Saturday, March 11, 2006

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ ...Νο 2


Τη χώρισα και πονάω... Κάθε άντρας όταν χωρίζει από μια γυναίκα πονάει... Ο πόνος του χωρισμού και του αποχωρισμού... Μικρός θάνατος....Ζωντανός θάνατος.... Ακρωτηριασμός ψυχής και σωμάτων... Το τελευταίο αντίο σε μια αγκαλιά που άνοιξε και μετά έκλεισε για πάντα... Αγάπη πούγινες δίκοπο μαχαίρι...
Τη χώρισα και πονάω ...
Ηρθε χθες βράδυ, άνετη, cool, ευωδιαστή, με το στιλέτο τακουνάκι της, τα μαλλιά ίσια όπως μ αρέσουν και το χαμόγελο που μ αρέσει...
Ηρθε χθες βράδυ, όλο νάζια και χαρούλες, γουργουρίσματα και χνουδιές, αγαπούλες και σκέρτσα...
Ηρθε χθες βράδυ, απαστράπτουσα και αποφασισμένη να με στείλει αδιάβαστο στα ουράνια με κείνο το θηλυκό ύφος της γατούλας που ξερογλύφεται κοιτάζοντας το καναρίνι στο κλουβί...
Ηρθε χθες βράδυ, σίγουρη όσο ποτέ για την αδυναμία που της έχω, κακομαθημένη και στριγγλίτσα απ τον μπαμπά της, σκατομαθημένη και Κλεοπάτρα απ τους άντρες μετά τον μπαμπά της....
Ηρθε χθες βράδυ, δαγκώνοντας την ροζ γλωσίτσα της και σουφρώνοντας τα ροζ χειλάκια ίσα που να φαίνονται τα απολύτως και επιστημονικώς λευκά ίσια δοντάκια της....
Ηρθε χθες βράδυ, όταν εγώ σε αντίθεση με τον στίχο του Αναγνωστάκη, την περίμενα...
Με ένα ποτήρι κρασί, ένα ριζότο έτοιμο , ένα τραπέζι στρωμένο , ένα τζάκι αναμμένο....
Εδώ θα κάτσουμε;
Τρώμε κι αν θες βγαίνουμε μετά
Μα έχω πει να μας περιμένουν ο Κώστας κι η Βίκυ στου Pantelis...
Ε! Ρώτα τους που θα πάνε μετά και θα τους βρουμε εκεί...
Μα τι ντύθηκα έτσι αν είναι να κλειστούμε μέσα
Θα βγούμε είπαμε...
Ναι αλλά μετά θα θες να κοιμηθείς...
Θα βγούμε ΕΙΠΑΜΕ
Και τι σούρθε να βάλεις μύδια στο ριζότο αφού δεν μ αρέσουν...
Αστα στην άκρη...
Γιατί να μην το φας αύριο εσύ αυτό και να πάμε τώρα να φάμε με τα παιδιά...
ΝΑ ΠΑΜΕ γμτ ΝΑ ΠΑΜΕ!!!
Γιατί θυμώνεις; Τι σου είπα; Δεν φτάνει που σε περιμένω όλη μέρα, θυμώνεις;
Δεν θυμώνω, ΠΑΜΕ...
Δεν θα πάμε αν είναι να έχεις μούτρα και να μου χαλάσεις την παρέα...
Ο.Κ ηρέμησα, πάμε τώρα....
Να σου πω είπε η μαμά αύριο μεσημέρι να φάμε όλοι μαζί
Δουλεύω αύριο μέχρι το βράδυ
Μα τι θα πω στη μαμά πούχει καλέσει και τους Τάδε Δείνα να σε γνωρίσουν
Να με ρώταγες αν μπορώ ίσως;
Ποτέ δεν μπορείς ΕΣΥ!
Ο.Κ πάμε να χαρείς ...
ΟΧΙ Δεν θα με κάνεις εσύ ότι θέλεις! Εγώ φταίω που ξαναγύρισα το καλοκαίρι! ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΕΣΥ ΜΟΝΟΧΝΩΤΕ, ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΕ, ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΠΟΡΟΥΝ ΤΙ ΣΟΥ ΒΡΙΣΚΩ ΜΕ ΤΟ ΥΦΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΣΑΝ ΜΑΝΤΡΟΣΚΥΛΟ ....

