orlando

Wednesday, March 29, 2006

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΕΡΟΥΚΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, σ ένα ψεύτικο κεφάλι μέσα σε μια βιτρίνα στην οδό Βουλιαγμένης ύπήρχε μια κόκκινη περούκα. Κόκκινο της φωτιάς και του πεζοδρομίου, κόκκινο της πρόκλησης και της εκζήτησης.
Ηταν μια φυσική περούκα, φτιαγμένη απο πραγματικά μαλλιά μιας άγνωστης γυναίκας απο την Ανατολή που τα πούλησε για πέντε -δέκα δολλάρια, για πέντε- δέκα βδομάδες φαϊ για πέντε -δέκα φτηνιάρικα ρούχα και μπιχλιμπίδια που τόσο πολύ ίσως να θέλησε.
Τα μαλλιά ήρθαν στη Δύση και κοκκίνησαν με αναίδεια, με ελευθεριότητα, με αρτίστικη αισθητική. Μετά κουρεύτηκαν καρέ με αφέλειες, έτσι για να έχουν στυλ, ακούμπησαν στο οβάλ κεφάλι από γαλαζωπό φελιζόλ που δεν είχε μάτια, μύτη, στόμα και περίμεναν ανάμεσα στις καθωσπρέπει περούκες την επόμενη γυναίκα που θα τα άγγιζε ξανά με βούρτσες και χτένες , θα τα αγαπούσε και θα τα καμάρωνε έστω και βαλσαμωμένα. Η αναμονή ήταν μεγάλη, ήταν βλέπετε μια πολύ ξεχωριστή περίπτωση το κόκκινο της φαντασίας και του χρωστήρα. Την δοκίμαζαν γελαστά κορίτσια αλλά τρόμαζαν από την πυρκαγιά που τις τύλιγε σβύνοντας το χρώμα των ματιών τους , θαμπώνοντας σαν καπνός το δέρμα τους , πνίγοντας μέσα στις φλόγες τη δροσιά τους. Την δοκίμαζαν σίγουρες γυναίκες όμορφες, ώριμες, προκλητικές αλλά μόλις κοίταζαν στον καθρέφτη το πυρπολούμενο είδωλο τους, έχαναν ξαφνικά όλες τις βεβαιότητες της ζωής τους.
Ποιές ήταν;
Τι ήταν;
Τι ήθελαν;
Και η καιόμενη βάτος απ την Ανατολή παρέμενε στην προθήκη, προκλητικά ίσχυρότερη εκείνων που την πόθησαν και την δοκίμασαν.
Ωσπου μια μέρα ήρθε εκείνη η γυναίκα. Λεπτή, πολύ λεπτή, μεσήλικη , με σχεδόν γκρίζο χρώμα δέρματος, με χαρακτηριστικά τόσο μικρά που χανόντουσαν και μόνον ένα πρόβαλε τεράστιο σαν τον ουρανό. Τα μάτια της. Καστανά κι όμως διάφανα. Με μια πυρετώδη ένταση στο βλέμμα. Πήρε την περούκα και την έβαλε με μια κίνηση. Τίναξε το κεφάλι της μπρός πίσω, δεξιά κι αριστερά. Τα μαλλιά ετοιμάστηκαν να την καταβροχθίσουν, τα σαρκοφάγα κόκκινα μαλλιά, την άγγιξαν παντού. Κι ύστερα υποτάχθηκαν μαγεμένα απ την γυναίκα.
" Είσαι απίστευτα όμορφη" της είπα κι εκείνη γέλασε με το ύφος μου.
" Σαν χαζός με κοιτάς"
" Πάρτην"
"Φυσικά καλέ μου, σ εμπιστεύομαι σ αυτά"
Η φωτιά για τρείς μήνες περίπου περπάτησε με ψηλά λεπτά τακούνια, μπήκε στα εστιατόρια, βούτηξε στη θάλασσα του Κορινθιακού, χόρεψε μέχρι το πρωϊ, δούλεψε στο διευθυντικό γραφείο, κοιμήθηκε αγκαλιά με τον εραστή της, πυρπόλησε την μιζέρια, κατάκαψε τις συμβάσεις και μετά όρμησε μαζί με τη γυναίκα στην τελευταία της μάχη.
Την έδωσαν μαζί και την έχασαν.
Το ήξεραν.
Είναι μαζί τώρα και ρίχνουν κόκκινες ανταύγειες στις νύχτες του θανάτου.
Πάω και τους αφήνω λουλούδια.
Κόκκινα λουλούδια.

Saturday, March 25, 2006

Η BELLE STAR!!!!


Νάναι καλά η Κωνσταντίνα! Νάναι καλά η κοπέλα διότι αν δεν ήταν αυτή ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν θα ανακάλυπτα την μετεμψύχωση, την ενσάρκωση, την τέλεια αποτύπωση του κομπρέσορα μου που ως γνωστόν με συντροφεύει μαζί με το γουώκ σε όλες μου τις hot στιγμές . Κυρίες αλλά κυρίως Κύριοι : Η BELLE STAR!!!!!!!

Thursday, March 23, 2006

Οι λεπτές γραμμές του ψιθύρου...

