείνος στη φίρμα καλύτερος κι από τον καλύτερο παλιό δικηγόρο, ο πατέρας του, προς τιμήν του δεν συνέχισε το μαστίγωμα αλλά έδωσε respect, κι όλα πήγαιναν απ το καλό στο καλύτερο...
Οκτώ χρόνια μετά ο Παύλος με πήρε ένα βράδυ στο τηλέφωνο... " Ελα μλκ, έλα τώρα κάτω" Πήγα την άλλη μέρα. Τον είχε παρατήσει όπως και τα τρία παιδιά- το μικρότερο ούτε δύο ετών- κι είχε φύγει μ έναν Ισπανό που γνώρισε στις διακοπές της το προηγούμενο καλοκαίρι. Δεν είπαμε τις συνηθισμένες παπαριές, ταβλιαστήκαμε όμως απ το ποτό για κανά δυο μέρες. Σηκώθηκε όρθιος σε λιγότερο από ένα μήνα.
Πήρε τα παιδιά απ τη μάνα του κι άρχισε να ζει σαν χήρος. Εκείνη ήρθε έξι μήνες αφότου έφυγε για να υπογράψει τα χαρτιά και να ξαναφύγει. Τα παιδιά ούτε λόγος! Στον πατέρα τους και δυο φορές το χρόνο, θα τα έπαιρνε στην Ισπανία.
Δεν τα πήρε μέχρι τώρα, δηλαδή σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, ούτε μία φορά... Φέτος το καλοκαίρι ο Παύλος μου είπε ξερά αλλά παρακλητικά: Πήγαινε να δεις τι γίνεται γιατί δεν πάει άλλο κάτι πρέπει να κάνω με τα μικρά, κάτι να τους πω.
Πήγα.
Την βρήκα.
Εγκυο.
Μόνη της.
Ο γκόμενος της
Ο έρωτας της
Ο μάγκας της
Ο λεβέντης της
Ο αλήτης της
Είχε φύγει.....

21 Comments:

Blogger Αθήναιος said...

This comment has been removed by a blog administrator.

11:52 AM  
Blogger Αθήναιος said...

This comment has been removed by a blog administrator.

11:54 AM  
Blogger Ελένη said...

Κα-λά να πά-θει και προς εμπέδωση, επειδή είστε κουτά, το επαναλαμβάνω. Ο Παυλάκης καλά να πάθει γιατί ήθελε τη μέτρια που δεν ήταν σε θέση να τελειώσει ούτε μια σχολή αισθητικής. Δεν μπορεί να μην γνώρισε και άλλες του δικού του πνευματικού βεληνεκούς ή θελετε να μας πείτε ότι στο μεγάλο βεληνεκές οι γυναίκες δεν σας κάνουν να γελάτε;

Όχι! Και να γελάτε σας κάνουν και περήφανους σας κάνουν όταν εντυπωσιάζουν τις παρέες σας με την ομορφιά τους, τη μόρφωσή τους και την ευφυία τους, όμως εσείς θέλετε το μπάζο που στην πρώτη ευκαιρία τρέχει πίσω από τον πρώτο Ισπανό. Μα Ισπανό;! Ισπανό;;!!!

Ο Παυλάκης,το Αθηναιουλίνι και το Ορλαντάκι, ας καθίσουν στον ανθό της αγκινάρας.

Αυτή η έκφραση συνοδεύεται με έκταση του μεσαίου δαχτύλου προς τα πάνω...

Όποιος μπλέκει με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες.Από αρχαιοτάτων χρόνων αυτό...

1:17 PM  
Blogger lemon said...

Αμάν ρε Ορλάντο, αμάν, εκείνο τον έρπη πας να μου τον βγάλεις ξινό...

Δεν νομίζω ότι φταίει το ότι ήταν μέτρια η κυρία, κι ότι δεν μπορούσε να τελειώσει καν μια σχολή, ούτε ο Παύλος φταίει, ούτε ο ισπανός ήταν μάγκας. ΑΥΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ, είναι της τύχης μας, της ζωής μας, δεν ξέρω πως ακριβώς να το πώ.
Και κανείς να μην πει μεγάλη κουβέντα-εγώ δεν θάκανα έτσι, γιατί θα τούρθει στο κεφάλι και δεν θα ξέρει απο που να φύγει...
Πονάνε αυτές η ιστορίες (και τις διηγείσαι εκπληκτικά, ορλάντο) αλλα αυτό ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ, το τι ανάποδες μπορεί να πάρει το μυαλό του διπλανού μας δεν μπορείς ποτέ να το ξέρεις, τουλάχιστον όμως μπορείς να είσαι προετοιμασμένος, ότι "τίποτα δεν είναι για πάντα, αλλα τίποτα", και ποτέ να μη λές ποτέ...

