Sunday, March 19, 2006

Ο Μαρσέλ, ο Φράνσις κι ο Μαξ

Μια μέρα μας λήστεψαν. Μπήκαν μες στο σπίτι την ώρα που κοιμόμασταν και πήραν στρεοφωνικά τηλεοράσεις και πορτοφόλια. Τα κυνηγόσκυλα του πατέρα μου στον κήπο ή κοιμόντουσαν ή κούναγαν τις ουρές τους. Αλλη εξήγηση δεν υπήρχε. Τότε αγοράστηκε ένα σκυλί φύλακας. Ενα ντόμπερμαν. Μπήκε και μια πινακίδα στην αυλόπορτα. "Προσοχή σκύλος δαγκώνει" Η πινακίδα έδειχνε το κεφάλι ενός λυκόσκυλου.
Το καινούργιο μας σκυλί μου φάνηκε άσχημο. Μου φάνηκε νευρωσικό. Μου φάνηκε κλεισμένο στον εαυτό του και τις περιπολίες του. Μου φάνηκε ότι δεν έπαιζε, δεν γέλαγε , δεν αγαπούσε, δεν ένοιωθε, δεν έκανε τίποτε άλλο απ το να πηγαινοέρχεται στον μαντρότοιχο και να γαβγίζει σχεδόν μηχανικά. Αυτιστικό σκυλί.....Τον έλεγαν "Σεϊτάν" τον ονόμασα
" Μαρσέλ" και του το επαναλάμβανα μέχρι που ξέχασε το άλλο του όνομα και άκουγε μόνο στο δικό μου.
Η μητέρα μου με ρώτησε αφηρημένα κάποια στιγμή
" Γιατί τον λες Μαρσέλ;"
"Ετσι..." απάντησα γιατί ποτέ δεν θα άνοιγα συζήτηση για τον Προυστ μαζί της. Ειδικά για τον Προυστ.Είναι τρελή μαζί του. Τον διάβασε στα νιάτα της όταν μετά τη Σχολή Καλών Τεχνών πήγε για ένα χρόνο στο Παρίσι μαζί με την κολλητή της να παρακολουθήσουν χαρακτική. Τις είχε στείλει ο Κεφαλληνός. Ο ήρωας και δάσκαλος της. Οσο κι αν προσπάθησα να καταλάβω τι την γοήτευε σ αυτή την φλύαρη παλίνδρομη και αφόρητα κουραστική γραφή, δεν τα κατάφερα. Αλλά μην υποτιμούμε ποτέ το μη συνειδητό.
Ο Κεφαλληνός ήταν ήδη γέρος κι εκείνη ήταν 18 χρονών ταλέντο στο σχέδιο κι όχι στο χρώμα. "Ηταν σαν Λέων στην όψη και εβρυχάτο με τόση γοητεία όταν μίλαγε ώστε αγόρια και κορίτσια μαγευόντουσαν " όπως αργότερα μου εξηγούσε ένας τότε συμφοιτητής τους που έγινε μετά πρύτανης.
Κατά ένα περίεργο τρόπο ο Μαρσέλ κι ο Λέων ταυτίστηκαν στο μη συνειδητό της. Το Παρίσι τους ένωσε όλου μαζί και έκτοτε πάει φαντάζομαι ως εξής: Μητέρα, μαντλέν με τσάϊ, Προυστ, κλασσική μουσική με αδυναμία στον εξίσου βρυχώμενο Μπετόβεν, "Λέων" Κεφαλληνός, νεότητα, έρωτας... Ελευθερία ίσως; Δεν ξέρω.
"Τρυφερή είναι η νύχτα". Ο Φράνσις Σκωτ. Κουαρτέτο εγχόρδων. Λινό Αιγυπτιώτικο στο χρώμα της άμμου κοστούμι. Η αγωνία της αναζήτησης. Η πολυτέλεια της ύπαρξης. Γυναίκες μίσχοι που μετατρέπονται σε σαρκοβόρα φυτά. Αντρες περιφερόμενοι στον κόσμο της επίπλαστης κυριαρχίας τους. "Ομορφοι και καταραμένοι" . Νευρώσεις. Κρίσεις πανικού μαζί με σαμπάνια. Περίπατοι σε λουτροπόλεις. Ο παππούς μου. Το κόκκινο τριαντάφυλλο στο χέρι κάθε απόγευμα προσφορά στη γιαγιά μου. Πενήντα χρόνια κόκκινα τριαντάφυλλα. Ενα χάδι στο κεφάλι του μικρότερου εγγονού λίγο πριν πεθάνει: "Εσύ μου μοιάζεις" Ενας Μεγαλειώδης Γκάτσμπυ, ρυτιδιασμένος στα 87 του με τα γαλανά του μάτια θολά απ το χρόνο. Η φωτογραφία του γάμου του. Οχτώ παιδιά. Μόνο τρία εγγόνια. Εμάς. Από τη μικρή του κόρη, την καλλιτέχνιδα. Τα άλλα παιδιά στοίχειωσαν μαζί με τα μπαούλα τα προικιά και τα ασημικά. Ράβομαι στον γιό του ράφτη του. Τα καλαπόδια, ο οδηγός για χειροποίητα παπούτσια του που μας τα έστειλαν απ του Leoni της Φλωρεντίας όταν πέθανε, λες και μας επέστρεφαν τη σωρό των άκρων του. Μεσοπόλεμος. Γυναίκες με μεταξωτά κιμονό και δαντέλες. Ο σκύλος του ο Ράσπουτιν, ένα απίστευτο ανώμαλο λαγωνικό ράτσας Μπορζόϊ που άρχιζε να τρέχει το πρωϊ και σταματούσε το μεσημέρι. " Να είσαι εκκεντρικός, όχι του συρμού , όχι χυδαίος" Η σκύλα μου ήταν Μαστίνο Ναπολιτάνο με ελαφίσιο χρώμα. Τη λέγανε Κόζιμα, γυναίκα του Βάγκνερ κόρη του Λιστ.
Μην υποτιμάμε το μη συνειδητό....
Ο Μαξ είναι κουτάβι. Πιτ μπουλ κουτάβι. Δεν θα μείνει για πολύ ΜΑΞ το βλέπω... Ηδη μεταλάσσεται σε κάτι άλλο. Τον πήρε η αδελφή μου για τα ρεμάλια τώρα που πήγαν στα δικά τους σπίτια. Για να τους προσέχει. Φοβάται. Φοβάται να τους αφήσει να φύγουν, αλλά δεν της το λέω γιατί θα στεναχωρηθεί. Κοιτάζω το κουτάβι που δεν είναι Μαρσέλ δεν είναι Ρασπούτιν ή Κόζιμα. Τρέχει ενθουσιασμένος στα δωμάτια ανεβοκατεβαίνει τις εσωτερικές σκάλες, έχει ζόρικο ύφος και μεγάλη αφοσίωση. Θα γίνει πολεμιστής αλλά όχι επιθετικός γιατί είναι μέσα στα χάδια και τις πλάκες. " Μαξ;" είπα απορημένα "πολύ κοινότοπο"
"Οχι δα. Τον λέμε Μαξ απ το Μάξιμους. Ξέρεις τώρα Ράσελ Κρόου, κοντός χτιστός, παλικάρι, θεός;"
" Μήπως να τον πούμε Μάξιμους ολόκληρο ρε Αντρέα;"
Μην υποτιμάμε το μη συνειδητό....