Στα προσχέδια κρύβεται πάντα η πεμπτουσία του δημιουργού.
Στην τελική μορφή του έργου ξεδιπλώνεται ολόκληρη η προσωπικότητα του.
Ηταν στην Καπέλα Σιστίνα, προέφηβος, όταν πρωτοσυνειδητοποίησα τη δύναμη των επιμέρους προσώπων στη σύνθεση, αλλά και΄"είδα" καθαρότερα αυτό που μέχρι τότε έβλεπα θολά...Φυσικά παρέμενα παιδί, ένα ακατέργαστο παιδί...
Πιο πολύ λοιπόν, μ εντυπωσίασαν οι"Βιβλικές" φυσιογνωμίες, καθώς το δέος στη θέα τους, υπερίσχυσε για πρώτη φορά της ευχαρίστησης στη θέα της ομορφιάς που μέχρι τότε με συνάρπαζε αδιακρίτως : Τα βικτωριανά αγγελάκια στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας, η μελαχροινή Κάρμεν στο οινοπαντοπωλείον του κυρ Ανέστη και η Οδαλίσκη αντάμα.
Με αποφθεγματικό τρόπο , κατέταξα τον Μπουαναρότι στους κορυφαίους των κορυφαίων, ένας Τιτάνας αν σκεφτεί κανείς πως ζωγράφισε ξαπλωμένος, ισάξιος του Λεονάρντο και του Θεοτοκό. Με αποφθεγματικό τρόπο, κι αφού επανέφερα τον πονεμένο μου λαιμό σε κάποια λογική θέση, ανακοίνωσα πως το μεγαλείο των μορφών αυτών καταδεικνύει και το divine του δημιουργού τους. Η αδελφή μου αδιαφόρησε, ο αδελφός μου με κοίταξε επιτιμητικά που μιλούσα, ο πατέρας μου βαριόταν που ζούσε καθώς ακολουθούσε για πέμπτη ή έκτη φορά τη μητέρα μου στις θερινές της περιοδείες ανά τας Ευρώπας κι είχε και δισκοπάθεια.
Επέμεινα, μέχρι που εκείνη καταδέχτηκε να με ακούσει. " Και τι ακριβώς σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι ανεπανάληπτος, που είναι αλλά περισσότερο ως γλύπτης; " Εξέθεσα κακήν κακώς όλα όσα θυμόμουν απ αυτά που μας είχε πει η ίδια πριν έρθουμε, με ιδιαίτερη έμφαση στην χρωματική παλέτα του, που τη θυμόμουν καθαρότερα κι έχωσα στο τέλος αυτό που εγώ πίστευα: Οι σχεδόν ζωντανές βιβλικές μορφές . Μόνο που δεν μιλάνε...
" Ποιάς ηλικίας;" με ρώτησε ήρεμα κι ακατανόητα, ενώ ο αδελφός μου μειδιούσε ειρωνικά
" Τι θα πει αυτό;"
" Ποιές μορφές; Των νέων ή των ηλικιωμένων;"
" Των γέρων... "
Και τότε με πήρε από το χέρι , με κάθισε σ ένα παγκάκι και βγάζοντας απ την τεράστια τσάντα της το γνωστό μπλοκ με το γνωστό στικ κάρβουνου, σχημάτισε σε λιγότερο από 10' ένα κεφάλι , ένα ηλικιωμένο κεφάλι, το ηλικιωμένο κεφάλι ενός από τους φύλακες που καθόταν στην καρέκλα του. Ηταν συγκλονιστικά ίδιος....
Μετά μου είπε με το επίσης γνωστό της ύφος:
" Είναι πολύ εύκολο να ζωγραφίσεις γέρους... Οι γέροι έχουν αδρά χαρακτηριστικά, πιάνεσαι αμέσως από κάπου, τη μύτη, τα μάτια , οι ρυτίδες σε διευκολύνουν φοβερά όπως και το κρέμασμα του προσώπου. Το πολύ δύσκολο είναι να ζωγραφίσεις ένα νήπιο ή ένα βρέφος
και να είναι ίδιο με το μοντέλο σου, όχι ένα οποιοδήποτε βρέφος"
Εμεινα απλά άλαλος....
Για χρόνια κόλλησα σ αυτήν την βασική και απλούστατη για κάθε ζωγράφο, αρχή. Αλλά την μετουσίωσα σε γενική αρχή.... Την έβαζα να λειτουργεί σε απίστευτα σκηνικά.
Στο φαγητό με την έντονη, δυνατή υπερισχύουσα γεύση ενός υλικού: Είναι εύκολα νόστιμο, σαν το γέρο....
Στη γυναικεία ομορφιά, όταν άλλοι εντυπωσιαζόντουσαν από ένα δύο έντονα χαρακτηριστικά όπως τα μαλλιά ή τα χείλη : Είναι εύκολα όμορφη, σαν τον γέρο ...
Και φυσικά, φυσικά στη γραφή. Είναι τόσο εύκολο να γράφεις όταν πιάνεσαι από τα μεγάλα: Τον πόνο, τις ρυτίδες, τον θάνατο, το κρεμασμένο πρόσωπο, τον έρωτα, τα γαλανά μάτια, την προδοσία, τα ξανθά μαλλιά....
Είναι τόσο εύκολο αν είσαι ζωγράφος των λέξεων, να δημιουργείς έργα με μοντέλα έντονα κι ο κόσμος να καταλαμβάνεται από το δέος της αρχετυπικής εν τέλει αναφοράς. Τόσο εύκολο να γράψεις για το μίσος, για τη φτώχεια, για την οδύνη, για την γέννηση, για τον θάνατο, για το πάθος, την απελπισία, την ευτυχία και τη δυστυχία.
Και τόσο δύσκολο να ψιθυρίσεις το σχεδόν ασχημάτιστο προσωπάκι ενός μωρού, να συλλαβίσεις την ανεπαίσθητη καμπύλη των χειλιών του, να συλλάβεις και ν αποδώσεις τη μικρή στιγμή, μια στιγμή που ένα χέρι άγγιξε φευγαλέα το δικό σου κι είτε το αποζήτησες είτε το απόδιωξες.

Wednesday, March 22, 2006

ΦΟΥΡΦΟΥΡΙΑΣΤΕΙΤΕ

Το ρήμα φουρφουρίζω ήταν ανύπαρκτο μέχρι που εφευρέθηκε σε κάποια κουζίνα. Ετυμολογικώς μιλώντας προέρχεται εκ του" φουρ φουρ" μετά την πρόσθεση της γνωστής επιθετικής κατάληξης -ιστός . Φουρφουριστός, φουρφουρίζω, φουρφουριάζομαι κλπ
Τι είναι όμως το "φουρ φουρ" ; Αγνωστον... Μπορεί να είναι ακόμη και γούνα εις διπλούν!
Πάντως σίγουρα είναι αφράτο, απαλό, φουσκωτό και φουρφουρένιο.
ΥΛΙΚΑ
1 πακέτο φύλλο κρούστας
6 αυγά
1 μπουκάλι σόδα
1 4 γραβιέρα τριμμένη στον χοντρό τρίφτη στο χέρι
1 4 λαδοτύρι Μυτιλήνης τριμμένο ομοίως
14 μαστέλο Χίου τριμμένο ομοίως
14 έμενταλ τριμμένο ομοίως

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 200 με αέρα.
( Το γράφω πρώτο διότι όλοι και όλες εκεί την πατάνε)
Παίρνετε ένα ταψάκι μέτριο όχι το μεγάλο μέγεθος το αλείφετε με το πινέλο και σπορέλαιο και στρώνετε το πρώτο φύλλο κανονικά. Το δεύτερο , τρίτο, τέταρτο, πέμπτο τα στρώνετε ...φουρφουλιαστά κοινώς με πολλές πτυχές και αέρα ανάμεσα . Ρίχνετε όλα μαζί στα τυριά ανακατεμένα και προσέξτε μην τα πατάτε γενικώς και στουμπώσουν .
Αφράτα, αφράτα όλα τα υλικά.
Μετά βάζετε τα ύπόλοιπα φύλλα φουρφουρ με σπορέλαιο πάντα και το τελευταίο ίσιο. Κόβετε με μαχαίρι μέχρι κάτω κάτω την πίτα σε τετράγωνα κομμάτια. Χτυπάτε τα 6 αυγά. ( Αν σας φαίνεται βαρειά αφαιρέστε κρόκους αλλά όχι ασπράδια)
Τους ρίχνετε και λίγη σόδα αφού ανακατευτούν καλά. Ρίχνετε το μείγμα στο ταψί και κουνάτε γρήγορα να πάει παντού ενώ βάζετε αμέσως και την υπόλοιπη σόδα από πάνω.
Εδώ θα έχετε ένα αφρισμένο πια ταψί που θα το χώσετε στον φούρνο στους 200 για να φουσκώσει και μετά στους 150 για 40 λεπτά.
Πριν την κόψετε πρέπει να κρυώσει κανά 15 διότι θα σας βγουν τα τυριά από τα πλαϊνά ( την έχω πατήσει, την έχω πατήσει)
Είναι κούκλα αλλά τρώγεται μόνο την ίδια μέρα άντε μέχρι πρωϊ της επομένης!