Μαντρόσκυλο, σκέφτηκα, μαντρόσκυλο... κι άρχισα να γελάω μόνος μου σαν τρελλός!
Πήρα το παλτουδάκι της, της τόβαλα στην λεπτή έως ανορεξική πλατούλα της, την φίλησα απαλά στα ίσια μαλλάκια της, άνοιξα την κωλόπορτα, την έσπρωξα απαλά προς την έξοδο και της είπα γελώντας πάντα: Στο καλό και μην ξαναπάρεις τηλέφωνο γιατί τότε πράγματι θα σε σκυλοβρίσω σαν γνήσιο μαντρόσκυλο
Μετά έκατσα κι έφαγα τρεις μερίδες ριζότο απ τα νεύρα μου..
Ηταν υπέροχο!
Αλλά παράφαγα και μ έπιασε στομαχόπονος!
Γι αυτό πονάωωωωω
Υ.Γ Καιρός ήταν :)

37 Comments:

Blogger Βασιλική said...

καλα εμεις τωρα πρεπει να στεναχωρηθουμε μ' αυτα που 'γραψες ή καλυτερα ετσι οπως τα 'γραψες?...
εγω παντως χτυπιεμαι στα πατωματα ακομη απ΄τα γελια!!!
καλα ο διαλογος ηταν..
τεφαρικι πραμα!
αυτη μπλα μπλα μπλα μπλααα
και συ μονολεκτικος...
(αυτο κατι με θυμιζει..ασχετο)
και μετα το grand finale...
τελειο σε λεω...τελειο!!!
:))

3:56 AM  
Blogger Ελένη said...

Ορλαντάκι ένα μυστήριο πράγμα. Εμάς τους δύο μας παίρνουν στα σοβαρά όλοι εκτός από αυτούς που μας ενδιαφέρουν. Γιατί λες να συμβαίνει αυτό;

6:06 AM  
Blogger orlando said...

@ Βασιλική
Οχι να μη στεναχωρηθείτε διότι τόγραψα και σε Υστερόγραφον: Καιρός ήταν...
Πράγματι ήμουν αφορήτως μονολεκτικός,
Πράγματι όπως σωστά φαντάστηκες εκείνη δεν περιοριζόταν σ αυτά που έγραψα αλλά στα ...δεκαπλάσια μουρμουρίσματα.
Πράγματι της ΤΟΠΑ και ησύχασα ως γνήσιο μαντρόσκυλο!!!!

7:09 AM  
Blogger orlando said...

@ Belle Helene
Ξέρω κι εγώ θηρίο μου; Πάντως η τύπα, καλά νάναι και καλή της τύχη, δεν μ ενδιέφερε καιρό τώρα.
Ξέρω ότι σου δίνω πάσα τώρα, αλλά δεν τελείωνα το στόρι από .....εργασιομανία!
Που να τρέχω τώρα, αυτή με ξέρει. Πού να λέω ξανά μανά το στόρι της ζωής μου, πού να συντονιστώ με τόση δουλειά, πού να ξεβολευτώ ίσως;
Μέχρι που σε πιάνει νευρικό γέλιο με το χάλι σου που σε λέει μαντρόσκυλο η δις Μοντέλο Παλαιού Ψυχικού και κάνεις το σωστό για σένα και για κείνη.

7:16 AM  
Blogger dora in e-space said...

Αντε βρε, συγχαρητήρια. Πάμε γι'άλλα τώρα. Ολος ο κόσμος μπροστά σου.
Σοβαρά τώρα... Θέλει guts γιά να ελευθερωθείς από μιά σχέση, όσο κι'αν είχες απομακρυνθεί, όσο κι'αν ήταν περισσότερο καταναγκασμός παρά ευχαρίστηση. Υπάρχει κάτι που μας τραβά πίσω στις σχέσεις, σαν δίνη, θες μαζοχισμός, θες φόβος να σπάσεις αυτό που λίγο ή πολύ προσπάθησες γιά να πετύχει, ποιός ξέρει.
Οσο κακή και νάναι μιά σχέση, δεν παύει να αποτελεί κομμάτι της ζωής μας. Κι'όταν πας να τη σταματήσεις, είναι σαν να ξεριζώνεις ένα κομμάτι από τη ζωή σου. Και ναι, έχεις δίκιο πονάει. Πονάει πολύ.

