Thursday, March 16, 2006

TEDDY BEAR....


Σήμερα είδα στη Μαριαλενίτσα την φωτογραφία του νεογέννητου Ανδρέα... Τρέξαμε όλοι σαν τις Καλές Μοίρες να του ευχηθούμε τα καλύτερα και τα πιο ευτυχισμένα στη ζωούλα του.. "Τα καλύτερα αγορίνα μου" έλεγα και απορούσα πως ένα άγνωστο μωρό γίνεται ξαφνικά το "μωρό" μας, λες και είμασταν όλοι μπαμπακομαμάδες , θείτσοι, νονές και ξαδελφοαδελφάδες...
Ηθελα να του κάνω ένα δώρο... Ενα αρκουδάκι, έναν Teddy Bear... Σαν αυτό που χάρισα πριν εικοσιπέντε χρόνια σ έναν άλλον Αντρέα, το ρεμάλι νο 1 που γεννήθηκε ένα πρωϊνό του Δεκέμβρη αλλάζοντας όλη μας την οικογένεια... " Εσύ μ έκανες παππού βρε το ξέρεις;" λέει ο πατέρας μου που μετά απ αυτόν απέκτησε άλλα τέσσερα εγγόνια -κι ελπίζει να συνεχίσει μαζί μου το μέτρημα αλλά εγώ.... ανθίσταμαι- ενώ η μητέρα μου τον βάφτισε!
"Τρείς φορές παιδί μου. Δύο ,γιατί του παιδιού μου το παιδί είναι δύο φορές παιδί μου και μία γιατί είμαι η πνευματική σου μαμά" του λέει και τον αγκαλιάζει απ τη μέση γιατί ο Αντρίκος είναι 1,97 σήμερα....
Ο Αντρίκος τότε ήταν κατάξανθος κι έμοιαζε φαλακρός... Ηταν το πιο φτυστό στη μάνα του φατσόνι όλων των εποχών... Και στραβός να ήσουνα έβλεπες την αδελφή μου, μόλις 19 χρονών τότε, ένα κοριτσάκι (κυριολεκτικά "κοριτσάκι" γιατί ήταν πραγματικά εντελώς χαζόβιολη μυξοπάρθενη και μπουμπού ) να κρατάει μια κούκλα -μωρό στα χέρια της και να μην ξέρει τι να το κάνει...
Τον είδα και τάπαιξα!
Ο αδελφός μου τάπαιξε ακόμη πιο πολύ !
Ολο το σπίτι ήταν στο πόδι γιατί ούτε λόγος η αδελφή μου να πάει σπίτι της μόνη της με το μωρό. Ολοι μαζί κι ο Αντρίκος σε μια κούνια όλο φρου φρου και κουρτινάκια, σαν κι εκείνες του Ντίσνεϋ στα παραμύθια, με μας να κοιτάμε σαν ηλίθιοι και τις γυναίκες να πηγαινοέρχονται στο δωμάτιο του... Ο Αντρίκος ήταν το μωρό μας... Ολονών ένα πράγμα ....Ακόμη και το κυνηγόσκυλο του πατέρα μου ένα φοβερό Εγγλέζικο πόϊντερ ο Μαξ, έχωνε παλαβωμένος από χαρά τη μουσούδα του στο καρότσι μόλις κατόρθωνε να γλιστρήσει μες την κουζίνα απ τον κήπο... Ο Αντρίκος έφυγε όταν σαράντησε.... Με την μαμά του τον μπαμπά του και την νταντά του που μας τον πήρε με ξινισμένο ύφος για να τον βάλει σε τάξη... Φεύγοντας του έβαλα στο πορτ μπεμπέ τον αρκούδο του... Ο αρκούδος του ήταν δική μου επιλογή, ίδιος σχεδόν με τον δικό μου που ζούσε και ζει ακόμη.... Ημουν σίγουρος ότι δεν υπήρχε καλύτερος φίλος για τον Αντρίκο τα βράδυα στην κούνια του μακριά μας... Μετά έγινε Αντρέας ... Ετσι απότομα το αγόρι μας, ο μικρός μας πρίγκιπας, ντυμένος με το μπλε κουστουμάκι του, μια λιλιπούτεια γραβατούλα, τα ξανθά του μαλλάκια με χωρίστρα στο πλάι , με τα παπουτσάκια του γυαλισμένα, το ένα χεράκι του στο χέρι της μαμάς του και τ άλλο κρατώντας σφιχτά τον ακόμη πιο μικρούλη αδελφό του, κοιτούσε το ξύλινο γυαλιστερό φέρετρο μπροστά του με τον πατέρα του μέσα....
Με το ίδιο σοβαρό κλαμμένο μουτράκι ακολούθησε τη σωρό μέχρι τον οικογενειακό τάφο, χαμένος μέσα στην μαύρη δυστυχία που τον περικύκλωνε , τρομαγμένος και κολλημένος στη χήρα μαμά του πούταν ακόμη κοριτσόπουλο ούτε 25 χρονών... Ποιός να παρηγορήσει ποιούς εκεί μέσα.... Ο Αντρέας μας έφαγε όλη τη μπόρα χωρίς να λυγίσει όπως έλεγαν οι ειδικοί ότι θα κάνει... Δεν ξέσπασε πουθενά, δεν αγρίεψε, δεν κλείστηκε στον εαυτό του, δεν εκμεταλλεύθηκε ποτέ την αδυναμία μας, δεν είπε ποτέ "γιατί σε μένα αυτό" δεν έπραξε ποτέ καλυπτόμενος πίσω από το "γιατί σε μένα αυτό" .... Σήμερα έχει δύο master... Οταν έφυγε στα 17 του για το Λονδίνο πήρε μαζί του τον teddy bear του και το υποκοριστικό που μούχε βγάλει από μικρός είναι "θείος αρκούδος"...
Ο καινούργιος Αντρέας , αυτός της Μαριαλένας είμαι σίγουρος ότι θα ζήσει πολύ πιο ήρμεα αλλά του εύχομαι ολόψυχα να μοιάσει στον μεγαλύτερο " φίλο" του με το ίδιο όνομα....