Sunday, March 19, 2006

Ο Μαρσέλ, ο Φράνσις κι ο Μαξ

Μια μέρα μας λήστεψαν. Μπήκαν μες στο σπίτι την ώρα που κοιμόμασταν και πήραν στρεοφωνικά τηλεοράσεις και πορτοφόλια. Τα κυνηγόσκυλα του πατέρα μου στον κήπο ή κοιμόντουσαν ή κούναγαν τις ουρές τους. Αλλη εξήγηση δεν υπήρχε. Τότε αγοράστηκε ένα σκυλί φύλακας. Ενα ντόμπερμαν. Μπήκε και μια πινακίδα στην αυλόπορτα. "Προσοχή σκύλος δαγκώνει" Η πινακίδα έδειχνε το κεφάλι ενός λυκόσκυλου.
Το καινούργιο μας σκυλί μου φάνηκε άσχημο. Μου φάνηκε νευρωσικό. Μου φάνηκε κλεισμένο στον εαυτό του και τις περιπολίες του. Μου φάνηκε ότι δεν έπαιζε, δεν γέλαγε , δεν αγαπούσε, δεν ένοιωθε, δεν έκανε τίποτε άλλο απ το να πηγαινοέρχεται στον μαντρότοιχο και να γαβγίζει σχεδόν μηχανικά. Αυτιστικό σκυλί.....Τον έλεγαν "Σεϊτάν" τον ονόμασα
" Μαρσέλ" και του το επαναλάμβανα μέχρι που ξέχασε το άλλο του όνομα και άκουγε μόνο στο δικό μου.
Η μητέρα μου με ρώτησε αφηρημένα κάποια στιγμή
" Γιατί τον λες Μαρσέλ;"
"Ετσι..." απάντησα γιατί ποτέ δεν θα άνοιγα συζήτηση για τον Προυστ μαζί της. Ειδικά για τον Προυστ.Είναι τρελή μαζί του. Τον διάβασε στα νιάτα της όταν μετά τη Σχολή Καλών Τεχνών πήγε για ένα χρόνο στο Παρίσι μαζί με την κολλητή της να παρακολουθήσουν χαρακτική. Τις είχε στείλει ο Κεφαλληνός. Ο ήρωας και δάσκαλος της. Οσο κι αν προσπάθησα να καταλάβω τι την γοήτευε σ αυτή την φλύαρη παλίνδρομη και αφόρητα κουραστική γραφή, δεν τα κατάφερα. Αλλά μην υποτιμούμε ποτέ το μη συνειδητό.
Ο Κεφαλληνός ήταν ήδη γέρος κι εκείνη ήταν 18 χρονών ταλέντο στο σχέδιο κι όχι στο χρώμα. "Ηταν σαν Λέων στην όψη και εβρυχάτο με τόση γοητεία όταν μίλαγε ώστε αγόρια και κορίτσια μαγευόντουσαν " όπως αργότερα μου εξηγούσε ένας τότε συμφοιτητής τους που έγινε μετά πρύτανης.
Κατά ένα περίεργο τρόπο ο Μαρσέλ κι ο Λέων ταυτίστηκαν στο μη συνειδητό της. Το Παρίσι τους ένωσε όλου μαζί και έκτοτε πάει φαντάζομαι ως εξής: Μητέρα, μαντλέν με τσάϊ, Προυστ, κλασσική μουσική με αδυναμία στον εξίσου βρυχώμενο Μπετόβεν, "Λέων" Κεφαλληνός, νεότητα, έρωτας... Ελευθερία ίσως; Δεν ξέρω.
"Τρυφερή είναι η νύχτα". Ο Φράνσις Σκωτ. Κουαρτέτο εγχόρδων. Λινό Αιγυπτιώτικο στο χρώμα της άμμου κοστούμι. Η αγωνία της αναζήτησης. Η πολυτέλεια της ύπαρξης. Γυναίκες μίσχοι που μετατρέπονται σε σαρκοβόρα φυτά. Αντρες περιφερόμενοι στον κόσμο της επίπλαστης κυριαρχίας τους. "Ομορφοι και καταραμένοι" . Νευρώσεις. Κρίσεις πανικού μαζί με σαμπάνια. Περίπατοι σε λουτροπόλεις. Ο παππούς μου. Το κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι κάθε απόγευμα προσφορά στη γιαγιά μου. Πενήντα χρόνια κόκκινα τριαντάφυλλα. Ενα χάδι στο κεφάλι του μικρότερου εγγονού λίγο πριν πεθάνει: "Εσύ μου μοιάζεις" Ενας Μεγαλειώδης Γκάτσμπυ, ρυτιδιασμένος στα 87 του με τα γαλανά του μάτια θολά απ το χρόνο. Η φωτογραφία του γάμου του. Οχτώ παιδιά. Μόνο τρία εγγόνια. Εμάς. Από τη μικρή του κόρη, την καλλιτέχνιδα. Τα άλλα παιδιά στοίχειωσαν μαζί με τα μπαούλα τα προικιά και τα ασημικά. Ράβομαι στον γιό του ράφτη του. Τα καλαπόδια, ο οδηγός για χειροποίητα παπούτσια του που μας τα έστειλαν απ του Leoni της Φλωρεντίας όταν πέθανε, λες και μας επέστρεφαν τη σωρό των άκρων του. Μεσοπόλεμος. Γυναίκες με μεταξωτά κιμονό και δαντέλες. Ο σκύλος του ο Ράσπουτιν, ένα απίστευτο ανώμαλο λαγωνικό ράτσας Μπορζόϊ που άρχιζε να τρέχει το πρωϊ και σταματούσε το μεσημέρι. " Να είσαι εκκεντρικός, όχι του συρμού , όχι χυδαίος" Η σκύλα μου ήταν Μαστίνο Ναπολιτάνο με ελαφίσιο χρώμα. Τη λέγανε Κόζιμα, γυναίκα του Βάγκνερ κόρη του Λιστ.
Μην υποτιμάμε το μη συνειδητό....
Ο Μαξ είναι κουτάβι. Πιτ μπουλ κουτάβι. Δεν θα μείνει για πολύ ΜΑΞ το βλέπω... Ηδη μεταλάσσεται σε κάτι άλλο. Τον πήρε η αδελφή μου για τα ρεμάλια τώρα που πήγαν στα δικά τους σπίτια. Για να τους προσέχει. Φοβάται. Φοβάται να τους αφήσει να φύγουν, αλλά δεν της το λέω γιατί θα στεναχωρηθεί. Κοιτάζω το κουτάβι που δεν είναι Μαρσέλ δεν είναι Ρασπούτιν ή Κόζιμα. Τρέχει ενθουσιασμένος στα δωμάτια ανεβοκατεβαίνει τις εσωτερικές σκάλες, έχει ζόρικο ύφος και μεγάλη αφοσίωση. Θα γίνει πολεμιστής αλλά όχι επιθετικός γιατί είναι μέσα στα χάδια και τις πλάκες. " Μαξ;" είπα απορημένα "πολύ κοινότοπο"
"Οχι δα. Τον λέμε Μαξ απ το Μάξιμους. Ξέρεις τώρα Ράσελ Κρόου, κοντός χτιστός, παλικάρι, θεός;"
" Μήπως να τον πούμε Μάξιμους ολόκληρο ρε Αντρέα;"
Μην υποτιμάμε το μη συνειδητό....