2:32 PM  
Blogger alombar42 said...

Προσυπογράφω τη Λεμονάδα - αυτά συμβαίνουν (μη βλέπεις που δεν τα γράφουμε όλοι σαν εσένα)...

3:34 PM  
Blogger orlando said...

Ο Παύλος είναι απολύτως υπαρκτός όπως κι η Νανά.Νομίζω ότι όπου νάναι θα γεννήσει... Το περίεργο είναι ότι σ αυτή την υπόθεση δεν είμαι σε θέση να νοιώσω κάτι ξακάθαρο. Απο τη μια είμαι με το φίλο μου απ την άλλη η κατάσταση με την σχεδόν τρελαμένη Νανά, ένα ναυάγιο χωρίς ελπίδα, με πάγωσε.

2:55 AM  
Blogger orlando said...

@Ελένη
Σ αυτή την περίπτωση δεν έχεις δίκιο...Ο φίλος μου ήταν ένα πραγματικά καλό παιδί, είχε μια περίεργη αθωότητα σαν άντρας... Μπορεί να μην το πιστέψεις αλλά αν εξαιρέσω κάτι φοιτητικές νύχτες, ήταν ο πρώτος του δεσμός. Φαντάσου έναν απλοϊκό άντρα ερωτικά όχι έναν μλκ που βολεύτηκε με την κατώτερη για να την έχει του χεριού του. Τώρα ήταν κι άσχημος αντικειμενικά δεν τον κοίταγαν οι κοπέλες όπως νομίζεις. Σιωπηλός, παχουλός, μέτριος και κάπως ρε παιδί μου. Με τη Νανά σουλουπώθηκε, ανοίχτηκε έγινε ένας Ο.Κ τύπος. Το μεγάλο λάθος όλων μας ήταν ότι την κρίναμε απ αυτό. Οτι τον ερωτεύτηκε όπως ήταν πριν... Νομίζαμε όλοι ότι ήταν ένα κορίτσι με χρυσή καρδιά, που δεν κυνήγαγε τον ΄γκόμενο αλλά τον άνθρωπο..
Υ.Γ Δεν έχω κάτι έξυπνο να πω ή να σε πειράξω όπως συνηθίζουμε... Ξέρεις τώρα, σπανίως μεν αλλά πέφτω κι εγώ όταν είναι σοβαρά τα πράγματα... Κι εδώ είναι.
Υ.Γ 2 Το πρώτο τους παιδί, ο Νικηφόρος είναι το μοναδικό μου βαφτιστήρι...

3:04 AM  
Blogger Ελένη said...

Kαι εγώ σοβαρά μιλούσα, το συγκεκριμένο ύφος το υιοθετώ για να μπορώ να μιλάω εύκολα για τα πιο σοβαρά πράγματα.

Στο μόνο που διαφωνώ μαζί σου είναι αυτή η φράση: "Νομίζαμε όλοι ότι ήταν ένα κορίτσι με χρυσή καρδιά, που δεν κυνήγαγε τον ΄γκόμενο αλλά τον άνθρωπο.. ".
Χρυσή καρδιά μπορεί να έχει ακόμη. Οι άνθρωποι με το χρόνο αλλάζουν,Ορλάντο και κυρίως αλλάζουν οι ανάγκες τους. Βέβαια, αυτοί που μπαίνουν στη διαδικασία να κάνουν παιδιά έχουν κάποιες υποχρεώσεις απέναντί τους και καλό είναι να προσαρμόζουν τις αλλαγές και τις ανάγκες τους λαμβάνοντας υπόψη τις υποχρεώσεις αυτές.

Αν κάτι με μετατρέπει σε " Ελένη" όμως είναι η κατεστημένη αντίληψη ότι οι σχέσεις, ο έρωτας, οι ανάγκες, πρέπει να παραμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο και να κρατάνε " για πάντα".

Η αντίληψη ότι κάτι υπάρχει για πάντα σε εφυσηχάζει, σε κάνει μαλθακό ενώ τα πάντα στη ζωή πρέπει να είναι υπο διαρκή επαναδιαπραγμάτευση και υπό διαρκή κρίση.

Οι περισσότεροι λέμε ότι θέλουμε κάποιον να μας αγαπάει για πάντα ενώ αναρρωτιέμαι αν κανείς έχει ρωτήσει τον εαυτό του αν αυτό ( το αγαπάν ες αεί) είναι κάτι που μπορεί να προσφέρει και ο ίδιος. Το για πάντα, κρίνεται δυστυχώς μετά θάνατον.