16 Comments:

Blogger Αθήναιος said...

Αει σιχτίρ, βραδιάτικα. Δεν ντρέπεσαι να γράφεις τέτοια πράγματα ολόκληρος άντρας εσύ κ να συγκινούμαι ολόκληρος άντρας, εγώ;

Πάω να πάρω αγκαλιά τον κόκκινο αρκούδο μου που μου είχε κάνει δώρο ο πατέρας μου όταν ήμουν πολύ μικρός. Το γιατί, είναι μεγάλη ιστορία.

11:43 AM  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Πολυ τρυφερο.Ειχα και εγω καποτε ενα αρκουδακι...αλλα γερασε μαζι μου...και εγινε 19.

1:05 PM  
Blogger Λαμπρούκος said...

Είχα και εγώ έναν αρκούδο. Τον λέγανε παναγιώτη, ήταν 1.94 μ, τριχωτός σε όλο του το σώμα, 3ος μηχανικός σε γκαζάδικο.

Ακόμα τον αγαπώ...

12:26 AM  
Blogger gelial said...

Ναι αι σιχτίρ να με συγκινείς πρωινιάτικα
(βαθιά ανάσα) ωραία ιστορία όμως...

ΥΓ @ lamproukos
χαχαχαχα τι άτομο εισαι....!

1:51 AM  
Blogger Βασιλική said...

καλημερα! αρκουδακι, ε? για μας κατι τα ΚΑΠΗ?... εχει?...
;P

3:22 AM  
Blogger Marialena said...

Ανδρέας... το χει τ' όνομα λοιπόν, οι ανδρειωμένοι αυτού του κόσμου να δοκιμάζονται! Σήμερα ένας άλλος Ανδρέας ο μπαμπάς μου, έκανε βιοψία προστάτου. Πιστεύει ότι τη γλύτωσε αλλά θα δεν ξέρουμε ακόμη!
Τον πρώτο αρκούδο μου τον λένε Μπόμπο και είναι μαζί μου από το μαιευτήριο που γεννήθηκα. Του πλέξαμε και ζιπουνάκι και με τη στραβή του τη μουρίτσα έχει τη θέση του ανάμεσα στα άλλα μου κουκλιά στο εργένικό μου δωμάτιο.
Αχ, βρε Ορλάνδε μου να σαι καλά! Μ.