Υ.Γ Γράφτηκε μετά απο μια επίσκεψη σε διάσημη ταβέρνα του Λονδίνου όπου στα σχόλια ξεδιπλώνονται πολλά κι ενδιαφέροντα λογοτεχνικά και μη :))

51 Comments:

Blogger Αθήναιος said...

Πώς γράφεις έτσι ρε γαμώτο;

5:11 AM  
Blogger Rodia said...

Μάλλον γράφει όπως μιλάει Αθήναιε.
..και τα λέει πολύ ωραία.. τρεχούμενη η γλώσσα.. γλαφυρή η γραφή..

:-)

5:38 AM  
Blogger lemon said...

Πολύ όμορφο κείμενο-πρόκειται για το δικό σου μη συνειδητό, το συνειδητοποίησες Ορλαντάκο??!!!

Τρώγομαι να σου γράψω τα σχόλιά μου για το βλογ όπου παράδειρες (χαχα, εκ του παραδέρνω) προχθές, αλλά δεν είναι για δημόσια έκθεση...
Σε φιλώ τρυφερά, κι αλλη φορά να μην απομακρύνεσαι πολύ-και να μην μιλάς με γνωστούς, μόνο με αγνώστους, χαχαχα!! δεν στάλεγε η μαμά σου αυτα?