8:53 AM  
Blogger dora in e-space said...

Μήπως τώρα που είσαι single, βρεις ώρα να φτιάξεις αυτή τη ρημάδα την ώρα στο βλογ σου;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

8:54 AM  
Blogger Ελένη said...

Ξέρω. Και εγώ κάποτε τελείωσα ένα στόρυ σε κατάσταση νευρικού γέλιου. Άσχετα αν ταλαιπωρήθηκα από... νευρικό κλάμα τουλάχιστον για δύο χρόνια μετά. Όμως, δεν το μετάνιωσα.

9:02 AM  
Blogger Composition Doll said...

Η Δις Μοντέλο Παλαιού Ψυχικού ήταν επιλογή σου ή σε δείρανε για να την κάνεις παρέα????

9:07 AM  
Blogger orlando said...

@Ντόρα
Χρόνια Πολλά κατ αρχήν ή δεν βγαίνει από το Θεοδώρα;
Ευχαριστώ για τα καλά και ενθαρρυντικά λόγια

9:13 AM  
Blogger Composition Doll said...

Α! Και χάρηκα που σας γνώρισα, αγαπητέ! :)

9:14 AM  
Blogger dora in e-space said...

Δυστυχώς χάσατε, δεν βγαίνει από το Θεοδώρα :)))

9:16 AM  
Blogger orlando said...

@ Παλιού τύπου Κουκλίτσα
Και αν σου πω ....ότι σιχαίνομαι τις αδύνατες;
Αφού καμιά φορά αναρωτιόμουνα μήπως είμαι απολύτως μαζοχιστής!
Και όλα τα κακά της μοίρας και παναδύνατη; Να μην μπορώ να φάω μπουκιά λέμε καθότι τις μέτραγε!
Να κλαίει το ρούχο για κορμί για να μη μιλήσω ....για το σουτιέν πούχε πλαντάξει στον λυγμό!
Τεσπα, μην την θάβω εκ των υστέρων. Δεν είναι πρέπον στην τελική. :)

9:19 AM  
Blogger orlando said...

@Ντόρα
Ο.Κ πιθανόν να βγαίνει από το Πανδώρα και το κουτάκι της!!!

9:20 AM  
Blogger Ελένη said...

Έλα Ορλάντο, να είσαι ειλικρινής. Η ανορεξική κομποζάρει με τον κομπρέσσορα. ;-)

9:21 AM  
Blogger Ελένη said...

Ορλαντάκι μου δεν θα πιστέψεις τί θα κάνω τώρα; Θα βάλω το στέμμα μου και θα πάω στο σούπερ μάρκετ!!! Εγώ, μια πριγκίπισσα!!!!

9:22 AM  
Blogger orlando said...

@ Ελένη
Κοίτα να κλάψω δεν το πολυβλέπω. Οχι γιατί οι άντρες δεν κλαίνε
-έχω κλάψει εγώ πάνω από κρεμμυδόσουπα (να θυμηθώ να σου πω τη συνταγή)και πάνω από φωτογραφία αφρατούλας μπεμπέκας- αλλά γιατί μόνο που θυμάμαι τι Ιώβειο υπομονή έκανα, θυμάμαι το λαϊκόν και ολίγον λυκοσκυλίζον άσμα "Απαλλάχτηκα από σένα, απαλλάχτηκαααα" με το Λάμδα παχύ παχύ! :))

9:27 AM  
Blogger orlando said...

@ Ελένη
Που πας μωρό μου με τέτοια βροχή;
Τι διάτανο κάνουνε εκείνοι οι νταγκλαράδες απ το Βόλο και δεν τσακίζονται να σε πάνε να σε φέρουν και να σου κουβαλάνε τα ψώνια;

9:28 AM  
Blogger Ελένη said...

Αν υπήρχαν αυτοί εγώ τώρα θα ήμουν στο Βόλο. ;-)
Πάω! Όποιος θέλει να του πάρω κάτι από το σούπερ μάρκετ να με πάρει στο κινητό ή να στείλει μήνυμα. Θα έχω το blackberry μαζι.