Υ.Γ Γράφτηκε μετά απο μια επίσκεψη σε διάσημη ταβέρνα του Λονδίνου όπου στα σχόλια ξεδιπλώνονται πολλά κι ενδιαφέροντα λογοτεχνικά και μη :))

Ο Μαρσέλ, ο Φράνσις κι ο Μαξ

Friday, March 17, 2006

Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ


Διότι πολύ μαγειρέψαμε, πολύ συγκινηθήκαμε, πολύ θυμηθήκαμε, πολύ λυγίσαμε, πολύ μας πήραν -όπως πάντα- τον αέρα με ύπουλους και ύποπτους τρόπους οι ΓΥΝΑΙΚΕΣ σ αυτό το blog...
Αντε μην αγριέψω και τρομάξει η blogόσφαιρα.......
Αντε......
Το τιμόνι στα στιβαρά μας χέρια και ΠΑΛΙ... Τέλος στα γούτσου-γούτσου, τα μούτσου- μούτσου, τα νιάου-νιάου και τα χνουψ-χνουψ ΕΔΩ ΜΕΣΑ!!!!
Λοιπόν το θέμα μας είναι η Ιδανική Γυναίκα..
Ποιά είναι και κυρίως ΠΩΣ είναι;
Μετά από συντομη τλφ σύσκεψη ΕΓΩ και οι κολλητοί μου θέσαμε τον πήχυ χωρίς συμβιβασμούς κι αηδίες εκεί που πρέπει να βρίσκεται : Μωρό μου λάγνο , άγριο, τρυφερό, καμπυλωτό και έμπειρο!
Κι επειδή είμαστε και ΕΠΙΠΕΔΟΥ όχι τίποτε χάπατα, επιλέξαμε το ΠΙΟ καυτό θηλυκό αυτής της κατηγορίας ως δείγμα, καθότι ένας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές την ακολουθούσε τρεις μήνες την θεά για να γράψει το θεϊκό κομμάτι του γι αυτήν...
Και το όνομα αυτής SHAKIRA
Ετσι απλά και σκέτα
Οτι καλύτερο έβγαλε ποτέ η Κολομβία εκτός από τον Μαρκές και την άσπρη
Οτι καλύτερο έφτιαξε ο Λατινοαμερικάνος Θεός κι έσπασε το καλούπι μετά
Οτι πιο καυτό περπάτησε επί πίστας και χτυπήθηκε επ αυτής
Εν κατακλείδι: Με πήχυ τη SHAKIRA ρίχτε άποψη για την Ιδανική Γυναίκα

Υ.Γ Μην αρχίσουμε τα σύντροφος, κατανόηση, λογική κι ευαισθησία γιατί θα το κλείσω το μαγαζί
Υ.Γ 2 Οι μαμάκες επιτρέπονται ΜΟΝΟΝ αν η μανούλα τους εξακολουθεί να μοιάζει με την SHAKIRA κιοι ίδιοι δεν είναι άνω των 15 ετών
Υ.Γ 3 Οι κυρίες επιτρέπονται επίσης αν δεν αρχίσουν τα σωβινιστικά γουρούνια κι όλοι ίδιοι είστε μόλις δείτε β..ί και κω..ο τα ξεχνάτε όλα

Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

Thursday, March 16, 2006

TEDDY BEAR....


Σήμερα είδα στη Μαριαλενίτσα την φωτογραφία του νεογέννητου Ανδρέα... Τρέξαμε όλοι σαν τις Καλές Μοίρες να του ευχηθούμε τα καλύτερα και τα πιο ευτυχισμένα στη ζωούλα του.. "Τα καλύτερα αγορίνα μου" έλεγα και απορούσα πως ένα άγνωστο μωρό γίνεται ξαφνικά το "μωρό" μας, λες και είμασταν όλοι μπαμπακομαμάδες , θείτσοι, νονές και ξαδελφοαδελφάδες...
Ηθελα να του κάνω ένα δώρο... Ενα αρκουδάκι, έναν Teddy Bear... Σαν αυτό που χάρισα πριν εικοσιπέντε χρόνια σ έναν άλλον Αντρέα, το ρεμάλι νο 1 που γεννήθηκε ένα πρωϊνό του Δεκέμβρη αλλάζοντας όλη μας την οικογένεια... " Εσύ μ έκανες παππού βρε το ξέρεις;" λέει ο πατέρας μου που μετά απ αυτόν απέκτησε άλλα τέσσερα εγγόνια -κι ελπίζει να συνεχίσει μαζί μου το μέτρημα αλλά εγώ.... ανθίσταμαι- ενώ η μητέρα μου τον βάφτισε!
"Τρείς φορές παιδί μου. Δύο ,γιατί του παιδιού μου το παιδί είναι δύο φορές παιδί μου και μία γιατί είμαι η πνευματική σου μαμά" του λέει και τον αγκαλιάζει απ τη μέση γιατί ο Αντρίκος είναι 1,97 σήμερα....
Ο Αντρίκος τότε ήταν κατάξανθος κι έμοιαζε φαλακρός... Ηταν το πιο φτυστό στη μάνα του φατσόνι όλων των εποχών... Και στραβός να ήσουνα έβλεπες την αδελφή μου, μόλις 19 χρονών τότε, ένα κοριτσάκι (κυριολεκτικά "κοριτσάκι" γιατί ήταν πραγματικά εντελώς χαζόβιολη μυξοπάρθενη και μπουμπού ) να κρατάει μια κούκλα -μωρό στα χέρια της και να μην ξέρει τι να το κάνει...
Τον είδα και τάπαιξα!
Ο αδελφός μου τάπαιξε ακόμη πιο πολύ !
Ολο το σπίτι ήταν στο πόδι γιατί ούτε λόγος η αδελφή μου να πάει σπίτι της μόνη της με το μωρό. Ολοι μαζί κι ο Αντρίκος σε μια κούνια όλο φρου φρου και κουρτινάκια, σαν κι εκείνες του Ντίσνεϋ στα παραμύθια, με μας να κοιτάμε σαν ηλίθιοι και τις γυναίκες να πηγαινοέρχονται στο δωμάτιο του... Ο Αντρίκος ήταν το μωρό μας... Ολονών ένα πράγμα ....Ακόμη και το κυνηγόσκυλο του πατέρα μου ένα φοβερό Εγγλέζικο πόϊντερ ο Μαξ, έχωνε παλαβωμένος από χαρά τη μουσούδα του στο καρότσι μόλις κατόρθωνε να γλιστρήσει μες την κουζίνα απ τον κήπο... Ο Αντρίκος έφυγε όταν σαράντησε.... Με την μαμά του τον μπαμπά του και την νταντά του που μας τον πήρε με ξινισμένο ύφος για να τον βάλει σε τάξη... Φεύγοντας του έβαλα στο πορτ μπεμπέ τον αρκούδο του... Ο αρκούδος του ήταν δική μου επιλογή, ίδιος σχεδόν με τον δικό μου που ζούσε και ζει ακόμη.... Ημουν σίγουρος ότι δεν υπήρχε καλύτερος φίλος για τον Αντρίκο τα βράδυα στην κούνια του μακριά μας... Μετά έγινε Αντρέας ... Ετσι απότομα το αγόρι μας, ο μικρός μας πρίγκιπας, ντυμένος με το μπλε κουστουμάκι του, μια λιλιπούτεια γραβατούλα, τα ξανθά του μαλλάκια με χωρίστρα στο πλάι , με τα παπουτσάκια του γυαλισμένα, το ένα χεράκι του στο χέρι της μαμάς του και τ άλλο κρατώντας σφιχτά τον ακόμη πιο μικρούλη αδελφό του, κοιτούσε το ξύλινο γυαλιστερό φέρετρο μπροστά του με τον πατέρα του μέσα....
Με το ίδιο σοβαρό κλαμμένο μουτράκι ακολούθησε τη σωρό μέχρι τον οικογενειακό τάφο, χαμένος μέσα στην μαύρη δυστυχία που τον περικύκλωνε , τρομαγμένος και κολλημένος στη χήρα μαμά του πούταν ακόμη κοριτσόπουλο ούτε 25 χρονών... Ποιός να παρηγορήσει ποιούς εκεί μέσα.... Ο Αντρέας μας έφαγε όλη τη μπόρα χωρίς να λυγίσει όπως έλεγαν οι ειδικοί ότι θα κάνει... Δεν ξέσπασε πουθενά, δεν αγρίεψε, δεν κλείστηκε στον εαυτό του, δεν εκμεταλλεύθηκε ποτέ την αδυναμία μας, δεν είπε ποτέ "γιατί σε μένα αυτό" δεν έπραξε ποτέ καλυπτόμενος πίσω από το "γιατί σε μένα αυτό" .... Σήμερα έχει δύο master... Οταν έφυγε στα 17 του για το Λονδίνο πήρε μαζί του τον teddy bear του και το υποκοριστικό που μούχε βγάλει από μικρός είναι "θείος αρκούδος"...
Ο καινούργιος Αντρέας , αυτός της Μαριαλένας είμαι σίγουρος ότι θα ζήσει πολύ πιο ήρμεα αλλά του εύχομαι ολόψυχα να μοιάσει στον μεγαλύτερο " φίλο" του με το ίδιο όνομα....

