Thursday, March 23, 2006

Οι λεπτές γραμμές του ψιθύρου...

Στα προσχέδια κρύβεται πάντα η πεμπτουσία του δημιουργού.
Στην τελική μορφή του έργου ξεδιπλώνεται ολόκληρη η προσωπικότητα του.
Ηταν στην Καπέλα Σιστίνα, προέφηβος, όταν πρωτοσυνειδητοποίησα τη δύναμη των επιμέρους προσώπων στη σύνθεση, αλλά και΄"είδα" καθαρότερα αυτό που μέχρι τότε έβλεπα θολά...Φυσικά παρέμενα παιδί, ένα ακατέργαστο παιδί...
Πιο πολύ λοιπόν, μ εντυπωσίασαν οι"Βιβλικές" φυσιογνωμίες, καθώς το δέος στη θέα τους, υπερίσχυσε για πρώτη φορά της ευχαρίστησης στη θέα της ομορφιάς που μέχρι τότε με συνάρπαζε αδιακρίτως : Τα βικτωριανά αγγελάκια στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο μας, η μελαχροινή Κάρμεν στο οινοπαντοπωλείον του κυρ Ανέστη και η Οδαλίσκη αντάμα.
Με αποφθεγματικό τρόπο , κατέταξα τον Μπουαναρότι στους κορυφαίους των κορυφαίων, ένας Τιτάνας αν σκεφτεί κανείς πως ζωγράφισε ξαπλωμένος, ισάξιος του Λεονάρντο και του Θεοτοκό. Με αποφθεγματικό τρόπο, κι αφού επανέφερα τον πονεμένο μου λαιμό σε κάποια λογική θέση, ανακοίνωσα πως το μεγαλείο των μορφών αυτών καταδεικνύει και το divine του δημιουργού τους. Η αδελφή μου αδιαφόρησε, ο αδελφός μου με κοίταξε επιτιμητικά που μιλούσα, ο πατέρας μου βαριόταν που ζούσε καθώς ακολουθούσε για πέμπτη ή έκτη φορά τη μητέρα μου στις θερινές της περιοδείες ανά τας Ευρώπας κι είχε και δισκοπάθεια.
Επέμεινα, μέχρι που εκείνη καταδέχτηκε να με ακούσει. " Και τι ακριβώς σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι ανεπανάληπτος, που είναι αλλά περισσότερο ως γλύπτης; " Εξέθεσα κακήν κακώς όλα όσα θυμόμουν απ αυτά που μας είχε πει η ίδια πριν έρθουμε, με ιδιαίτερη έμφαση στην χρωματική παλέτα του, που τη θυμόμουν καθαρότερα κι έχωσα στο τέλος αυτό που εγώ πίστευα: Οι σχεδόν ζωντανές βιβλικές μορφές . Μόνο που δεν μιλάνε...
" Ποιάς ηλικίας;" με ρώτησε ήρεμα κι ακατανόητα, ενώ ο αδελφός μου μειδιούσε ειρωνικά
" Τι θα πει αυτό;"
" Ποιές μορφές; Των νέων ή των ηλικιωμένων;"
" Των γέρων... "
Και τότε με πήρε από το χέρι , με κάθισε σ ένα παγκάκι και βγάζοντας απ την τεράστια τσάντα της το γνωστό μπλοκ με το γνωστό στικ κάρβουνου, σχημάτισε σε λιγότερο από 10' ένα κεφάλι , ένα ηλικιωμένο κεφάλι, το ηλικιωμένο κεφάλι ενός από τους φύλακες που καθόταν στην καρέκλα του. Ηταν συγκλονιστικά ίδιος....
Μετά μου είπε με το επίσης γνωστό της ύφος:
" Είναι πολύ εύκολο να ζωγραφίσεις γέρους... Οι γέροι έχουν αδρά χαρακτηριστικά, πιάνεσαι αμέσως από κάπου, τη μύτη, τα μάτια , οι ρυτίδες σε διευκολύνουν φοβερά όπως και το κρέμασμα του προσώπου. Το πολύ δύσκολο είναι να ζωγραφίσεις ένα νήπιο ή ένα βρέφος
και να είναι ίδιο με το μοντέλο σου, όχι ένα οποιοδήποτε βρέφος"
Εμεινα απλά άλαλος....
Για χρόνια κόλλησα σ αυτήν την βασική και απλούστατη για κάθε ζωγράφο, αρχή. Αλλά την μετουσίωσα σε γενική αρχή.... Την έβαζα να λειτουργεί σε απίστευτα σκηνικά.
Στο φαγητό με την έντονη, δυνατή υπερισχύουσα γεύση ενός υλικού: Είναι εύκολα νόστιμο, σαν το γέρο....
Στη γυναικεία ομορφιά, όταν άλλοι εντυπωσιαζόντουσαν από ένα δύο έντονα χαρακτηριστικά όπως τα μαλλιά ή τα χείλη : Είναι εύκολα όμορφη, σαν τον γέρο ...
Και φυσικά, φυσικά στη γραφή. Είναι τόσο εύκολο να γράφεις όταν πιάνεσαι από τα μεγάλα: Τον πόνο, τις ρυτίδες, τον θάνατο, το κρεμασμένο πρόσωπο, τον έρωτα, τα γαλανά μάτια, την προδοσία, τα ξανθά μαλλιά....
Είναι τόσο εύκολο αν είσαι ζωγράφος των λέξεων, να δημιουργείς έργα με μοντέλα έντονα κι ο κόσμος να καταλαμβάνεται από το δέος της αρχετυπικής εν τέλει αναφοράς. Τόσο εύκολο να γράψεις για το μίσος, για τη φτώχεια, για την οδύνη, για την γέννηση, για τον θάνατο, για το πάθος, την απελπισία, την ευτυχία και τη δυστυχία.
Και τόσο δύσκολο να ψιθυρίσεις το σχεδόν ασχημάτιστο προσωπάκι ενός μωρού, να συλλαβίσεις την ανεπαίσθητη καμπύλη των χειλιών του, να συλλάβεις και ν αποδώσεις τη μικρή στιγμή, μια στιγμή που ένα χέρι άγγιξε φευγαλέα το δικό σου κι είτε το αποζήτησες είτε το απόδιωξες.

