Monday, April 03, 2006

ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ

Ολα ξεκίνησαν από το ότι ο Τουϊτι σπουδάζει σκηνοθεσία αντί θεολογίας όπου και πέρασε στις πανελλαδικές... Η μήπως ξεκίνησαν από εκείνο το ινγκουάνα;
Μάλλον όχι!
Ολα ξεκίνησαν από το Συριάνα.... Δηλαδή όχι απο το έργο αλλά από τις θέσεις που ήταν τρίτη σειρά γιατί δεν υπήρχαν άλλες. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, όλα ξεκίνησαν από την επιμονή μου να μην πατάω στα Village αλλά να θέλω πιο μαζεμένους χώρους... Γιατί αν δεν ήμουν τόσο κατηγορηματικός, δεν θα ήμουν σήμερα στη θέση που είμαι.
Εξηγούμαι: Πριν δύο τρείς εβδομάδες πήγαμε να δούμε το Συριάνα μετά φίλων και ρεμαλιών. Πήγαμε στην γειτονιά μου, όπου σε μια γραφική ανηφορίτσα, βρίσκεται ο αγαπημένος μου κινηματογράφος με δυο αιθουσούλες όλες κι όλες... Αλλά δυστυχώς δεν είχε καλές θέσεις, διότι πήγαμε τελευταία στιγμή και διότι είπαμε είναι αιθουσούλες.
Οπότε αφού γύρισαν οι λαιμοί μας ανάποδα και πάθαμε ομαδική ναυτία τρία μέτρα απ την οθόνη, φύγαμε στη μέση σιχτιριασμένοι...
Τώρα, αν δεν είχαμε πάθει ναυτία και ζαλάδα δεν θα λέγαμε πάμε να περπατήσουμε λίγο γμτ να συνέλθουμε.. Δεν θα είχαμε σταματήσει να δούμε τι έχει σ αυτή τη βιτρίνα απέναντι που είχε φυσικά κουκλάκια και πιτζαμούλες που τόσο πολύ θα πήγαιναν στον Τουϊτι, δηλαδή στην Κατερίνα, που σπουδάζει μακριά απ το αγαπημένο της ρεμάλι νο 2 και μυξοκλαίει καθημερινά και χαριτωμένα " Πότε σάρσεις να με δεις μωρέεεε" με αποτέλεσμα το ρεμάλι νάχει κάνει το Αθήνα- Λονδίνο, Κολιάτσου- Πατήσια που λέει κι η μάνα του.
Ο νόστος λοιπόν έχει χαζέψει τον μικρό που βλέπει την αγαπημένη του σε κάθε κινούμενο σχέδιο, στάμπα, ζωάκι, γλυφειτζούρι, καρδούλα, ψεύδισμα, παντόφλα με μάτια κι αυτιά κλπ καθότι η αγαπημένη του άνετα περνάει για δεκατριάχρονη χωρίς πρόωρη ανάπτυξη
( Τι γούστο κι αυτό το παιδί!!) ...
Δίπλα στην βιτρίνα με τις χαζαμάρες, υπήρχε βιτρίνα pet shop όπου διακρινόταν ευκρινώς μια γυάλα μ ένα πράσινο τέρας μέσα ακίνητο και σαφώς κακάσχημο. Ενώ λοιπόν ο μικρός επέλεγε τι καλτσάκια με ριγούλες θα πάρει στο νινί του τώρα που θα πάει να το δει, εμείς χαζεύαμε το τέρας χτυπώντας το τζάμι και προσπαθώντας να το ξυπνήσουμε... Με τα πολλά πετύχαμε μια και μοναδική κίνηση της πρασινοκίτρινης δρακοειδούς κεφαλής αλλά και την αναπήδηση δίπλα ακριβώς μιας ασπριδερής μαλλιαρής μπάλας που τάπαιξε απ την πολυκοσμία...