5:50 AM  
Blogger Ελένη said...

Το κείμενο προσφέρεται για πολλαπλές αναγνώσεις.Το διαβάζεις και αμέσως ένας χείμαρος από μουσικές κατακλύζει το μυαλό σου .

What's in a name, δηλαδή;

Όταν ο Σέιταν έγινε Μαρσέλ, άλλαξε συμπεριφορά;

7:16 AM  
Blogger orlando said...

Μη με πολυ-παινεύετε γιατί νοιώθω άβολα. Κανά κράξιμο να έρθω στα μαχητικά μου ίσια;

7:50 AM  
Blogger orlando said...

@ Αθήναιος
Τα κρασιά περιμένουν τον Π... Αν δεν έρεθι να τα πάρει θα του κατεβάσω εγώ αύριο με το ζόρι!

7:52 AM  
Blogger dora in e-space said...

@αθήναιος
Μάλλον γράφει όπως σκέφτεται. Χύμα δηλαδή :)

Πες του τα νονά, πες του τα, σιγά τη δημόσια έκθεση. Και συμφωνώ απόλυτα, πρόκειται γιά το δικό του μη συνειδητό.

Δυστυχώς είμαστε τόσο απασχολημένοι με το συνειδητό μας αγαπητέ Ορλάνδε, που το παραυποτιμάμε το μη.

7:53 AM  
Blogger orlando said...

Γμτ έχω πεθάνει στο κλγραφείο! Ξέρω, ξέρω, αλλά σοβαρά έχω βαρέσει μπιέλα κι έχω άλλες τρεις ώρες κουπί..... Ευτυχώς που είστε κι εσείς εδώ γιατί θα ρίξω καμιά ΧρστΠνγ σ ένα ζαβό που μπαινοβγαίνει κάθε μισή ώρα...

7:55 AM  
Blogger orlando said...

@Ντόρα
Λες να ρέπω προς ....παραληρηματική γραφή;

7:58 AM  
Blogger dora in e-space said...

Ρίχτου δύο όχι μία. Μία κι'από μένα ;)
Καλό κουράγιο :)

8:00 AM  
Blogger orlando said...

@Ντόρα
Τι φταίει κι αυτό μωρέ... Τα προσλαμβάνουν άσχετα, ψαρωμένα και τα ρίχνουν στα βαθιά ... Μετά όταν πέφτει πανικός θυμώνουμε μαζί τους κι αρχίζουμε τα μπινελίκια...

8:04 AM  
Blogger dora in e-space said...

Καλά συγγνώμη, αλλά κάποιος δεν πρέπει να τα προσλάβει γιά πρώτη φορά άσχετα και ψαρωμένα; Πως θα ξεστραβωθούν αλλιώς;
Σάμπως εμάς όταν μας πρωτοπροσλάβανε έτσι δεν είμασταν; Τα ίδια δεν τραβήξαμε;
No mercy for the newbies ;)

8:13 AM  
Blogger orlando said...

@ροδια
Χαχαχαχα! Μ αρέσετε εσείς οι γυναίκες! Ασπλαχνες!

8:21 AM  
Blogger Composition Doll said...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον (εκτός από καταπληκτικά γραμμένο) όλο αυτό με τα ονόματα των σκύλων.

Αν ήσουν εσύ, πως θα ήθελες να σε φωνάζουν??

8:51 AM  
Blogger Rodia said...

..μα.. γιατί με παρανοούν..?.. :-( σνιφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ

8:57 AM  
Blogger Βασιλική said...

μαλιστα! σιγα μην δεν ερχομουν, βολτα!
βαλε καφε, ασε τις κλαψες που δουλευεις...επιλογη σου ειναι, και παμε για διαδυκτιακο κουτσομπολιο που λεει και ο darth!
(τον ξερετε ολοι, δε λεει να βαλω link,ε?)
τι εκανες με κεινο τον "κυριο"? τελικα?...
τι απαντησες στην αγαπητη ελενη που σου 'πε να μην κανεις τιποτες? ποιο ειναι το ηθικο διδαγμα απο το προηγουμενο σου ποστ,ποια νικησε? γιατι απο ανδρικα σχολια ψιλοπατωσες?..
τι εκανες και στην βγηκε η Σουμπαροπουλα το πρωι?...
και επειδη αν δεν με σταματησει καποιος θα ρωταω μεχρι το πρωι... παιρνω πρωτοβουλια και μου λεω... "ελεος καλη μου...."
αυτα..και ασχετο!
ο καφες καλε που ειναι?...
με την τοση "συζητηση" που ειχαμε τον ξεχασα!!!
;P

9:18 AM  
Blogger orlando said...