30 Comments:

Blogger Βασιλική said...

για αυτο και 'γω παντα ηθελα να γινω γιαγια....
ασχετο? ή πολυ πολυ σχετικο?...
αστο ομως...δεν λεει!
εσυ ομως παιδακι μου εχεις ενα λεγειν!... beautiful.....
:)

8:19 AM  
Blogger vatraxokoritso said...

οταν γραφεις αυτα τα επιστημονικα δεν σε καταλαβαινω αλλα κοβω φλεβα ως γνησια ξανθια
χιχιχι!
ωραιος οπως παντα νεε μου..

8:29 AM  
Blogger orlando said...

@vasiliki
Λέγειν, λέγειν, λέγειν... Μήπως να το κάνω επαγγελματικά; LoL !!!

9:05 AM  
Blogger orlando said...

@ βατραχοξανθούλι
Σας ευχαριστώ δεσποσύνη μου αν και έχετε αποδείξει πως μόνον ξανθειά δεν είστε!

9:06 AM  
Blogger Ελένη said...

Τελικά αυτό που είναι πολύ εύκολο να αποτυπώσεις με λόγια, είναι εξαιρετικά δύσκολο να το ζήσεις ειδικά όταν πρόκειται για κάτι όμορφο. Δεν είναι τυχαίο ότι όσοι αποτυπώνουν με ακρίβεια και ομορφιά τα ανθρώπινα, έχουν δυσκολία να τα ζήσουν στην καθημερινότητά τους ή να εξωτερικεύσουν τα αισθήματα που τους προκαλεί η παρατήρηση της καθημερινότητας.

Βέβαια, υπάρχει και μια δεύτερη κατηγορία. Η ιδιαζόντως -κατ'εμέ- απεχθής. Η κατηγορία αυτών που και εξωτερικεύουν μεγάλα αισθήματα και τα περιγράφουν εύκολα επειδή τα αλιεύουν από τα ρηχά νερά της καρδιάς τους.

Πολύ ωραίο το κείμενό σου Ορλάντο, θα το σκέφτομαι για μέρες. :-)

Υ.Γ. Γιαυτό μου αρέσει τόσο πολύ η μουσική. Περιγράφει με ακρίβεια και αλήθεια "τις λεπτότερες γραμμές του ψιθύρου" καταλύοντας όλους τους γραμματοσυντακτικούς κανόνες.

9:32 AM  
Blogger orlando said...

@Ελένη
Ναι...

10:30 AM  
Blogger lemon said...

!!!