Επεσαν άμεσα στοιχήματα για το τι είναι η μπάλα: Χάμστερ, λαγούδι, γατί , πεκινουά κουτάβι κλπ. Με δεδομένο ότι η μπάλα είχε χωθεί στα σκοτεινά, ανέλαβε ο μικρός να μας διαφωτίσει την επομένη που θα ψώνιζε κιόλας από δίπλα.
Ολα θα τέλειωναν εκεί και θα ζούσατε εσείς καλά κι εγώ σίγουρα καλύτερα, αν το κατάστημα με τις σαχλαμάρες είχε παντόφλες- καναρίνια νο 35.
Αλλά δεν είχε, θα έφερνε....
Οπότε κάποιοι ξαναπήγαν σε μια βδομάδα και ξαναείδαν την μπάλα στην ίδια κλουβένια θέση "να κοιτά μελαγχολικά με τα υπέροχα γαλάζια μάτια του" όπως μου εξήγησαν αθώα και εκ των υστέρων όπως πάντα.
Διότι κανείς δεν τον έπαιρνε, τον καημενούλη, που ήταν μόλις δύο μηνών, εκ των οποίων τις δεκπέντε μέρες της ζωής του ήταν στο κλουβί, μοναχούλης του μακρυά απο τη μαμά του, ασχημούλης και είχε πάθει κατάθλιψη... Και πως να τον πάρει, είπα εγώ, όταν στοιχίζει μισό μηνιάτικο και ως γνήσιος Περσικός είναι σαν να του έχεις ρίξει τηγανιά στη μούρη;
Εκεί ακριβώς άρχισα να υποψιάζομαι τι μου είχε ήδη συμβεί αλλά δεν το γνώριζα...
Τα ρεμάλια με την συνδρομή του πατέρα μου όπως πάντα, είχαν εξασφαλίσει ήδη το μισό μηνιάτικο. Είχαν ήδη σώσει το αθώο γαλαζομάτικο γατί από την κατάθλιψη. Είχαν ήδη επιχειρήσει να το βάλουν να συγκατοικήσει με το τρελαμένο πιτ- μπουλ κούταβο τον Μάξιμο ή Μονομάχο. Είχαν ήδη αποτύχει παταγωδώς και είχαν ήδη βολιδοσκοπήσει τη μάνα τους που είχε ήδη αρνηθεί διότι δεν γουστάρει καθόλου τις γάτες. Αυτό που δεν είχα ήδη αντιληφθεί την ώρα που άκουγα και στένευαν τα μάτια μου απ τις υποψίες, ήταν πως ο Γατούλης περίμενε ήδη μ όλα του προικιά και τα τσουμπλέκια κάτω στ αυτοκίνητο τους.
Και πως όταν ο μικρός είπε αθώα " Μισό λεπτό γιατί ξέχασα τα φώτα ανοιχτά και θα μείνω από μπαταρία" θα έφερνε την νιαουρίζουσα μπάλα μαζί του.
Κι ομολογώ πως αυτό που δεν περίμενα με τίποτε ήταν να πάει σφαίρα το βλαμμένο στη βιβλιοθήκη και να κάτσει έντρομο ανάμεσα στα βιβλία. Το πήρα στη χούφτα μου καθώς έτρεμε και το κοίταξα κατάματα.... Ηταν κακάσχημο... Κοίταξα αφηρημένα πού είχε καθήσει " Οταν έκλαψε ο Νίτσε" είδα....
" Ο.Κ Το όνομα του είναι Νίτσε"