Λυπάμαι για τον φίλο σου αλλά όπως και εσύ λυπάμαι πιο πολύ γιαυτήν. Ο φίλος σου θα συνέλθει και αν δει τον εαυτό του " με τα καλά τα μάτια" θα βρει μια γυναίκα πρόθυμη να αγαπήσει αυτόν και τα παιδάκια του και φυσικά πολύ καλύτερη από την προηγούμενη ή μάλλον τόσο καλή όσο εκείνος.

Στη θέση του πάντως δεν θα δεχόμουν την επιστροφή της άσωτης.Αν κάποιος σε ταπεινώσει μια φορά και το δεχτείς, θα το ξανακάνει.

Υ.Γ. Γιαυτόν που δεν έχω καμία ανησυχία είναι για τον μικρό Νικηφόρο. Θα είναι όνομα και πράγμα αν κρίνω από το άτομο που του έβαλε το λάδι.

4:37 AM  
Blogger lemon said...

Καλά, παρατηρείτε τι πλάκα έχουμε? Σαν καρδιογράφημα είμαστε, όλοι μας, και τα πόστ και τα comments.... απο την απόλυτη πλάκα στο απόλυτο σοβαρό, όπως η ζωή...
Σαν τους καφέδες που πίνω με τις φίλες μου, άλλοτε με τρελά γέλια κι άλλοτε με κλάματα, κι άλλοτε συνεδριάσεις για να λυθούν προβλήματα...
Πολύ χαίρομαι που σας γνωρίζω, όλους!

7:49 AM  
Blogger lemon said...

Ορλάντο, μη φορτώνεσαι προβλήματα αλλονών, δεν τους βοηθάει καθόλου αυτό. Μια χαρά ενήλικη είναι η Νανά, και θα τα καταφέρει, έπρεπε απλά να πάρει ένα μάθημα-και τα μαθήματα πονάνε (τα γούστα πληρώνονται), ποιος από μας δεν έχει πάρει κάποιο σχετικό μάθημα?
Επίσης, το ότι ο Παύλος είναι καλό παιδί δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και καλός σύζυγος για τη Νανά, η Νανά μπορεί να τον αγαπάει ακόμα αλλά γυναίκα του δεν ήθελε να είναι. Τώρα μη φανταστείτε ότι την δικαιολογώ, είπα παραπάνω ότι πληρώνει κι αυτή τα γούστα της…

Συμφωνώ απόλυτα με την Ελένη : Χρυσή καρδιά μπορεί να έχει ακόμη. Οι άνθρωποι με το χρόνο αλλάζουν, και κυρίως αλλάζουν οι ανάγκες τους. Βέβαια, αυτοί που μπαίνουν στη διαδικασία να κάνουν παιδιά έχουν κάποιες υποχρεώσεις απέναντί τους και καλό είναι να προσαρμόζουν τις αλλαγές και τις ανάγκες τους λαμβάνοντας υπόψη τις υποχρεώσεις αυτές.

Αν κάτι με μετατρέπει σε " Ελένη" όμως είναι η κατεστημένη αντίληψη ότι οι σχέσεις, ο έρωτας, οι ανάγκες, πρέπει να παραμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο και να κρατάνε " για πάντα"…….αναρωτιέμαι αν κανείς έχει ρωτήσει τον εαυτό του αν αυτό ( το αγαπάν ες αεί) είναι κάτι που μπορεί να προσφέρει και ο ίδιος.

7:51 AM  
Blogger orlando said...

@Ελένη
Ευχαριστώ γοργόνα μου...
Υ.Γ Παρότι κινδυνεύω στο επόμενο σχόλιο ή post να μου βουλιάξεις το καράβι με άν χτύπημα ουράς! :Ρ

8:18 AM  
Blogger orlando said...

@ Lemon
Μουτςς! Κι εγώ την έχω ψωνίσει μαζί σας. Τόσο που καμιά φορά αναρωτιέμαι πως γίνεται να μην τλφ με τους φίλους μου καθημερινά αλλά να μην αντέχω ούτε μια μέρα χωρίς τα δικά μας σούρτα φέρτα;
Είναι σοβαρό γιατρέ μου;

8:21 AM  
Blogger Αθήναιος said...

This comment has been removed by a blog administrator.

8:45 AM  
Blogger orlando said...

@ΑΘΗΝΑΙΟΣ
Ωωωω! Λες οι προσπάθειες μια πρώην μου να χάσω 5 κιλά -λες κι είχα ανάγκη εγώ... ο κούρος- να οφείλοντο σ αυτό;
Την άθλια! Ηθελε τα λεφτά του μπαμπά μου και την επωνυμία μου με τα κονέ μου!!!

11:03 AM  
Blogger gelial said...

Όχι ρε φίλε.... τι ιστορία είναι αυτή... με έστειλες αδιάβαστο.... τι να σου πω, έχω πάθει πλάκα

4:01 AM  
Blogger gelial said...

