Wednesday, March 29, 2006

Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΕΡΟΥΚΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, σ ένα ψεύτικο κεφάλι μέσα σε μια βιτρίνα στην οδό Βουλιαγμένης ύπήρχε μια κόκκινη περούκα. Κόκκινο της φωτιάς και του πεζοδρομίου, κόκκινο της πρόκλησης και της εκζήτησης.
Ηταν μια φυσική περούκα, φτιαγμένη απο πραγματικά μαλλιά μιας άγνωστης γυναίκας απο την Ανατολή που τα πούλησε για πέντε -δέκα δολλάρια, για πέντε- δέκα βδομάδες φαϊ για πέντε -δέκα φτηνιάρικα ρούχα και μπιχλιμπίδια που τόσο πολύ ίσως να θέλησε.
Τα μαλλιά ήρθαν στη Δύση και κοκκίνησαν με αναίδεια, με ελευθεριότητα, με αρτίστικη αισθητική. Μετά κουρεύτηκαν καρέ με αφέλειες, έτσι για να έχουν στυλ, ακούμπησαν στο οβάλ κεφάλι από γαλαζωπό φελιζόλ που δεν είχε μάτια, μύτη, στόμα και περίμεναν ανάμεσα στις καθωσπρέπει περούκες την επόμενη γυναίκα που θα τα άγγιζε ξανά με βούρτσες και χτένες , θα τα αγαπούσε και θα τα καμάρωνε έστω και βαλσαμωμένα. Η αναμονή ήταν μεγάλη, ήταν βλέπετε μια πολύ ξεχωριστή περίπτωση το κόκκινο της φαντασίας και του χρωστήρα. Την δοκίμαζαν γελαστά κορίτσια αλλά τρόμαζαν από την πυρκαγιά που τις τύλιγε σβύνοντας το χρώμα των ματιών τους , θαμπώνοντας σαν καπνός το δέρμα τους , πνίγοντας μέσα στις φλόγες τη δροσιά τους. Την δοκίμαζαν σίγουρες γυναίκες όμορφες, ώριμες, προκλητικές αλλά μόλις κοίταζαν στον καθρέφτη το πυρπολούμενο είδωλο τους, έχαναν ξαφνικά όλες τις βεβαιότητες της ζωής τους.
Ποιές ήταν;
Τι ήταν;
Τι ήθελαν;
Και η καιόμενη βάτος απ την Ανατολή παρέμενε στην προθήκη, προκλητικά ίσχυρότερη εκείνων που την πόθησαν και την δοκίμασαν.
Ωσπου μια μέρα ήρθε εκείνη η γυναίκα. Λεπτή, πολύ λεπτή, μεσήλικη , με σχεδόν γκρίζο χρώμα δέρματος, με χαρακτηριστικά τόσο μικρά που χανόντουσαν και μόνον ένα πρόβαλε τεράστιο σαν τον ουρανό. Τα μάτια της. Καστανά κι όμως διάφανα. Με μια πυρετώδη ένταση στο βλέμμα. Πήρε την περούκα και την έβαλε με μια κίνηση. Τίναξε το κεφάλι της μπρός πίσω, δεξιά κι αριστερά. Τα μαλλιά ετοιμάστηκαν να την καταβροχθίσουν, τα σαρκοφάγα κόκκινα μαλλιά, την άγγιξαν παντού. Κι ύστερα υποτάχθηκαν μαγεμένα απ την γυναίκα.
" Είσαι απίστευτα όμορφη" της είπα κι εκείνη γέλασε με το ύφος μου.
" Σαν χαζός με κοιτάς"
" Πάρτην"
"Φυσικά καλέ μου, σ εμπιστεύομαι σ αυτά"
Η φωτιά για τρείς μήνες περίπου περπάτησε με ψηλά λεπτά τακούνια, μπήκε στα εστιατόρια, βούτηξε στη θάλασσα του Κορινθιακού, χόρεψε μέχρι το πρωϊ, δούλεψε στο διευθυντικό γραφείο, κοιμήθηκε αγκαλιά με τον εραστή της, πυρπόλησε την μιζέρια, κατάκαψε τις συμβάσεις και μετά όρμησε μαζί με τη γυναίκα στην τελευταία της μάχη.
Την έδωσαν μαζί και την έχασαν.
Το ήξεραν.
Είναι μαζί τώρα και ρίχνουν κόκκινες ανταύγειες στις νύχτες του θανάτου.
Πάω και τους αφήνω λουλούδια.
Κόκκινα λουλούδια.

20 Comments:

Blogger lemon said...

Αμάν, Ορλάντο, αμάν, σκωτσέζικο ντους το βλογ σου..
(σου στέλνω μια σφιχτή αγκαλιά).

10:01 AM  
Blogger Composition Doll said...

Κατά την ταπεινή μου γνώμη: ότι καλύτερο έχεις γράψει εδώ.

:)))))

2:47 PM  
Blogger Λαμπρούκος said...