ΤΟ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ...

Wednesday, March 15, 2006

Greek Hot Nepotism

Ο κ Αχιλλέας Καραμανλής αδελφός του Κωνσταντίνου και θείος του κ Κώστα Καραμανλή, συγκινημένος και κλαίων αποχαιρέτησε με μια δήλωση πριν λίγο τον Γεώργιο Ράλλη που πέθανε σήμερα πλήρης ημερών... Σκέφτηκα μη κι έκλαιγε επειδή θυμήθηκε την ανατροπή της κυβέρνησης του αδελφού του το 58, αλλά μπααα.... Μάλλον επειδή δεν άφησε απ ευθείας διάδοχο της έδρας το, αλλά μόνον εμμέσως τον γαμπρό του κ Αναστάση Παπαληγούρα που ως γνωστόν είναι γιός του αειμνήστου Παναγή Παπαληγούρα ...
Τι κρίμα... Να μην πάρει κανένα του παιδί το κληρονομικό χάρισμα να κυβερνά τον τόπο;
Θα μου πείτε και η κ Κρηνιώ Κανελλοπούλου θυγάτηρ Αθανασίου τι τόκανε το χάρισμα;
Ενώ η Φώφη του αειμνήστου Γεννηματά τον τίμησε τον πατέρα της .... Κι ο εξ Ιωαννίνων Καλογιάννης υιός του Καλ(π)ογιάννη πούχε βάλει την κάλπη στον ώμο κι έτρεχε μες τη Βουλή στην εκλογή Προέδρου Σαρτζετάκη, μια χαρά υφυπουργός είναι. ... Για να μην πάμε στο βαρύ πυροβολικό όπως Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου, Θεοδώρα Κωνσταντίνου Μητσοτάκη- Μπακογιάννη, Μιχαήλ Λιάπης, Κυριάκος Κωνσταντίνου Μητσοτάκης, Μανώλης Κεφαλογιάννης,Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης διότι εκεί ως αντιλαμβάνεσθε μιλάμε για τις τύχες του τόπου !!!
Οχι ότι δεν υπάρχουν παιδιά από σπίτι που είναι ακόμη στην αφάνεια: Εκείνη η Καλαματιανή ζουζουνίτσα που λέει κι η Πανδώρα, η Σοφία Καλαντζάκου ή το άλλο το Λακωνικό παιδί ο Αθανάσιος Δαβάκης; Για να μην θυμηθώ τον γιο του πρόωρα χαμένου Μένιου τον Δημητράκη τον Κουτσόγιωργα που πέρασε ταράκουλο το παιδί όταν πήγε και αυτοκτόνησε η άλληη παλαβή μέσα στο σπίτι του... Γιατί το άλλο το παλικάρι ο Σίμος ο Κεδίκογλου; Οχι μόνον τίμησε τον μπαμπά αλλά άλλαξε και κόμμα: Από ΠΑΣΟΚ σε ΝΔ χωρίς να χάσει ψήφο!
Και μετά λένε αν είναι κληρονομικό το χάρισμα... Δεν θέλω αηδίες! Ερχεται οσονούπω η κόρη Ιωάννη Κεφαλογιάννη, η Ολγίτσα στο Ρέθυμνο, ο υιός Κούβελας στην νύμφη του Θερμαϊκού και μέχρι να φτάσουμε στις εκλογές θάρθουν κι άλλα παιδάκια να παίξουμε όλοι μαζί....

Υ.Γ Να μην ξεχάσω: Νέος σύμβουλος της ΥΠΕΞ κ Ντόρας Μπακογιάννη ορίστηκε με υπουργική απόφαση ο υιός της Κωστής Μπακογιάννης... Αυτόν κατά Ευρυτανία μεριά τον κόβω.

Tuesday, March 14, 2006

I LOVE MOUSAKA!

Λοιπόν ότι πονέσαμε, πονέσαμε και πάμε γι άλλα (φαγητά εννοείται διότι γυναίκες ΔΕΝ θέμε!)
Το σαφράν μια χαρά και το θαλασσινό επίσης αλλά ότι μπορεί να "πει" ο ανατολίτικος μουσακάς στα γευστικά επιθήλια, δεν το λένε όλες οι γαρίδες μαζί ( και οι γυναίκες ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ)