@κουκλίτσα
Λοιπόν αν ήμουν σκύλος θάθελα να είμαι Καυκασιανός ποιμενικός και να μες φωνάζουνε ...Τάρας! Από τον Τάρας Μπούλμπα βεβαίως, βεβαίως!!

11:00 AM  
Blogger orlando said...

@ροδιά
Μην κλαις και συγκινούμαι!

11:02 AM  
Blogger orlando said...

@Βασιλική
Τώρα που ξεμπέρδεψα απ το ζόρι, έχουμε και λέμε: Η Σουμπάρα είναι στην αριστερή λωρίδα στην Αττική και κατεβαίνω με χίλια μετά το τούνελ Πλακεντίας.
Με παρακολουθείς;
Ωραία! Είμαι με τετάρτη και 5000 στροφιλίκια καθότι ο κομπρέσορας δεν είναι για πολλές στροφές, τα ωραία του, τα ρεπριζάκια του είναι ανάμεσα στις 3,5 με 5.
Με παρακολουθείς;
Ωραία! Παίζω τα φώτα σηκώνω την 5η και βγάζω φλας για να σκίσω τη Σουμπάρα ( ο μλκς ) Δεν έβλεπα δεν ρώταγα κιόλα! Τι είστε εσείς με το μπλε μαρίν ρημάδι: Μαϊμού ή αυθεντικό WRX; Και αν είσθε αυθεντικό πράγμα δύσκολο να το ξεχωρίσεις γιατί μέχρι και τις μπούκες (εξατμίσεις) κοπιάρουν πια, μήπως είσθε και S ή ακόμη χειρότερον STi;
Με παρακολουθείς;
Ωραία!
Πάω ο καλός σου με το μαύρον κουπεδάκι Β.Π άνετος και σίγουρος, φτάνω στους 50 πόντους και μετά.....τον χάνω! Ρε Βασιλική τον έχασα μιλάμε!
Ρόμπα, ξεφτίλα, μάνα γιατί με γέννησες και σιγά μη μας δει κανείς!
Υ.Γ
Μήπως ήταν και 330 το ρημάδι του; Λες;

11:14 AM  
Blogger orlando said...

@ Βασιλική
Λέω να μην κάνω τίποτε έχει δίκιο η Ελένη. Στο κάτω κάτω το θέμα ήταν αυτό για το οποίο του έγραψα. Τέλος και πάμε γι άλλα αφού κι αυτός δεν το τραβάει. Πάντως τα ντιζαϊνάτα του μ αρέσανε πολύ φευγάτα.
Οι άντρες σ αυτό το σύστημα πλην των γνωστών κολλητών μας ΔΕΝ επικοινωνούν τόσο χαλαρά όπως οι γυναίκες. Μούχει κάνει εντύπωση.. Είναι πως να το πω πιο κλειστοί στα δικά τους blogs. Εμένα πάλι μ αρέσει πολύ να σουλατσάρω.

11:21 AM  
Blogger Βασιλική said...

καταλαβα?.. ναι θα πω καταλαβα! αλλα απο δω και περα θα σε λεω "Hollywood" ετσι φωναζουν τον Petter Solberg οδηγο της Subaru στο WRC... αχ! και πολυ σου παει! δεν βρισκεις?.. και οσο για το δευτερο? ειμαι "νινι" ακομη στα πραματα... οταν μεγαλωσω λιγο θα σε πω!
;PP

11:36 AM  
Blogger orlando said...

Αχχχχχ! Τέρμα για σήμερα.... Αύριο απογευματάκι χαλαρά για να με αποζημιώσουν οι κάφροι για τα όσα τραβάω εδώ μέσα.
Πάω να φάω μεξικάνικο!
Καλά μια χαρά κείμενο έγραψα, πως καταλήγουμε πάντα εδώ μέσα να το γυρίζουμε σε παρεούλα και ότι θέμε λέμε; :))))

11:43 AM  
Blogger Ελένη said...