Εγώ πάλι είμαι μαι τη BELLE STAR του απο κάτω ποστ (Μήπως έχεις και το πίσω μερος?

10:57 PM  
Blogger vatraxokoritso said...

Με την σειρά μου εγώ δεν ξέρω τι να σου γράψω τώρα...
Δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει αλλά πολύ κοντά σε νοσοκομεία ειδικά αυτά που έχουν μονάδες για καρκινοπαθείς υπάρχουν τέτοια καταστήματα που πουλάνε περούκες..
Πάντα όταν τα βλέπω θλίβομαι..

12:19 AM  
Blogger Marina said...

Ευτυχώς που υπάρχει και η περούκα για να σκεπάζει τις πληγές. Στο μαγαζί της Βουλιαγμένης πήγα με μιά φίλη να πάρει περούκα, πρίν τη χημειοθεραπεία.
Η φίλη επέζησε, η περούκα όχι.

12:39 AM  
Blogger Βασιλική said...

μαλιστα! "βαμμενα κοκκινα μαλλια" ενα πραμα μας το κανατε εδω μεσα!!!
ουφ!!! να δειτε που στο τελος θα προτιμησω να ποσταρει για συνταγες!!!
ημαρτονννννν....
;PPPP

12:48 AM  
Blogger cp said...

Μιλάς για μια γυναίκα που δεν κλείστηκε σπίτι της να μετράει το χρόνο που μένει.

Αυτό δεν μπορεί να είναι "χαμένη μάχη"...

5:53 AM  
Blogger orlando said...

@lemon
Κι εγώ τόχω προσέξει. Μια ζεστό μια κρύο μου βγαίνει... Τι λες νάναι αυτό;
@Κουκλάκι
Ευχαριστώ πολύ, η φίλη μου και συνεργάτιδα μου για χρόνια άξιζε κάτι ακόμη καλύτερο απ αυτό αλλά μέχρι εδώ μπόρεσα.

8:23 AM  
Blogger orlando said...

@frog-baby
Ναι ρε γμτ... Και είναι απίστευτη η διαδικασία ... Εμείς είχαμε πάει μαζί τότε και ειλικρινά είχαμε κομπλάρει τις πωλήτριες!!
@μαρινα
Κατ αρχήν καλωσόρισες:)
Χαίρομαι όσο δεν φαντάζεσαι που η φίλη σου είναι καλά, γερή και δυνατή. Ξέρεις λοιπόν από πρώτο χέρι και είμαι σίγουρος ότι κατάλαβες.

8:28 AM  
Blogger orlando said...

@Λαμπρούκος
Σιγά μη και δεν έμενες εσύ στο προηγούμενο!!!
Υ.Γ Θέλω να ποστάρεις κάτι έξαλλο αλλά πολύ έξαλλο λέμε!

8:40 AM  
Blogger orlando said...

@βασιλικούλα
Καλά καλά.... Μια φορά κι εγώ βρήκα χώρο να γράψω τα σώψυχα μου και με αποπαίρνετε. Που να τα γράψω bre; Στις πολιτικές σελίδες αντί ανάλυσης;
:(

8:43 AM  
Blogger orlando said...

@cp
Ναι έχεις δίκιο , αλλά όλοι πιστέψαμε πως αποκλείεται να φύγει αυτή η γυναίκα... Ξέρεις πως πάνε αυτά.

8:45 AM  
Blogger vatraxokoritso said...

"frog-baby"
Ότι καλύτερο έχω ακούσει τον τελευταίο μήνα..
χιχιχιχι

8:58 AM  
Blogger orlando said...

@ Vatraxoblonde
Πάντα μ αρέσει να αλλάζω το ονοματάκι σου!

9:09 AM  
Blogger orlando said...

" ....Ο Αντονυ εκείνη τη στιγμή ήθελε ολόψυχα να τη ζωγραφίσει , να την αποτυπώσει τώρα, όπως ήταν, όπως με το κάθε αμείλικτο δευτερόλεπτο που περνούσε δεν θα ήταν ποτέ πια.
" Τι σκεφτόσουν;" ρώτησε
" Μόνο ότι δεν είμαι ρεαλιστής" είπε. Κι έπειτα "Οχι, μόνον ο ρομαντικός διατηρεί τα πράγματα που αξίζουν να διατηρηθούν"
Από τον βαθύ κυνισμό του Αντονυ , μια κατανόηση πήρε σχήμα αταβιστικό ή σκοτεινό και μάλιστα καθόλου σωματικό, μια κατανόσηση βγαλμένη από τη μνήμη ρεμβασμών πολλών γενεών..... Η θήκη που περιείχε την ψυχή της είχε αποκτήσει σημασία. Ηταν ένας ήλιος που ακτινοβολούσε, που μεγάλωνε, μάζευε φως και το αποθήκευε κι έπειτα απο μια αιωνιότητα το άφηνε να ξεχυθεί με μια ματιά, μ ένα κομμάτι μιας φράσης, σ εκείνο το μέρος του εαυτού του που λάτρευε κάθε ομορφιά και κάθε ψευδαίσθηση"
Φράνσις Σκωτ Φιτζέραλντ
Ομορφοι και Καταραμένοι

9:17 AM  
Blogger vatraxokoritso said...