ΜΟΥΣΑΚΑΣ ΤΟΥ ΣΕΛΙΜ
Τον Σελίμ δεν τον ξέρω, υποτίθεται όμως ότι τον ήξερε η συνυφάδα της γιαγιάς μου (πάρε και γύρευε τώρα) και ήταν πρωτομάγειρας στο " Σιραζάτ" ή κάπως έτσι (διότι από γυναίκες ΤΙ ακριβείς πληροφορίες να πάρεις;) στην Πόλη.
Ο μουσακάς εκεί ήτο ατομικός ή σχεδόν ατομικός και φυσικά δεν είχε μπεσαμέλ διότι που να κάτσει στην Ανατολή το εν λόγω Δυτικοευρωπαϊκόν παρασκεύασμα.
ΥΛΙΚΑ δια 8 -10 μερίδες (ανθρωπινές ΟΧΙ για ανορεξικές)
2 κρεμμύδες ή 4 κρεμμύδια
2 κιλά αρνίσιο κιμά κομμένα στα μαχαίρια
2 κιλά μελιτζάνες φλάσκες
1 και βάλε κιλό γιαούρτι στραγγιστό και για ακόμη καλύτερη κτηνωδία στραγγιστό ΠΡΟΒΕΙΟ
10 12 πιτούλες αράβικες ή σουβλακιστάν κομμένες όμως.
Τα γνωστά αλατοπίπερα και αν θέτε πιο καυτερούλι, μπούκοβο.
ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Διώχνετε την γκαντέμω απ την κουζίνα μη σας ματιάσει το φαγητό!
Παίρνετε τα φλασκιά και για πιο λεπτή γεύση τα ξεφλουδίζετε, αλλιώς αφήστε τα με.... πένθος στον περίγυρο. Τα κόβετε χονδρές ροδέλες τα αλείφετε με ελαιόλαδον, αλατοπιπερώνετε και τα ψήνετε στας λαμαρίνας του φούρνου για να μη σας πάρει η νύχτα και τα λάδια απ τα μούτρα.
Κάνετε ένα ξεμάτιασμα μέσω κινητού με τη γιαγιά σας γιατί κι απέξω νάναι η γκαντέμω θα σας ματιάξει!
Στο γνωστό γουώκ, σωτάρετε το ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι ή κρεμμυδάρα μέχρι να λιποθυμίσει. Σε άλλο σκεύος ή γουώκ αν έχετε, σωτάρετε σε ΠΟΛΥ δυνατή φωτιά λίγο λίγο τον αρνίσιο κιμά χωρίς λιπαντικό διότι με τόσο πούχει το αρνί δεν θέλει άλλο! Επιμένω στο λίγο λίγο διότι αν το πάτε όλο μαζί θα σας βράσει αντι να σωταριστεί. Εγώ το σβύνω με λευκό ξηρό κρασάκι . Ο Σελίμ πάλι όχι...
Βάζετε το φυλαχτό από Τϊμιο Ξύλο στο φανελάκι σας κι αν δεν φοράτε φανελάκι στο Τ shirt διότι αν δεν σκάσει το γουώκ, θα σκάσει ο φούρνος κι αν δεν σκάσει ο φούρνος, θα σκάσει ο θερμοσίφωνας κλπ
Βάζετε κρεμμύδια και κιμά αντάμα και σιγοψήνετε με την ησυχία σας μέχρι να ολοκληρωθεί το άθλημα εντελώς. Βγάζετε τις μελιτζανούλες όταν επίσης είναι ψημένες εντελώς. Τώρα αρχίζει η τελική φάση της ομορφιάς: Παίρνετε τα ωραία σας μικρά τσέρκια (έτσι τάλεγε και ο Σελίμ και η συνυφάδα και η γιαγιά) κοινώς φορμίτσες χωρίς πάτο στρόγγυλες. Αν δεν έχετε τι να σας πω βρείτε κάτι άλλο να το φορμάρετε. Βάζουμε στο κάθε πιάτο, πιτούλα κομμένη στρόγγυλη, μελιτζανούλα, κιμαδάκι, μελιτζανούλα κιμαδάκι και στο τέλος το γιαουρτάκι παχύ παχύ. Ανοίγουμε το τσέρκι και σερβίρουμε.....
ΒΡΩΣΗ
Καλούμε πέντε έξι καλοφαγάδες φίλους, ανοίγουμε το πρώτο μπουκάλι ΑΛΦΑ 2003 απ το Αμύνταιο που είναι ένα ρουμπινί όνειρο, βάζουμε στη διαπασών εν σειρά τα γνωστά άσματα
" Να πεθάνουν οι γυναίκες να πεθάαααανουουουνεεεεε"
" Πανάθεμα σε τι με θες , τι θέλεις από μέναααα"
" Μούφαγες όλα τα δαχτυλίδια"
" Θέλω να πιω ΟΛΟ τον Βόσποροοοοο"
Ανοίγουμε το δεύτερο μπουκάλι ΑΛΦΑ 2003 απ το Αμύνταιο που όπως είπαμε είναι ένα ρουμπινί όνειρο κι αρχίζουμε τα τραγούδια της ΤΑΒΛΑΣ
" Γιάαααανη μου τοοοοοο
Γιάααααανη μου τοοοοοο,
Γιάααααααανη μ..."
( Γιάννη μου το μαντήλι σου γιατί είναι λερωμένο και χέσε μέσα γενικώς ...)
Εκεί οι ΣΩΣΤΟΙ φίλοι, παίρνουν τλφ τα παχνιά ή καβάντζες ή yesmisterakia ....
Εσύ αν είσαι ΣΩΣΤΟΣ αρνείσαι κάθε επαφή με θηλυκή ύπαρξη μηδέ μύγας εξαιρουμένης και κατεβάζεις το δεύτερο μουσακαλίκι με το τρίτο μπουκάλι ΑΛΦΑ που μη τα ξαναλέω τώρα...
Μετά εσύ ξερένεσαι κι οι φίλοι σε βάζουν να κοιμηθείς στο δεξί καναπέ όπως μπαίνεις...

Υ.Γ Πήρε και τλφ η θρασυτάτη! Αλλά τάκουσε απ την καλή κι απ την ανάποδη!!!!