Τα ντιζαινάτα είναι για την κακία που είπες για την αργομισθία στην ΕΡΤ, βρε κουτό...

11:59 AM  
Blogger Λαμπρούκος said...

Μήπως να τον πείτε "Βασταγερό" που και πιο Ελληνικό είναι και πιο καά αποδίδει το νόημα?

12:12 PM  
Blogger vatraxokoritso said...

Το φαί σου φέρνει έμπνευση δλδ..
Σε πολλούς και η χυλοπίτα να επίσης.

3:12 PM  
Blogger alombar42 said...

στα σχόλια ξεδιπλώνονται πολλά κι ενδιαφέροντα λογοτεχνικά και μη


Στα σχόλια ξεδιπλώνονται πολλά και ενδιαφέροντα, λαχανικά και μη!

:)))

3:41 PM  
Blogger manosantonaros said...

Χαίρομαι που δεν το (παρα) τραβάμε.
Εδω δεν ήρθαμε γι' αυτο, αλλά για να κάνουμε φίλους... και να γράψουμε αυτά που γουστάρουμε.
Σωστά;
Το κείμενο είναι υπέροχο. Είχα κι εγω ενα σκύλο (κόλλεϋ) που τον έλεγα Σαντάμ,(γιατί μ'αρεσε το όνομα) λόγω των γεγονότων όμως τον φώναζα Σαρδάμ.

Σημ: Ελένη, κόφτο σε παρακαλώ. Αλήθεια, σε παρακαλώ.

4:42 PM  
Blogger Ελένη said...

Δεν μου αρέσει να μου κάνουν παρατηρήσεις για το τί θα λέω και μάλιστα σε μπλογκ τρίτων. Αν ήθελα πραγματικά να το συνεχίσω, να είστε σίγουρος πως θα ερχόμουν στο δικό σας μπλογκ όπου θα μπορούσατε να μου κάνετε και την ανάλογη παρατήρηση ή και να σβύσετε το σχόλιο.Αλλά δεν έχω λόγο να το κάνω.

Όμως αε αυτό το μπλογκ, υποδείξεις δέχομαι μόνον απο τον ιδιοκτήτη του.

9:01 PM  
Blogger Βασιλική said...

καλημερα χαρωπη στελνω...
@hollywood.... στραβος ειναι ο γιαλος ή στραβα αρμενιζουμε?....
@ελενη... keep on going!
;P

1:06 AM  
Blogger manosantonaros said...

να σβήσω το σχόλιο;
Θα αστείευστε!

1:58 AM  
Blogger Xνούδι said...

μα καλά...
Μια μέρα κάνω να μπω και έχουν ήδη απαντήσει καμιά 50αριά.

:-Ρ

Σκέφτηκα αμέσως τι θέλω να γράψω πριν καν διαβάσω τα σχόλια. Οπότε, παρόλο που επαναλαμβάνεται πολλάκις, να πω ότι η γραφή σου είναι Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΗ.

Να΄σαι καλά Orlando μου.

Η έμπνευση έρχεται ενώ πήζεις (υποτίθεται) στην δουλειά:;;;;;;

:-)

3:14 AM  
Blogger Ελένη said...

Είμαι σίγουρη πως δεν θα το σβύνατε κ. Αντώναρε και εσείς με τη σειρά σας να είστε σίγουρος ότι δείχνω εξαιρετική αυτοσυγκράτηση στη συμπεριφορά και στις κρίσεις μου όταν βρίσκομαι στις σελίδες των ιστολόγων που φιλοξενούν σχόλια επισκεπτών.

Στο δικό μας μπλογκ δεν με πειράζει να έρχεται ο καθένας και να μου λέει ο,τι θέλει. Είναι εμφανές ότι δεν έχω γεννηθεί χθες και ότι ως κλασσική κατσίκα, δεν μασάω ταραμά, έτσι, δεν ανησυχώ.

Πιστεύω πως η αντίδραση σας στο σχόλιό μου ήταν λίγο υπερβολική, δεδομένου ότι διαβάσατε εδώ ότι είμαι εντελώς εναντίον των διαδικτυακών καυγάδων.

Οπότε το μη-επεισόδιο ας θεωρηθεί λήξαν και εδώ απολογούμαι και στον Ορλάντο ειλικρινά και όχι ...αγγλοσαξωνικά που κλείνω το θέμα από την πλευρά μου πριν να εκφράσει εκείνος μια άποψη, ως οικοδεσπότης αλλά έτσι που είναι ορμητικός λέω να τον προλάβω. :-)

3:46 AM  
Blogger Marina said...