9:33 AM  
Blogger Composition Doll said...

orlando said...
"Τεσπα, μην την θάβω εκ των υστέρων. Δεν είναι πρέπον στην τελική."

Ακριβώς! Ασχέτως αν εμένα, (ως αφρατούλα) με συμφέρει!

:p

2:27 PM  
Blogger Xνούδι said...

Kλέ μου Orlando. Καλή αρχή, μιας καινούργιας ζωής.
Και, τις παλιές μας αγάπες, δεν τις κακολογούμε ποτέ, μα ποτέ.
Από σεβασμό σε αυτά που περάσαμε μαζί τους.

Σε φιλώ
Και για να μην με πάρεις και για μονοχνωτη, να!!! Ορίστε! Πάρε και ένα χαμόγελο και άλλη φορά όταν θες να χωρίσεις, να φτιάχνεις κάτι πιο light. OK;;; :-)

4:53 AM  
Blogger Marialena said...

Κάθε ριζότο που δεν φαγώθηκε από δύο σε άλλο μήκος κύματος, κάθε κουβέντα που λέχθηκε για να πληγώσει το έναν από τους δύο, κάθε φορά που δέχεσαι τη μπουνιά στο στομάχι από αυτά που συμβαίνουν-πες ΑΡΚΕΤΑ και άρχισε να ξανα-αγαπάς τον Ορλάνδο! Φιλιά και μην το βάλεις κάτω please, M.

2:33 AM  
Blogger Λαμπρούκος said...

Φιλαράκι μου αν ήταν έστω και κατά προσεγγισή σαν το μωρό της φωτογραφίες, σου λέω ότι έκανες πολύ μεγάλο λάθος που τη χώρισες.

Μπορούσες απλά να τη σκυλοβρίσεις...

4:18 AM  
Blogger Βασιλική said...

καλημερα θα πω και μια ερωτηση θα κανω! ο πονος του χωρισμου Νο3 ποτε βγαινει στις αιθουσες?...
για να κανω κρατηση...
;)

5:41 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Πού είσαι σήμερα; Έπαθες τίποτε από τον λόξυγγα;

11:04 AM  
Blogger alombar42 said...

Αν ήταν το μωρό της φωτογραφίας, έπρεπε να εκδικηθείς - να της δώσεις το τηλέφωνό μου ας πούμε :)

10:56 PM  
Blogger Ελένη said...

Ορλαντάκι ζηλευτό. Το καλοκαίρι θα έχω το γραφείο τύπου σ'ενα ψυχιατρικό συνέδριο. Θα προτείνω στους σύνεδροι να κάνουν introduce ένα νέο γνωστικό αντικείμενο : " Τρόποι απεξάρτησης από τον Ορλάντο fouriozo".

Έλειψες μια μέρα και κάπως μου φάνηκε οπότε, για να τιμωρήσω τον εαυτό μου θα απέχω από το μπλογκ σου μέχρι να γυρίσω απο το Βόλο...

1:36 AM  
Blogger orlando said...

@xnoudi...
Το χάμόγελο είναι και σαν σένα: Αισι'οδοξο, τρυφερό και αθώο
Υ.Γ Θα σιάχνω κοτόσουπα φιδέ χωρίς αυγολέμονο κιόλας!!

5:50 AM  
Blogger orlando said...

@alombar λαμπρούκος
Σιγά αδέλφια, θα μας περάσουν για λιγούρηδες!! Καλύτερη ήταν με ίδιο στυλάκι όμως. Γενικώς έτσι είναι αυτές, ίδια κοψιά ίδια χούγια ίδια μυαλά.
Υ.Γ Αλλωστε είμαι και ωραίο παιδί, ο άτιμος και τραβηχτικό και δυό μέτρα! Φτού μου φτού μου σκόρδο που λέει κι η θεία Αγλαϊα....

5:54 AM  
Blogger orlando said...