3:04 PM  
Blogger Xνούδι said...

To πρόσωπο ενός μωρού, το ζωγραφίζεις μόνο με χρώματα. Ετσι αποδίδεται πιστά ένα χαμόγελο, ένα παιχνιδιάρικο βλέμα, ένα παράπονο.

Κρατάω τις 2 τελευταίες γραμμές. Μέσα μου.

Καλημέρα σας.

12:23 AM  
Blogger vatraxokoritso said...

Μπορεί να σου φανεί άσχετο αλλά η τέχνη και ειδικότερα η ποίηση είναι πολλές φορές κραυγή..(κλεμμένο αυτό )
Όσο πιο έντονο το συναίσθημα από το οποίο πηγάζει ένα δημιούργημα τόσο πιο έντονη και η γραφή..

Για την ζωγραφική και την γλυπτική θα τολμούσα να πω ότι ισχύει το ίδιο εξαιρώντας τα έργα της περιόδου και των καλλιτεχνών που αναφέρεις μια και από τα λίγα που γνωρίζω όλα σχεδόν ήταν αποτέλεσμα παραγγελίας..
Το κείμενο και αυτό που πραγματεύεσαι συνεχίζει να είναι υπέροχο και τώρα που το διάβασα με πρωινό καφέ και τσιγάρο..

12:44 AM  
Blogger Βασιλική said...

εγω σας το λεω!...
αυτος...ο μαμαλακης καλε που δεν ειναι ομως, γιατι ειναι δυο μετρα αντρας!!!... την εκανε!
οταν γυρισει????...συνταγη θα βαλει παλι!!!
κοινως την βαψαμε!!!
;PPP

2:55 AM  
Blogger orlando said...

@ vasiliki
Οχι άπιστη Θωμαϊς!!! Δουλεύω και σήμερα!!! Απλά τώρα απολαμβάνω με την ησυχία μου την παρεούλα μας...

7:40 AM  
Blogger orlando said...

@xnoudaki
Πράγματι τα μωρά κάπως έτσι πρέπει ν αποδίδονται....Ελπίζω να πηγαίνει καλύτερα το πόδι .
Το πολύ ωραίο πόδι άλλωστε! :Ρ

7:43 AM  
Blogger orlando said...

@λεμονάδα
Ευχαριστώ εσπεριδοειδές μου :)

7:47 AM  
Blogger orlando said...

@βατραχοπριγκίπισα
Ναι φυσικά το έντονο συναίσθημα είναι κινητήριος δύναμη, έμπνευση, η πηγή των πάντων και ιδίως της τέχνης. Αλλά όχι ακατέργαστο... Η "κραυγή" ακατέργαστη είναι ένας τρομακτικός "ήχος" . Μπορεί να δονεί το είναι μας στιγμιαία αλλά δεν μπορεί να μετουσιωθεί σε πολιτισμικό αποτύπωμα. Σε όποια μορφή τέχνης κι αν θελήσουμε να εκφραστούμε, το προσχέδιο είναι το συναίσθημα μας και το ολοκληρωμένο έργο, είμαστε εμείς.

7:57 AM  
Blogger Βασιλική said...

εδω θωμαϊς...
(τι ονομα ειν' τουτο παλι?...ασχετο!)
καλλλλα πλλλλακα με κανεις?...
τι θα πει "δουλευεις"?...
ποιον και πως?
ομολογα και γρηγορα!!
αλλιως φουρφουροπιτα ντεν εχει!!!!
;PPPP

8:26 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Στα κανάλια, δουλεύουν κ σήμερα, Βασιλική. Πώς θα δεις εσύ το βράδυ τον " Παπαφλέσσα" αν δεν είναι κάποιος στο πόδι;

Τί να πω για το ποστ αυτό; Καλύτερα τίποτε.

8:37 AM  
Blogger Βασιλική said...

συγνωμη αλλα δεν ξερω το επαγγελμα του κου orlando, κε αθηναιε!
αν με το σχολιο μου εθιξα οποιον εργαζετε τετοια μερα... τοτε ζητω συγνωμη!....
δεν ητο τετοια η προθεση μου!

8:41 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Ποιον να έθιξες κ γιατί το πίστεψες αυτό; Επειδή ξέχασα να βάλω smilie?

8:45 AM  
Blogger orlando said...

Κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες: Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο που ίσως το γουστάρω πάντως το φουμάρω!!! :Ρ

9:01 AM  
Blogger orlando said...