Καλημέρα Orlando. Είναι απο τα ωραιότερα κείμενα που έχω διαβάσει αυτό..με ταξίδεψε σε βιβλία της Elsbeth Huxley, σε ταινίες όπως το "Τσάϊ στη Σαχάρα", μπροστά μου πέρασε η Ισιδώρα Ντανκαν με την εσάρπα της να ανεμίζει προκλητικά..
μόνο στα σκυλιά σας κόλλησα..θα περίμενα ένα αυτοκρατορικό Afgan, ή μία γάτα Αβησσυνίας να σας προστατεύει ίσως καλύτερα απο ένα Ντόμπερμαν..

3:57 AM  
Blogger Βασιλική said...

που εισαι, οεο?
που ειναι η γυαλα? οεο?
;P

11:26 AM  
Blogger emotional_anaemia said...

Η Μάγια η αστραφτερή, ονοματισμένη όπως βλέπεις Ορλάντο, από έργο του ποιητή μπας και γλιτώσει τη ρετσινιά του ψώνιου, στέλνει αγκαλιά και δάγκωμα του αυτιού τρυφερό στον πολυώνυμο σκύλο σας. Δωρίζει ακόμα κι ένα ποίημα του Μπουκόφσκι με τ' όνομα.

Και παρακαλεί την αφεντιά σας για μια μνεία στη σημερινή μέρα, έτσι φιλολογική αδεία. Το μεγάλο σας ρεύμα, δεν είναι άνευ λόγου. Η γραφή σας είναι γοητευτική. Μόνο άλλος ένας μπορεί εδώ μέσα να συγκριθεί μαζί σας σε θύματα. Ο πρώτος σχολιάσας.


White Dog.

I went for a walk on Hollywood Boulevard.
I looked down and there was a large white dog
walking beside me.
his pace was exactly the same as mine,
we stopped at traffic signals together.
a woman smiled at us.
he must have walked 8 blocks with me.
then I went into a grocery store and
when I came out he was gone.
or she was gone.
the wonderful white dog
with a trace of yellow in its fur.
the large blue eyes were gone.
the grinning mouth was gone.
the lolling tongue was gone.

things are so easily lost.
things just can't be kept forever.

I got the blues.
I got the blues.
that dog loved and
trusted me and
I let it walk away.

Bukowski Charles

5:42 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Ορίστε μας. Θα μας φάει τις γυναίκες ενώ εμείς θα πίνουμε στην υγεια του...

6:55 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Έλεγα το (μαγειρικό μου) σχόλιο για τη μέρα της ποίησης που ζήτησε η Μάτζικα να βασίζεται στον Orlando Furioso κ στη σκηνή που αρχίζει να καταβροχθίζει με μανία ό,τι βρει μπροστά του αλλά τη γλύτωσες χάρις στον Alexander Pope. :-)

Άσε που πρέπει να με πιάσει πιο πολύ η Άνοιξη για να μου βγει ο Ορλάντο του Αριόστο όπως τον θέλω. Όμως επιφυλάσσομαι.:-)

4:54 AM  
Blogger orlando said...

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!
Μια χαρά περνάτε χωρίς εμένα bre!!!Μαρίνα, Μάτζικα, Μάνο, καλωσήλθατε. Λοιπές δημοκρατικές blogoδυνάμεις, μου λείψατε αλλά κράτησα χαρακτήρα!
@Κατσίκα LoL
Αγάπη μου επικίνδυνη εσύ!!
Και δεν μ αρέσουν οι τράγοι γμτ! Βρωμάνε! Θα πρέπει να βάλω και κουδούνα στο λαιμό τώρα;

7:12 AM  
Blogger Ελένη said...

Και τώρα ερχόμουν να σου ρίξω σιχτίρι που έλειψες.

Τί θες να σου αφιερώσω για την Παγκόσμια Μέρα της Ποίησης; Σοβαρό ή φευγάτο;

Υ.Γ. Είδες. Όταν τα παίρνω γίνομαι πιο επικίνδυνη και από σενα. :-)

7:25 AM  
Blogger Βασιλική said...