κανονική πλάκα όμως

4:01 AM  
Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Προτείνω να κάνει ότι και ο Προφήτης Ωσηέ.Αν την αγαπά και άν νομίζει ότι μπορεί, να την μαζέψει στο σπίτι ξανά.

4:29 AM  
Blogger orlando said...

@gelial
Εγώ να δεις πλάκα...
@Γεώργιος
Νομίζω ότι αυτό θα κάνει τελικά....

6:33 AM  
Blogger lemon said...

Κύριε χοιροβοσκέ, αυτόν τον προφήτη δεν τον ξέρω, αλλα συμφωνώ μαζί σας, (και διαφωνώ με την ελένη Στη θέση του πάντως δεν θα δεχόμουν την επιστροφή της άσωτης.Αν κάποιος σε ταπεινώσει μια φορά και το δεχτείς, θα το ξανακάνει ).
Το να "συγχωρείς τριαντακοντάκις τρείς" είναι η δική μου ιδεολογία, αλλα πάλι, ο καθένας μόνο για τον εαυτό του μπορεί να έχει άποψη σε τέτοια θέματα...
Ο Πάνος ας ακολουθήσει την καρδιά του, και ποιός ξέρει αυτή τη φορά, μπορεί τα πράγματα να είναι καλύτερα, μπορεί και οι δύο να είναι μαζί πιο συνειδητά...

8:00 AM  
Blogger dora in e-space said...

Οταν είναι να συμβουλέψουμε άλλους, μιά χαρά τα καταφέρνουμε. Τώρα πως γίνεται τα δικά μας να τα κάνουμε μαντάρα, ποτέ δεν το κατάλαβα. Κανείς μας δεν μπορεί να πει στον άλλον τι να κάνει. Ούτε οι προσωπικές εμπειρίες μας μετράνε γιά τον άλλο. Ο καθένας πρέπει να κυττάει (θέλει λίγο σκάψιμο, αλλά η τσάπα δεν έβλαψε ποτέ κανένα) βαθειά μέσα στην καρδιά του και να κάνει αυτό που ορίζει αυτό το θαυμαστό όργανο του σώματός μας, που κρατάει στη ζωή τόσο την φυσική όσο και την ψυχική μας υπόσταση. Πολύ θλιβερή ιστορία Ορλάνδε μου, κυρίως γιά τα παιδιά. Τα παιδιά είναι πάντα αυτά που πληρώνουν τα βίτσια και τις ιδιοτροπίες μας, τα λάθη και τις απερισκεψίες των μεγάλων (γονιών τους ή όχι).
Δεν είμαι καθόλου της άποψης οτι πρέπει να συμβιβαζόμαστε στις σχέσεις μας λόγω των παιδιών μας. Ισα ίσα, μιά σχέση κακή, κάνει μεγαλύτερο κακό στα παιδιά από την (κατ)αναγκαστική συμβίωση. Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα απ΄όσα νομίζουμε, ή θέλουμε να νομίζουμε.
Δεν έχω να πω στον Παύλο να την δεχθεί ή να μη τη δεχθεί πίσω. Δεν είναι αυτό το θέμα.
Αυτό που θέλω να του πω είναι, να κάνει αυτό που του λέει η καρδιά του. Ακόμα κι΄αν ξαναπληγωθεί, όποια απόφαση και αν πάρει, δεν θα μείνει ποτέ με αναπάντητα ερωτήματα. Θα ξέρει οτι έκανε αυτό που Ο ΙΔΙΟΣ ένιωθε.
Κουράγιο.

9:22 PM  
Blogger betty said...

Κατ αρχήν την καλησπέρα μου σε όλους!

Πρώτη φορά σχολιάζω σε blog,αλλά διαβάζοντας αυτή την ιστορία θέλησα τη σκέψη μου να τη μοιραστώ μαζί σας.
Δυστυχώς κανείς δεν ξέρει πως του τη βαράει του άλλου και σε τι μπορεί να τον οδηγήσει κάτι τέτοιο.
Το να εγκαταλείψεις τον σύντροφό σου είναι κάτι που μπορεί να συμβεί σε όλους.
Το μόνο κατακριτέο στην προκειμένη περίπτωση είναι που άφησε και τα παιδιά της! Δεν μπορώ να φανταστώ πώς μια ΄μητέρα οδηγείται εκεί.
Αλήθεια, τη ρώτησες?
Πάντως είναι λυπηρό και οδυνηρό σε αυτόν που την πατάει,γι αυτό δεν πρέπει ν αθεωρούμε δεδομένο κανέναν. Τελικά ούτε τη μάνα μας....???

5:06 AM  

Post a Comment

<< Home