3:41 AM  
Blogger orlando said...

@Αθήναιος
Ντράπηκα μετά... Οταν έγραφα ένοιωσα ότι μίλαγα κι εκλαιγα ταυτόχρονα αποκαλυπτόμενος στους πιο καλούς μου φίλους... Δεν πάω καλά ρε Αθήναιε... Εχετε γίνει οι κολλητοί της πιο αθώας κι ανιδιοτελούς πλευράς της ζωής μου....

4:17 AM  
Blogger orlando said...

@πρέζα
Γιεά σου μάγκα μου και πολύ χαίρομαι που περνάς από δω... Νάσαι καλά!

4:18 AM  
Blogger orlando said...

@λαμπρούκο
Δεν έχεις απλώς πρόβλημα image maker,έχεις πρόβλημα πολλαπλής προσωπικότητας ρε!
Αντε να χαθείς μ έκανες να γελάω στα λυπητερά και δη τα δικά μου!

4:19 AM  
Blogger orlando said...

@gelial
Αφού κι εγώ που το ξαναδιάβασα, έπαθα!!! Τι διάολο παθαίνω τα βράδια λες; Νάναι η υπερένταση της μέρας; Πάντως είναι έτσι ακριβώς η ιστορία και ακόμη χειρότερη γμτ στις λεπτομέρειες της...

4:22 AM  
Blogger orlando said...

@βασιλική
Αν μου γνωρίσεις την εγγονούλα ή εσένα, σου δίνω και καμηλοπάρδαλη απο λουτρ σε φυσικό μέγεθος :Ρ

4:23 AM  
Blogger orlando said...

@Μαριαλένα,Αρτέμιδα, Μπόμπο
Εσύ φταις που με παρασύρεις...
Εσύ κι αυτή η χαριτωμενούλα που γαυγίζει..
Εσύ, η χαριτωμενούλα που γαυγίζει κι ο κόκκινος αρκούδος στο κρεβατάκι σου....
Τι ψυχούλα που είσαι μωρέ Μαριαλένα!
Υ.Γ
Οι Αντρίκοι δεν μασάνε! Μη φοβάσαι γι αυτούς!

4:26 AM  
Blogger Αθήναιος said...

Μια χαρά σε βρίσκω,Ορλάντο. Αφού γλυτώσατε χθες βράδυ την ιστορία του κόκκινου αρκούδου που παραλίγο να την πω από τη συγκίνηση, είστε πολύ πολύ τυχεροί. :-)

Μαριλένα, συγχαρητήρια κ περαστικά.

Υ.Γ. Θενκς που έγραψες ότι κλαις ποτε-πότε γιατί τα έχω γράψει κ εγώ κ με έχουν περάσει για gay. Δεν το θεωρώ προσβλητικό, ακριβώς το αντίθετο γιατί έχω κάτι gay φίλους αστέρια που η σύγκριση μαζί τους με τιμά, αλλά απλά δεν με περιγράφει.

4:37 AM  
Blogger orlando said...

@ Αθήναιος
Πονάν τα παλικάρια ωρέ;!!
Χαχαχαχααα
Αθήναιε διάβασες ροδιά σήμερα να πέσεις τ ανάσκελα;

6:46 AM  
Blogger Ελένη said...

Χμμμμμ.... Έπρεπε να σε προσφωνήσω αλλιώς.

"Ορλαντάκι τρυφερό".

10:04 AM  
Blogger lemon said...

Αμαν Ορλάντο, μερικές φορές δεν παίζεται ο τρόπος που γράφεις...

Εχετε γίνει οι κολλητοί της πιο αθώας κι ανιδιοτελούς πλευράς της ζωής μου....

Μα, τι έχουμε πάθει όλοι εδώ? τι συμβαίνει? (σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά, γιατί δεν έχω λόγια..).

3:00 PM  

Post a Comment

<< Home