Τι μου θύμησες τώρα..
Η γυναίκα του δεν ήταν που έβγαζε στην κυανή ακτή-θα σε γελάσω-τα μαργαριτάρια της στον ήλιο γιατί τους έκανε καλό?

10:00 AM  
Blogger Ελένη said...

Ορλαντάκι. Μόλις μπήκα στην Ταβέρνα και είδα ένα ποστ που αποδίδεται σε μένα,δηλαδή την Ελένη. Είναι μια σιωνιστική συνομωσία. Κάποιος έκανε χακ ( δηλαδή φακ) την Ταβέρνα και άρχισε να ποστάρει γλυκοπαπαριές ως Ελένη.

Πες μου ότι δεν πίστεψες ότι εγώ έγραψα κάτι τέτοιο.:'-(

10:16 AM  
Blogger Βασιλική said...

που να τα γραψεις?...
μα εδω καλε μου!!!
και μετα να 'ρθουμε εμεις να τα κανουμε μανταρααα!
να το "διαλυσουμε" το μαγαζακι κοινως και μαζι του οοοολα τα ασχημα....
και δεν θελω :( νταξ?...
αντε τωρα μην πιασω να κανω καμια φουρφουροπιτα και καψω οοολο το οικοδομικο τετραγωνο!!!!!
;PPPPP

11:21 AM  
Blogger Ελένη said...

" Τι σκεφτόσουν;" ρώτησε
" Μόνο ότι δεν είμαι ρεαλιστής" είπε. Κι έπειτα "Οχι, μόνον ο ρομαντικός διατηρεί τα πράγματα που αξίζουν να διατηρηθούν"


Και έλεγα τί μου θυμίζει, τί μου θυμίζει, σκαρφάλωνα στα ράφια σαν την τσίτα αλλά τελικά το βρήκα.

Ο Φ έχει τον ίδιο ακριβώς διάλογο στο " Τρυφερή είναι η νύχτα", το οποίο όταν ήμουν μικρή και εντελώς κουτό διάβαζα κάθε καλοκαίρι μαζί με το " Για ποιον Χτυπά η Καμπάνα" και μερικά άλλα βιβλία. Το αναφέρω Ορλαντάκι γιατί είσαι λιγουλάκι Χεμινγουικός τύπος, μην το πάρεις τώρα πάνω σου και μας σπάσεις τα νεύρα, εντάξει;

Μόνο που στο "Τρυφερη είναι η Νύχτα" η Νικόλ το κουτό απαντά στον Dick μ'ένα σονέτο (14), όχι του Σαίξπηρ ( σιγά τον ποιητή) αλλά της Elizabeth Browing, σιγά την ποιήτρια.Σονέτα από τα Πορτογαλικά και χαμένες δουλειές.

Δε μεταφέρω εδώ το σονέτο γιατί θα κολλήσουν τα μπλογκ μεταξύ τους απο τη γλυκοσαχαλαμάρα. Πάντως τον ταπώνει τον Ντικ που πάει να το παίξει κυνικός και καλά και "μακάρι να'μουν ρεαλιστής για να σε απεικονίσω, όπως είσαι τώρα", όπως λέει ο Σαίξπηρ το κουτό στο σονέτο 18 ( και με αυτή την έννοια το πέτυχες διάνα το απόσπασμα από τον Φ. ;-) ) Του τη λέει χοντρα σε αυτό το σονέτο ( βάζω το πιο ήπιο κομματάκι): "Do not say
I love her for her smile---her look---her way
Of speaking gently,---for a trick of thought
That falls in well with mine, and certes brought
A sense of pleasant ease on such a day".

Και ΤΕΡΜΑμε την ποίηση και με αυτά γιατί θα πουν εσένα ντιγκιντάγκα και μένα fag hug.

12:49 PM  
Blogger Xνούδι said...

Τελικά τι είναι η ζωή;
Τρία γράμματα
Τα δυο πρώτα ρήμα -ζω-
Έτσι για να ξεγελιέσαι ότι κάτι κάνεις
Και στο τέλος ένας σύνδεσμος
Μια διάζευξη-
Να δίνει την εντύπωση
Ότι μπορείς να επιλέξεις…

Ο Θάνατος αντίθετα
Δεν κάνει τέτοια κόλπα
Μόνο ένα «θα» έχει μπροστά
(μα ποιος τις παίρνει σοβαρά τις υποσχέσεις;)
κι ο υπόλοιπος ακέραιος
«Νατος!»
λες και υπάρχει περίπτωση
να μην τον δεις σαν πλησιάζει…



α ρε Οrlando γμτ...


(το ποιο ωραίο σου ναι.Ναι)

1:08 PM  

Post a Comment

<< Home