Αθήναιε my hero, το δωράκι θα το λάβω αύριο που θα δώ τον φίλο μας και σ ευχαριστώ εκ των προτέρων. Αλλά πέθανα στο γέλιο με τη χτεσινή σύμπτωση που εγώ δεν πήγα γραφείο λόγω εκτάκτου ανάγκης, ο φίλος μας ήταν μαζί σου και συ ...σιγουρεύτηκες ότι είναι "εγώ"
Κατ αρχήν αυτός είναι πολύ πιο φευγάτο μυαλό από μένα, ευρύτατος νους και πιο σοβαρός στα σοβαρά ενώ εγώ είμαι πιο φιρμάτος και πιο light. Respect τεράστιο στο φίλο μας και μονίμως υποκλίνομαι στο γραπτό του... Αλλά τη μαγειρική πού την έμαθε και από που ως που πεθαίνει με τ αμάξια; Να πεθάνει κανένα στα χεράκια του απο την καλομεταχείριση μπορεί!!!
Υ.Γ Sorry φίλε Π.. αλλά με τα γκάζια και τα παντιλίκια δεν τα πας καλά.

6:02 AM  
Blogger orlando said...

@Ελένη
Να σου λείψω, να σου λείψω, να σου λείψω... Ετσι για να μάθεις ότι τα καλά παιδιά δεν τα βρίσκει κανείς εύκολα!!!
Υ.Γ Τι κάνετε χωρίς εμένα bre; Ποιόν θάψατε και τι είπατε γενικώς;

6:04 AM  
Blogger Παυσίλυπη said...

Είναι πράγματι πόνος ή είναι χαρά;

Είπαμε, αν δεν έχει ο άλλος τα πιασιματάκια του...

6:17 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Ποιο δώρο, εγώ δεν σου έστειλα τίποτε.

Όσον αφορά στα άλλα έλα ρε συ, σιγά μην πίστεψα ότι ο άλλος είσαι εσύ πλάκα του έκανα αλλά δεν ψάρωσε.

'Ασε που εσένα σε κόβω για ομορφάντρα.

8:19 AM  
Blogger orlando said...

@Αθήναιος
Παρεξήγηση; Μπορεί τι να σου πω... Αφού μου είπε ότι έχει ένα δωράκι από σένα... Sorry.
Υ.Γ Θα σου στείλω εγώ όμως μέσω του Π. ένα εκπληκτικό κρασί όμως που δεν θα το βρεις όσο κι αν ψάξεις. Ετσι να το πιείς στην blogo-υγειά μας με αιθέρια ύπαρξη και κέδρο λιβάνου να σας ζαλίζει αγόρι μου!

9:17 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Σου έστειλα πρόσκληση. Του είπα μια από αυτές τις μέρες να του μαγειρέψω κ μου είπε ότι είναι κρίμα που δεν έχει μπλογκ για να γράψει πόσο καταπληκτικός μάγειρας είμαι κ έτσι του πρότεινα να σε καλέσουμε για να κάνεις ρεπορτάζ. Το πακέτο δεν ήταν από μένα. Άπλώς έκανα το βαποράκι.

Έχω αλλεργία σε ο,τιδήποτε σχετίζεται με τον Λίβανο πάντως. Έχει σχέση με την πρωήν μου κ καταλαβαίνεις, ακόμη ζορίζομαι.:-)

9:22 AM  
Blogger fei said...

και νομιζα πως μονο εγω οταν χωριζα χαιρομουνα τοσο πολυ και επαιρνα τηλεφωνο τους φιλους και τους ανακοινωνα με το χαμογελο στα χειλη οτι απο εδω και περα θα ειμαι single.
και ολοι αναρωτιοντουσαν αν το χαμογελο οφειλεται στο οτι μαλλον κερδισα το λοττο η στο οτι χωρισα.
ωραιο κειμενο
αντε στην υγεια της ελευθεριας
cheers

4:37 AM  
Blogger maraki_p said...

ορλαντο οσον αφορα στην ιστορια σου με τον χωρισμο σε καταλαβαινω απολυτα.εγω ειμαι σε πολυ χειροτερη φαση απο σενα.τι κανεις οταν μετα απο 7 συνολικα χρονια σχεσης και 2 γαμου αποφασιζεις να χωρισεις για το καλο σου αν και αγαπας τον αλλο παρ’ολα τα κακα που σου εκανε?

12:15 PM  
Blogger zoulapaki said...

Χαχαχα...καλα της τα είπες...! Αντε βουρ σε νεες περιπετειες που ξερεις μπορει να εχουν και "happy end" ! :)

2:41 PM  

Post a Comment

<< Home