Saturday, March 11, 2006

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ ...Νο 2


Τη χώρισα και πονάω... Κάθε άντρας όταν χωρίζει από μια γυναίκα πονάει... Ο πόνος του χωρισμού και του αποχωρισμού... Μικρός θάνατος....Ζωντανός θάνατος.... Ακρωτηριασμός ψυχής και σωμάτων... Το τελευταίο αντίο σε μια αγκαλιά που άνοιξε και μετά έκλεισε για πάντα... Αγάπη πούγινες δίκοπο μαχαίρι...
Τη χώρισα και πονάω ...
Ηρθε χθες βράδυ, άνετη, cool, ευωδιαστή, με το στιλέτο τακουνάκι της, τα μαλλιά ίσια όπως μ αρέσουν και το χαμόγελο που μ αρέσει...
Ηρθε χθες βράδυ, όλο νάζια και χαρούλες, γουργουρίσματα και χνουδιές, αγαπούλες και σκέρτσα...
Ηρθε χθες βράδυ, απαστράπτουσα και αποφασισμένη να με στείλει αδιάβαστο στα ουράνια με κείνο το θηλυκό ύφος της γατούλας που ξερογλύφεται κοιτάζοντας το καναρίνι στο κλουβί...
Ηρθε χθες βράδυ, σίγουρη όσο ποτέ για την αδυναμία που της έχω, κακομαθημένη και στριγγλίτσα απ τον μπαμπά της, σκατομαθημένη και Κλεοπάτρα απ τους άντρες μετά τον μπαμπά της....
Ηρθε χθες βράδυ, δαγκώνοντας την ροζ γλωσίτσα της και σουφρώνοντας τα ροζ χειλάκια ίσα που να φαίνονται τα απολύτως και επιστημονικώς λευκά ίσια δοντάκια της....
Ηρθε χθες βράδυ, όταν εγώ σε αντίθεση με τον στίχο του Αναγνωστάκη, την περίμενα...
Με ένα ποτήρι κρασί, ένα ριζότο έτοιμο , ένα τραπέζι στρωμένο , ένα τζάκι αναμμένο....
Εδώ θα κάτσουμε;
Τρώμε κι αν θες βγαίνουμε μετά
Μα έχω πει να μας περιμένουν ο Κώστας κι η Βίκυ στου Pantelis...
Ε! Ρώτα τους που θα πάνε μετά και θα τους βρουμε εκεί...
Μα τι ντύθηκα έτσι αν είναι να κλειστούμε μέσα
Θα βγούμε είπαμε...
Ναι αλλά μετά θα θες να κοιμηθείς...
Θα βγούμε ΕΙΠΑΜΕ
Και τι σούρθε να βάλεις μύδια στο ριζότο αφού δεν μ αρέσουν...
Αστα στην άκρη...
Γιατί να μην το φας αύριο εσύ αυτό και να πάμε τώρα να φάμε με τα παιδιά...
ΝΑ ΠΑΜΕ γμτ ΝΑ ΠΑΜΕ!!!
Γιατί θυμώνεις; Τι σου είπα; Δεν φτάνει που σε περιμένω όλη μέρα, θυμώνεις;
Δεν θυμώνω, ΠΑΜΕ...
Δεν θα πάμε αν είναι να έχεις μούτρα και να μου χαλάσεις την παρέα...
Ο.Κ ηρέμησα, πάμε τώρα....
Να σου πω είπε η μαμά αύριο μεσημέρι να φάμε όλοι μαζί
Δουλεύω αύριο μέχρι το βράδυ
Μα τι θα πω στη μαμά πούχει καλέσει και τους Τάδε Δείνα να σε γνωρίσουν
Να με ρώταγες αν μπορώ ίσως;
Ποτέ δεν μπορείς ΕΣΥ!
Ο.Κ πάμε να χαρείς ...
ΟΧΙ Δεν θα με κάνεις εσύ ότι θέλεις! Εγώ φταίω που ξαναγύρισα το καλοκαίρι! ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΟΝΟΧΝΩΤΕ, ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΕ, ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΠΟΡΟΥΝ ΤΙ ΣΟΥ ΒΡΙΣΚΩ ΜΕ ΤΟ ΥΦΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΣΑΝ ΜΑΝΤΡΟΣΚΥΛΟ ....

Μαντρόσκυλο, σκέφτηκα, μαντρόσκυλο... κι άρχισα να γελάω μόνος μου σαν τρελλός!
Πήρα το παλτουδάκι της, της τόβαλα στην λεπτή έως ανορεξική πλατούλα της, την φίλησα απαλά στα ίσια μαλλάκια της, άνοιξα την κωλόπορτα, την έσπρωξα απαλά προς την έξοδο και της είπα γελώντας πάντα: Στο καλό και μην ξαναπάρεις τηλέφωνο γιατί τότε πράγματι θα σε σκυλοβρίσω σαν γνήσιο μαντρόσκυλο
Μετά έκατσα κι έφαγα τρεις μερίδες ριζότο απ τα νεύρα μου..
Ηταν υπέροχο!
Αλλά παράφαγα και μ έπιασε στομαχόπονος!
Γι αυτό πονάωωωωω
Υ.Γ Καιρός ήταν :)

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ...

Thursday, March 09, 2006

ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΤΕΣΤ - ΔΩΡΕΑΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ

Θέλω να τιμήσω την επομένη της 8ης Μαρτίου που είναι η 9η Μαρτίου . Μία ημέρα που όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, καθώς την προηγουμένη το βράδυ κάθε γωνιά και κάθε μπάρα είχε καταληφθεί από εορτάζοντες εκπροσώπους του ενός και μόνον του ενός φύλου. Μιλιούνια τρωγόπιναν αντάμα και γελούσαν σαν τον ΜcMa ΜΠΟΥΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ενώ εις ρεμπετάδικα έπεφταν οι κάτωθι παραγγελιές και οι ανάλογες βόλτες:
Τρέξε μάγκα να ρωτήσεις...
Θα ζήσω ελεύθερο πουλί...
Μαχαλόμαγκα να ζήσεις άσε τις παρεξηγήσεις....
Εγώ πλερώνω τα μάτια π αγαπώ... :)
(Εις αυτό το σημείο προτείνω απαγόρευση ζεϊμπέκικου χορού σε μη άρρενες...Τςτςτςτς γυναικωτό ζεϊμπέκικο είναι για ντομάτες)
Στο πλαίσιο λοιπόν της αποτίναξης του ζυγού (Α propos Μαχαιρίτσας- Τσακνής στον ΖΥΓΟ άπαιχτοι) καλώ τους συντρόφους να απαντήσουν χωρίς ΦΟΒΟ και με άφθονο πάθος, στο κάτωθι διαγνωστικό τεστ των κ.κ Λεονάρδου-Ζέρβα
που αφορά στην κακοποίηση απο τον σύντροφο!!!
Σημειώνουν οι εκλεκτοί ψυχίατροι " Ο τρόπος που πρέπει να ερωτηθεί το υποκείμενο για πιαθνή κακοποίηση πρέπει να είναι ιδιαίτερα διακριτικός " Κοινώς δεν ρωτάμε έτσι στην ψύχρα " Στις χώνει;" αλλά όπως υποδεικνύουν " Δεν ξέρω αν έχει συμβεί και σε σας αλλά επειδή σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι σύντροφοι βιώνουν βία είναι μια ερώτηση που πάντα κάνω" Ως εκ τούτου απαντάτε:
  1. Σας έχει βλάψει ποτέ σωματικά ο σύντροφος σας; (Σας γρατζούνισε, σας δάγκωσε , σας πέταξε το τασάκι κλπ;)
  2. Σας έχει απειλήσει ότι θα βλάψει εσάς ή κάποιο σημαντικό για σας πρόσωπο; ( Θα στα κόψω και την κρλα θα την ξεμαλλιάσω)
  3. Νοιώθετε ασφαλής στη σχέση σας; ( Μόνο όταν κοιμάται σπίτι της )
  4. Μήπως νοιώθετε φόβο για τον σύντροφο σας;
  5. Τι είναι αυτό που κάνει και σας προκαλεί φόβο; (οδηγεί σαν γιδοβοσκός πχ)
  6. Ετυχε ποτέ ο σύντροφος σας να σας ταπεινώσει;
  7. Ν ασκήσει έλεγχο πάνω σας; ( Πάλι στα ρεμάλια πας, υιοθετημένα τάχεις;)
  8. Να σας εμποδίσει από κάτι που θέλατε να κάνετε;
  9. Σας πίεσε ή σας εξανάγκασε σε σεξουαλική δραστηριότητα που δεν επιθυμούσατε;
  10. Νοιώθετε ότι μπορείτε να πείτε όχι αν δεν θέλετε να κάνετε σεξ;

Ολα τα ως άνω τα λέει η επιστήμη... Εσείς τι λέτε;

Saturday, March 04, 2006

ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΑΛ ΧΑΛΙΛΙ...

