Ο αυθεντικός McManus

Με τον πολύ ζόρικο McManus δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα και δεν θα την μιλήσουμε ποτέ.... Δεν γουστάρει τύπους σαν εμένα, βγάζει καντήλες στη σκέψη όσων εκπροσωπώ, κοντολογίς δεν θέλει παρτίδες .... Ομως απ όλους εδώ μέσα -και μετά από αρκετούς μήνες παρατήρηση μπορώ να το πω με βεβαιότητα- είναι ο μόνος που πατάει γερά στα πόδια του χωρίς να αποποιείται ή η να υπερτονίζει την τρέλα του... Κοινώς είναι αυθεντικά κυρίαρχος του blog του και της πάρτης του....
Και όχι δεν είναι ο τσαμπουκάς του, είναι ο παλιάς κοπής χαρακτήρας του όλη του η δύναμη... Ο τύπος έχει αρχές κι όχι αρχίδια για να τα επιδεικνύει κατά το δοκούν... Οσα γράφει αν τα δει κανείς υπομονετικά και συνολικά, θα δει ότι αποτελούν μια ακόμη συνέχεια ενός σταθερού μίτου που ξετυλίγει είτε βρίζει, είτε προτείνει, είτε αναλύει, είτε ειρωνεύεται, είτε μελαγχολεί... Κοινώς έχει έρμα... Και μη περάσει απο κανενός το μυαλό ότι το έρμα είναι τόσο απλή υπόθεση όσο ακούγεται...
Διάβασα το κείμενο του με αφορμή τη Lifo για τη γενιά της μεταπολίτευσης... Αλλού γι αλλού σε σχέση με μένα, όμως γνωρίζω όσα γράφει και αυτά που γράφει είναι ακριβώς έτσι... Σοκαρίστηκα.. Οχι για κανένα άλλο λόγο , αλλά γιατί ένοιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει να βάζεις πλάτη, ψυχή και άποψη ... Εγώ δεν τόκανα ποτέ, ήμουν πάντα κυνικός επαγγελματίας που ήξερε τι έκανε και που πήγαινε... Σκέφτομαι λοιπόν τον Στάθη ή τον Πέτρο ντυμένους με τον στίχο "που ήσουν νιότη πούδειχνες πως θα γινόμουν άλλος" και γύρω τους πρόσωπα που παρέμειναν άλλοι όπως ο άγριος Μc... Κι όχι μόνο αυτούς, εκατοντάδες άλλους που πήραν μια σημαία ευκαιρίας τελικά για να φτάσουν στην κορυφή...
Τουλάχιστον εγώ λέω, πήρα ένα σπαθί και έγινα αδρά πληρωμένος μισθοφόρος, σημαία δεν άγγιξα...
Να γιατί διαβάζω αυτόν τον τύπο..
Γιατί με κάνει να κοντοστέκομαι...