28 Comments:

Blogger morgana said...

θυμισε μου οταν κανω παιδι να στο φερω να το βαφτησεις/φτυσεις...

ουτε που ρωτω το ονομα...

κανε παιχνιδι..

12:03 PM  
Blogger Chaca-Khan said...

Τώρα.. την πούτσησες!
χαχαχαχα
(ωραίο κείμενο)

12:43 PM  
Blogger Αθήναιος said...

Ομορφιά το κείμενο.

Γράφεις όπως μαγειρεύω ή μαγειρεύω όπως γράφεις.:-)

9:34 PM  
Blogger Βασιλική said...

κοιτα να δεις!....
μπραβο...ετσι...ετσι!!!!
τι να πω????
και εις ανωτερα....
;PPP

1:06 AM  
Blogger Xνούδι said...

Ορλαντάκο;;; Σμουτσ βρε...

Και καλημέρες πολύχρωμες. :-)

1:07 AM  
Blogger vatraxokoritso said...

Μίξε έπρεπε να το βγάλεις..
Όχι Νίτσε..
Χεχ!
Καλημέρα και από μένα άγριε καβαλάρη-της ασφάλτου εννοώ..

1:29 AM  
Blogger Ελένη said...

Οταν διαβάζω κείμενά σου νιώθω λες και έχει ξημερώσει, χωρίς να έχει βγει ο ήλιος και κοιτάζω τη θάλασσα.

Ο γατούλης βρέθηκε με γατούλη λοιπόν. :)

2:04 AM  
Blogger Composition Doll said...

Να σας ζήσει, να σας ζήσει!!!!
Να τον φέρνετε να παίζει με τον Γάτη μας!!
:))))))))))))

6:20 AM  
Blogger Λαμπρούκος said...

Είχα και εγώ μια ανάλογη έμπνευση το Σαββατοκύριακο, αλλά τη δική μου την ονόμασα "Όταν φαγώθηκε ο ΠΙΤΣΕ"

7:47 AM  
Blogger orlando said...

@morgana
Πολύ ευχαρίστως κυρία μου! Αλλωστε εμπνέομαι ήδη απο το μυστηριώδες του δικού σας ονόματος.

7:30 AM  
Blogger orlando said...

@ chaca -khan
Το ξέρω, το ξέρω.... Ηδη έχω γρατζουνισμένα χέρια και ένα κουδούνι να με ακολουθεί παντού!
Που χάθηκες εσύ;

7:31 AM  
Blogger orlando said...

@ Αθήναιος
Τι έγινε με την μικρά ευφάνταστη γευσιλάγνα αγόρι μου; Συνήλθες ή είσαι ακόμη κομμάτια;
:)

7:33 AM  
Blogger orlando said...

@Βασιλική
Σηλαδή τι ΑΝΩΤΕΡΟ να μου κουβαλήσουνε πια σ αυτό το σπίτι; Τίγρη της Βεγγάζης; :Ρ

7:34 AM  
Blogger orlando said...

@ Χνουχνουδένια
Τι κάνεις ομορφούλα και κυρίως πως πάει η φυσιοθεραπεία για το (πολύ ωραίο) ποδαράκι;

7:36 AM  
Blogger orlando said...

@Frogbaby
Μίξερ μήπως; LoL
Λοιπόν άκου να δεις σκηνικό Διάβασε το μεγάλο ρεμάλι το ποστ σου με τα αέρια και απεφάνθη: Είναι άντρας!
Τι άντρας ρε του λέω δεν την βλέπεις;
Είναι άντρας και η φωτό είναι της αδελφής του ή της φίλης του!
Βρε διάβασε κι άλλα ποστ να καταλάβεις ότι είναι κορίτσι και δη ευαισθητούλι, παρά τις αγριάδες της, τίποτε αυτός!
Χεχεχεχεχε!!!

7:40 AM  
Blogger orlando said...

@ κουκλίτσα
Επι του παρόντος παίζει με τα νεύρα μου! Ευχαριστώ πάντως...

7:41 AM  
Blogger orlando said...

@ Νομάρχη
Μη γράψεις εσύ σχόλιο με συναίσθημα, θα σου πέσει η μαϊμουδομύτη! Καλά είσαι αγόρι μου;

7:43 AM  
Blogger orlando said...

@ Ελενάκι
Αμα μου λες καλά λόγια νομίζω ότι με δουλεύεις :)

7:43 AM  
Blogger vatraxokoritso said...

μια φορα ειπα να μην κλαψωμουνιασω και εχασα το κοινο μου!!!
ε αη σιχτηρ!!!
πισω ξανα στην κλαψα
δωσε mail και τηλεφωνα!!
παει κατεστρεψα την φημη μου!!!
κλαψ και λυγμ..
ευτυχως με εχουν συναντησει καμια 10αρια συνγπλογκερς και ξερουν οτι λεω αληθεια.
που ειναι ο κοκοβιος να μιλησει !!!

8:17 AM  
Blogger Ελένη said...