Στην Ελένη ....
Οι φίλοι μου λένε ότι σημερινές γυναίκες δεν ξέρουν να δίνουν....
Απαιτούν , διεκδικούν, αρπάζονται, κοντράρονται, ευνουχίζουν τους άντρες, είναι υπολογίστριες, σκληρές και εγωπαθείς...
Εγώ πάλι λέω ότι δεν ξέρουν να παίρνουν....
Δεν καταλαβαίνουν ότι το αρσενικό αρχετυπικά θέλει να "δώσει" για να αισθανθεί ότι δικαιούται να περάσει τα άδυτα των αδύτων...Θέλει να επιβεβαιώσει πως αυτό το καμπυλωτό απαλό πλάσμα που για μια βραδιά ή για μια ζωή θα τον δεχτεί μέσα του, τον αγκαλιάζει και τον καλωσορίζει ολόκληρη... Κι ότι θέλει να την προστατεύει, να την υπερασπίζεται, να την κανακεύει,να την εντυπωσιάσει με τα πλουμιστά φτερά του, να της ακουμπά στα πόδια της ένα λουλούδι ή ένα στολίδι... Κι ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια "προσφορά" σ έναν βωμό...
Φέρνω στο νου μου τους φορτηγατζήδες και τους χοντρέμπορους στα σκυλάδικα που ξοδεύουν περιουσίες στα λουλούδια και τις σαμπάνιες για την "θεά" γλάστρα τραγουδιάρα. Για τις γυναίκες της παρέας μου είναι σοκαριστικό, χυδαίο και επι πληρωμή. Για τους πιο ειλικρινείς από μας, είναι μια φτηνιάρικη τελετή, μια μπανάλ εκδοχή αυτού που εμείς κάνουμε πολύ πιο κομψά, έντεχνα και διακριτικά με τις κοπέλες μας....
Στην αγορά του Αλ Χαλίλι
θα πουλάν τα δυο σου χείλη
μια περιουσία κι άλλη μια
Τέσσερις εγώ θα δώσω,
θα πληρώσω όσο όσο
να μου κάνουν μία μελανιά
Τι εννοεί ο ποιητής; Κάτι που φοβάμαι ότι τώρα πια, μόνον κάποιοι άντρες καταλαβαίνουν. Δεν εννοεί την εξαγορά, την κυριαρχία που προκύπτει απο το "πληρώνω" αλλά εκείνο το αφόρητο σε ένταση ντέρτι , το θέλω, την μέθεξη της τρελής επιθυμίας να της τα δώσεις όλα, να χορέψεις γι αυτήν, να πολεμήσεις γι αυτήν, να κοπείς στα δύο γι αυτήν, να τα σπάσεις γι αυτήν, να πας χαράματα με ένα λουλούδι στην πόρτα της, να γκαζώσεις στην εθνική, να
της πάρεις άκουα μαρίνες που ταιριάζουν με τα μάτια της και κάθε φορά που θα την βλέπεις να χαμογελάει με τα μάτια γεμάτα ενθουσιασμό, να λιώνεις.
" Θα πληρώσω όσο όσο"
Σε κάθε είδους νόμισμα....
Αλλά δεν ξέρουν πια οι γυναίκες να παίρνουν....
Δεν πιστεύουν πια, δεν γουστάρουν πια, δεν καταλαβαίνουν πια την τελετή, δεν τις αφορά...
" Πολύ όμορφα ... Πάνε με τα μάτια μου.... Και μ αυτό τι νομίζεις ότι πέτυχες.... Ανοίγεις το πορτοφόλι σου και καθαρίζει.... Για καμιά πουτανίτσα με πέρασες απ αυτές που σου την πέφτουν στο γραφείο;"
Οχι μωρό μου, αλλά μόλις έχασες τον άντρα που υποτίθεται ότι ψάχνεις και δεν βρίσκεις γαιτί γίναμε όλοι κάπως κι έμεινες με το ξενέρωτο καθωσπρέπει κομμάτι του.....

Friday, March 03, 2006

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ!!

Alombar my Man!!!!



Thank you!!!!!

Thursday, March 02, 2006

Με την κάρτα τα βγάζω με την κάρτα τα βάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφούν;

"Εχω και κάρτα, πάμε μια βόλτα;"
Διότι από χθες πρωτομηνιά, χωρίς κάρτα δεν πας πουθενά μέσα στο κτίριο.
Ούτε καν μέχρι το εστιατόριο να ξεμουδιάσεις. Κάθε πόρτα Τομέα και ένα σύστημα ασφαλείας, απροσπέλαστο αν δεν έχεις την ειδική κάρτα περασμένη στο λαιμουδάκι σου. Ψηφιακή φωτογραφία ακριβείας, τραβηγμένη στο ίδιο ακριβώς background, ειδικό barcode, τσιπάκι για ν ανοίγει το σύστημα ανάλογα με τη θέση σου...
Το τι έγινε μόλις κάποιοι αντελήφθησαν πως το level πρόσβασης τους έφθανε μέχρι τον τρίτο όροφο αλλά όχι τον τέταρτο που εδρεύουν τα θηρία, δεν περιγράφεται....
Χειρότερος χαμός από τότε που μοιράζανε θέσεις στο κλειστό parking και τις προνομιούχες είκοσι αριθμημένες μπροστά στην είσοδο, δίπλα στα μαύρα θηρία με τους οδηγούς του Προέδρου και του Διευθύνοντος ...
Ολοι οι σεκιουριτάδες έχουν βρει τον μπελά τους καθώς τους χτυπάνε απ τα τζάμια να τους ανοίξουν, διάφορες περιπτώσεις:
Ο ξεχασιάρης που την άφησε στο γραφείο, ο ξεχασιάρης μουράτος που αρνείται να κυκλοφορεί με το καρτολίνι στο λαιμό και του έπεσε η κάρτα απ την τσέπη κάπου , ο επιθετικός ξεχασιάρης μουράτος που λέει κι εκνευρισμένα: Ο Τάδε είμαι τι με κοιτάς και δεν μου ανοίγεις να πάω στον Πρόεδρο!....
Καφέδες χύνονται στα πατώματα καθώς για να περάσεις την κάρτα απο το σύστημα χρειάζεσαι ένα τουλάχιστον ελεύθερο χέρι αλλά όποιος πάει στο bar του φορτώνονται κανά δυό συνάδελφοι για καφέ αναψυκτικό κλπ...
Γραμματείς μυξοκλαίνε ότι δεν μπορούν να παραδώσουν έγγραφα προς υπογραφήν γιατί δεν έχουν τη σωστή πρόσβαση κι αναγκάζονται να τα παραδίδουν σαν σκυταλοδρομία 4Χ100 ....
Καθαρίστριες μας βρίζουν πατόκορφα γιατί δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, εξωτερικοί συνεργάτες περιμένουν στην κεντρική είσοδο μήπως και φιλοτιμηθεί κανείς νάρθει να τους πάρει στα ενδότερα, επισκέπτες και ραντεβού λαμβάνουν ειδική καρτολίνα μόνον αν τους έχει καλέσει στέλεχος από ένα level και πάνω, αλλιώς στην αναμονή κι αυτοί!
" Εχω και κάρτα με πρόσβαση παντού, πάμε μια βόλτα;" είναι το νέο στυλάκι που θα τα ρίχνουμε πια στις νοστιμούλες της εταιρείας. Να δειτε που θα τσιμπάνε.....

Wednesday, March 01, 2006

ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΥΠΟΘΕΣΗ

http://www.themeatrix.com/greek