@ Αθηναιούλη
Χτες ήμουν ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ των Β.Π κιέφαγα ένα φιλέτο αγριογούρουνου (φυσικά εκτροφείου ήταν) με σως μπαλσάμικο. Τι άνεμο είναι η σως μπαλσάμικο ;

9:03 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Βρε συ, ξεφτυλίζουμε το ποστ με αυτή τη συζήτηση. Δικό σου είναι βέβαια, ό,τι θες κάνεις.

Το Πρυτανείο των ΒΠ δε μου αρέσει. Προτιμώ του Κολωνακίου αλλά τρελλαίνομαι( αρνητικά) με κάποιες λεπτομέρειες.Τέσπα.

Σως μπαλσάμικο; Δύο εκδοχές. Είτε το σωτάρουν κ κάνουν deglaze ( ξες τί είναι αυτό;) με βαλσαμικό ξύδι ή χρησιμοποιούν ένα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ προιόν, το φέρνουν τα ΑΒ που είναι γλάσσο από βαλσαμικό ξύδι.

Αρκεί να σου πω ότι εγώ σε αυτό βουτάω φραουλίτσες κ με τη μια στο στόμα. Ή για να είμαι πιο ακριβής. Μία φραουλίτσα γίνεται dip σε μαύρο φρεσκοτριμμένο πιπέρι κ μία σε γλάσσο από βαλσαμικό.

Η-ΔΟ-ΝΗ.

9:11 AM  
Blogger orlando said...

@Aθήναιος
Αν ήξερα τι είναι το ντε...κάτι, θα ήμουν ΜΑΓΕΙΡΑΣ ενώ εγώ απλώς τρώω και ψιλομαγειρεύω!!!!
Φραουλίτσες εεεε;;; Είσαι Θεός Αθήναιε!

9:15 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Νομίζω ότι έγραψα στη συνταγή για το φιλέτο τί είναι το deglaze.

Σωτάρεις το φιλέτο στο γνωστό γουώκ κ λίγο πριν να γίνει το βγάζεις ( από το γνωστό γουώκ) κ ρίχνεις 2 κουταλικές βαλσαμικό κ αρχίζεις να κάνεις αυτό που λέει η λέξη , δηλαδή να ξεκολλάς τα ζουμιά που έχουν πήξει σε γλάσσο από τη βάση του ( γνωστού) γουώκ.

Θα σου δείξω κάποια μέρα ή μάλλον όχι. Θα το δείξω στο φίλο μας γιατί πολύ του κολλάς κ του κάνεις τον έξυπνο ότι τα ξέρεις εσύ όλα στη μαγειρική.

9:31 AM  
Blogger vatraxokoritso said...

μαλιστα...
μας καταστρεψατε την διαιτα...
ευχαριστουμε πολυ.

10:35 AM  
Blogger orlando said...

@Αθήναιος
Να μου δείξεις αν και το ψιλοκατάλαβα. Οσο για τον φιλο μας δεν τον ξαναταϊζω!!! Ξέρεις τι τσιμπούσια έχουμε ρίξει στο σπίτι μου; Μιλάμε για ΟΡΓΙΑ!!!

10:36 AM  
Blogger orlando said...

@βατραχομοντέλο
Δεν έχεις ανάγκη εσύ κουκλάρα μου απο δίαιτα!!!

10:38 AM  
Blogger orlando said...

Παιδιά πούναι η μαϊμού; Κουβέντα δεν έγραψε σήμερις και παρασοβαρέψαμε εδώ μέσα!

10:39 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Γιαυτό λοιπόν, λέω να τον μάθω να μαγειρεύει τίποτε να σου ανταποδώσει κανένα τραπέζι.

Βατραχοκόριτσο, δεν μας αρέσουν οι πολύ αδύνατες σε αυτό το μπλογκ, όπως θα έχετε αντιληφθεί!!

10:48 AM  
Blogger orlando said...

Για περάστε στο....επόμενο!!!!

10:51 AM  
Blogger vatraxokoritso said...

αν σκοτωσουν τις αδυνατες δεν θα ειμαι ενα απο τα θυματα αγαπητε..

μια που αναφερατε το μπαλσαμικο
τι θα λεγατε για χοιρινα μπριζολακια μαριναρισμενα σε μπαλσαμικο λιαστες ντοματες και σκορδακι?
γκλουπ..

10:52 AM  

Post a Comment

<< Home