Βατραχοκόριστο, ως άντρας το Ορλαντάκι δεν λέει τίποτε. Μόνον ως οδηγός αλλά ξέρω εγώ να σου γνωρίσω καλύτερους ταξιτζήδες.

8:45 AM  
Blogger Ελένη said...

Ορλαντάκι, απ'ότι φαίνεται, μέχρι και το Αθηναιουλίνι θα πηδήξει. Άντε και στα δικά σου, αγαπούλα μου.

8:46 AM  
Blogger orlando said...

@Ελένη
Αντε και με τρόμαξες! Είπα κι εγώ τι έπαθε το κορίτσι μου;
Λοιπόν, το ΤΙ λέω σαν άντρας θα στο πουν οι ραγισμένες δια βίου καρδιές και τα αποκαμωμένα κορμιά που άφησα πίσω μου!!!!!
Και επίσης: Είπαμε χωρίσαμε κυρία μου δεν είπαμε ότι δεν πδμ!!

9:23 AM  
Blogger orlando said...

@ Βατραχοθεά!
Το τι γέλιο έχω ρίξει με το ρεμάλι δεν περιγράφεται!

9:24 AM  
Blogger vatraxokoritso said...

ναι μου κόλλησε εμένα η ρετσινιά του Μάκη του σουγιά με το ψεκαστό από το Μπουρνάζι και άντε να την βγάλω από πάνω μου..
30 κείμενα κλαψουρίασης θα χρειαστώ για να τα καταφέρω
σε παρακαλώ να του μεταφέρεις την επιθυμία μου..
να με διαβάζει κάθε μέρα από δω και πέρα και θα φροντίσω να του αλλάξω γνώμη,ομαλάκας ο μάνατζερ φταίει ,του είχα πει πως θα έκανε κακό ένα κείμενο που θα αναδείκνυε με το χειρότερο τρόπο το πηγαίο χιούμορ μου και θα έβγαζε στην φόρα σκοτεινά μυστικά..
Ναι! συνεχίζω να βροντοφωνάζω οι γυναίκες δεν κλάνουν! Ειδικά οι ξανθιές..
ντροπή ρε.. μην γελάτε σας βλέπω!!!!
@Ελένη ευτυχώς ή δυστυχώς οι ωραίοι άνδρες δεν μας έλειψαν ποτέ ,από την άλλη δεν θα έλεγα πως ισχύει το ίδιο για τους καλούς οδηγούς..
Πάντα είναι χρειαζούμενοι, άσε που δεν μου αρέσουν και τα ταξί προτιμώ τα δίτροχα τουρμπισμένα μωρά.

9:47 AM  
Blogger alombar42 said...

Οι ντροπαλές είναι που δεν κλάνουν - γι' αυτό και κοκκινίζουν, όπως άλλωστε και τα μπαρμπούνια.

Οσο για το "όταν έκλασε ο Νίτσε" κατάλαβα αμέσως οτι είχε σχέση με το ποστ του Βατραχακίου.

:)))

11:37 AM  
Blogger Darthiir the Abban said...

Είδες που έχει και το village τα καλά του;

1:58 AM  
Blogger Ελένη said...

Ορλαντάκι μωρό μου, χαίρομαι πολύ που επιχειρείς να βάλεις ένα μέτρο στο μπλόγκιν.

Οι άντρες που μπορούν να "κρατιούνται" είναι το αγαπημένο μου είδος.

Μμμμμμμμμμμμμμμμμμουτς.

11:08 AM  
Blogger Ελένη said...

Ορλαντάκι έψαχνα μια ευκαιρία να ξεκόψω από σένα και μου την έδωσες.

Πήγες να εξηγήσεις στον Χοιροβοσκό τον Φουκουγιάμα; Και μάλιστα με διαδικασία εκπτώσεων; Συνέκρινες έναν Φιλελεύθερο μ'εναν χαλαζοχτυπημένο θρησκοληπτο.

Χάρηκα που σε γνώρισα.

Άλλοι χωρίζουν για μια μπουγάτσα εγώ χωρίζω για ζητηματα ιδεολογίας.

11:14 AM  

Post a Comment

<< Home