ρε καλως τα μας!
που 'σαι συ μπρε?
μαυρη πετρα?...
ειπα κι 'γω ακομη δεν μας ειδε και μας βαρεθηκε? ή πληγωθηκε απο τις ιντριγκες ;) και αποχωρησε οικειοθελως?...
;PP

7:27 AM  
Blogger orlando said...

AAA! Εσείς φταίτε, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά ξέρετε γιατί; Διότι ΠΗΡΑ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΑΔΕΙΑ!!! Ποιός εγώ που αν δεν είμαι ΈΔΩ νομίζω πως θα πέσει το σύστημα να πλακώσει όλους τους υπόλοιπους!
ΑΔΕΙΑ!!! Κουφαθήκανε!!! Μέχρι που πήρε φίλος από δω τον αδελφό μου τλφ να τον ρωτήσει μήπως μπαίνω για εξετάσεις σε κανά νοσοκομείο και το κρύβω!!!

8:10 AM  
Blogger orlando said...

Και τι έκανα; ΤΙΠΟΤΕ!
Ξύπνησα δύο συνεχόμενα πρωϊνά μετά τις δέκα ήπια επί μία ώρα καφέ ΧΩΡΙΣ ν ανοίξω ραδιόφωνο και τηλεόραση. ΔΕΝ διάβασα εφημερίδες!
Δεν έκανα ούτε μισό επαγγελματικό ραντεβού!!! ΔΕΝ κατέβηκα ΑΘΗΝΑ!

8:13 AM  
Blogger orlando said...

Τη Δευτέρα έβαλα ένα τζην και ένα καρώ πουκάμισο- ίδιος γελαδιάρης δλδ- άρβυλα και μπουφάν και πήγα στο κτήμα στο Τατόι... Περπάτησα μέσα στο δάσος να δω λίγο που πάνε οι δρόμοι και μετά πήγα στο Κρυονέρι κι έφαγα μόνος μου σε μια ταβέρνα!!!

8:16 AM  
Blogger orlando said...

Μετά τλφ και είπα "ΔΕΝ ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΗΜΕΡΙΣ αν με χρειαστείτε στο κινητό και με μέτρο γιατί δεν έχω όρεξη" Μετά ξανατλφ και είπα το ουρανομήκες " ΟΥΤΕ ΑΥΡΙΟ"

8:18 AM  
Blogger orlando said...

Ακόμη πιο μετά πήγα ΝΩΡΙΣ κινηματογράφο ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ και είδα το Τρούμαν Καπότε, μετά του ακόμη πιο μετά πήγα για ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ στα γουρουνάκι μ έναν φίλο και τέλος γύρισα σπίτι όπου ΕΙΧΑ ΑΦΗΣΕΙ το κινητό!!!! Δοξάστε με διότι εγώ με δοξάζω ακόμη! :Ρ

8:21 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Δε μου λες ρε φίλε, για να μην ανησυχώ δηλαδή. Ερωτευμένος είσαι;

8:22 AM  
Blogger orlando said...

Χθες πήρα το ...τριαξονικό του αδλφ μου που είναι 4Χ4 και πήγα Ανατολική Εύβοια μέσα σπο το βουνό μέχρι που έφτασα Λιμιώνα. Γύρισα από Αιδηψό και άραξα στο σπίτι ενός φίλου στο Καπανδρίτι όπου και ψήθηκαν οι σαργοί που είχαν αγοραστεί καθ οδόν... Το βράδυ βγήκα με ανδροπαρέα και μετά ξεράθηκα αλλά το καλύτερο σας το φυλάω για έκπληξη!!!

8:26 AM  
Blogger orlando said...

@Αθήναιος
Τρελάθηκες; Μόνος μου αγόρι μου και μέχρι νεωτέρας ούτε για ξώφαλτσο δεν πάω.

8:28 AM  
Blogger orlando said...

@ Αθήναιος
Χτες βράδυ με τον Π.. τα πίναμε για να γιορτάσουμε τα καινούργια του! Αλλά φεύγει το κτήνος και θάρθει κατά τις 10 πάλι αυτή τη φορά για τα καλά.

8:31 AM  
Blogger orlando said...

@Ελένη
Να μου αφιερώσεις Σαίξπηρ ομορφιά μου!

8:32 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Πες του ότι τον έχω επικηρύξει... Ξέρει αυτός το γιατί...

8:37 AM  

Post a Comment

<< Home