ΟΡΦΑΝΗ ΜΑΓΕΙΡΙΤΣΑ

Χρεωστούμενο προς ΑΘΗΝΑΙΟ τον καλύτερο σεφ γεύσεων και λέξεων..
Λοιπόν,
Την εφηύρε προ τριακοντατείας και βάλε, Βόρεια νοικοκυρά για να ξεγελάσει τον χοληστεροπαθή σατράπη πατέρα. Είναι μία από τις πολλές ψευτοσυνταγές της όπως τις αποκαλεί, όπου πειραματίζεται ασυστόλως και επιτυχώς..
Υλικά για 6 μερίδες
2 κιλά τριών ή τεσσάρων ειδών φρέσκα μανιτάρια
1 μάτσο φρέσκα κρεμμυδάκια
1 ματσάκι άνιθο
Ζωμό κότας ή βοδινού
1 φλυτζάνι ρύζι νυχάκι ή αν δεν θέλουμε ρύζι λίγο αλεύρι για να δέσει η σούπα
Αυγολέμονο 2 αυγών και ενός λεμονιού
Λίγο φρέσκο βούτυρο ή φυτικό λιπαρό για το σωτάρισμα

Εκτέλεση
Καθαρίζουμε με υγρή πετσέτα τα μανιτάρια (χωρίς να τα πλύνουμε γιατί γεμίζουν νερό) και τα κόβουμε κομμάτια στο ξύλο. Προσοχή δεν βάζουμε μανιτάρια κονσέρβα γιατί είναι άνοστα, ούτε πορτσίνι γιατί η γεύση τους είναι πολύ έντονη. Ολα τα υπόλοιπα είδη μηδέ των κινέζικων όπως διαπίστωσα είναι καλοδεχούμενα.
Κόβουμε τα κρεμμυδάκια και τα σωτάρουμε ώσπου να μαραθούν. Προσθέτουμε τα μανιτάρια και συνεχίζουμε το σωτάρισμα. Βάζουμε το ρύζι ή το αλεύρι και μετά από ένα δύο λεπτά, το ζωμό κότας ή βοδινού που προσωπικά τον προτιμώ απο τα χεράκια της κ Εφούλας -εγώ βαριέμαι να βράζω με τις ώρες- κι όχι έτοιμο από κύβους. Τώρα αν δεν έχετε... χοληστερίνη, δοκιμάστε
και αρνίσιο ή κατσικίσιο ζωμό. Το έκανα μια φορά κι ήταν όνειρο...
Τέλος πάντων βάλτε ότι ζουμί θέλετε κι αρχίστε να βράζετε σε χαμηλή σταθερή φωτιά περί τα 30 - 35 λεπτά. Σ αυτό το σημείο προσθέτουμε τον άνιθο ψιλοκομένο για να πάρει μία δύο βράσεις, και να μη μαυρίσει. Ετοιμάζουμε το αυγολέμονο (κατά προτίμηση χώρια οι κρόκοι απ τα ασπράδια μαρέγκα) και εκτελούμε το ακροβατικό της μίξης των υγρών. Αν κόψει χάσατε, αν δεν κόψει θα σας φιλούν τα χεράκια οι καλεσμένοι σας.
Το καλυτερότερο αυτής της συνταγής είναι το απίστευτο της ομοιότητας των μανιταριών με τα εντόσθια!!! Οχι μόνο οπτικά αλλά σε επίπεδο υφής όταν μασουλάτε!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΕΒΕΝΤΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΗΤΗ

Τον Παύλο τον γνώρισα στο Πανεπιστήμιο. Ξένοι κι οι δύο , εγώ Ελληναράς κι εκείνος Κύπριος, φάγαμε απ την αρχή όλο το βαρύ σνομπάρισμα που επιφυλάσσουν για τους ΝοτιοΜεσογειακούς οι ΒορειοΕυρωπαίοι.
Δεκαοχτώ χρονών χάνοι που περνιόμασταν για μεγάλες μούρες. Μας έφυγαν τα δόντια απ τον Ψ.Π ώσπου αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πως σ αντίθεση με τις δικές μας χώρες, εκεί οι γεροί φοιτητές δεν ήταν nerds αλλά "μάγκες".
Ο Παύλος με έναν πατέρα μεγαλοδικηγόρο και μια φίρμα που καθάριζε εκατοντάδες χιλιάδες λίρες Κύπρου τον χρόνο, κουβαλούσε απίστευτο άγχος κι απίστευτο αίσθημα κατωτερότητας απένταντι στην οικογένεια του. Εγώ πάλι με τον αδελφό -θαύμα , τον μόνο άνθρωπο που ξέρω με πλήρες είκοσι σε απολυτήριο Λυκείου, είχα αντίστοιχο πρόβλημα αλλά πολύ λιγότερη αυτοπειθαρχία και αποφασιστικότητα.
Αποφοιτήσαμε μαζί εκείνος με έπαινο, εγώ ίσα που το πήρα αξιοπρεπώς. Εκείνος πήγε κατευθείαν για Phd με τον πατέρα του να τον μαστιγώνει σιωπηλά . Εγώ άραξα ένα χρόνο να χαρώ τον.... θρίαμβο και τον κόκκινο αγριεμένο ΜΚλάμπουρα που πήρα για τα συχαρίκια. Ξαναβρεθήκαμε όταν πήγα και τον βρήκα στο master μου.
Είχε χάσει δέκα κιλά , ήταν μια χαρά γκόμενος και για πρώτη φορά καλοντυμένος. Και το όνομα αυτής Νανά.... Νόστιμη, όχι τίποτε το ιδιαίτερο όμως, χαριτωμενούλα, λίγο δεύτερη στο μυαλό αλλά είχε το πιο μεταδοτικό γέλιο όλων των εποχών και γέλαγε πολύ εύκολα.
Η Νανά πάσχιζε στα εικοσιδύο της να περάσει από το πρώτο στο δεύτερο έτος της αισθητικής- κοσμετολογίας έχοντας ήδη αλλάξει μια φορά Κολλέγιο. Την γνώρισε από μια φίλη φίλου του κι έγιναν αχώριστοι. Για να ακριβολογώ γίναμε αχώριστοι.
Ο Παύλος τελείωσε πριν απ όλους μας. Εφυγε για Λευκωσία και περίμενε. Η Νανά παράτησε τις προσπάθειες να πάρτει το ρημάδι το πτυχίο και τον ακολούθησε όλο γέλιο και χαρά. " Και τι να το κάνω καλέ το πτυχίο; Ν ανοίξω ινστιτούτο στο Αγρίνιο;" μου έλεγε γελώντας. όταν την βοηθούσε να πακετάρει και να φύγει.
Παντρεύτηκαν αμέσως. Εκείνη εικοσιτέσσερα εκείνος εικοσιέξι. Τρία παιδιά το ένα πίσω απ τό άλλο, εκείνος στη φίρμα καλύτερος κι από τον καλύτερο παλιό δικηγόρο, ο πατέρας του, προς τιμήν του δεν συνέχισε το μαστίγωμα αλλά έδωσε respect, κι όλα πήγαιναν απ το καλό στο καλύτερο...
Οκτώ χρόνια μετά ο Παύλος με πήρε ένα βράδυ στο τηλέφωνο... " Ελα μλκ, έλα τώρα κάτω" Πήγα την άλλη μέρα. Τον είχε παρατήσει όπως και τα τρία παιδιά- το μικρότερο ούτε δύο ετών- κι είχε φύγει μ έναν Ισπανό που γνώρισε στις διακοπές της το προηγούμενο καλοκαίρι. Δεν είπαμε τις συνηθισμένες παπαριές, ταβλιαστήκαμε όμως απ το ποτό για κανά δυο μέρες. Σηκώθηκε όρθιος σε λιγότερο από ένα μήνα.
Πήρε τα παιδιά απ τη μάνα του κι άρχισε να ζει σαν χήρος. Εκείνη ήρθε έξι μήνες αφότου έφυγε για να υπογράψει τα χαρτιά και να ξαναφύγει. Τα παιδιά ούτε λόγος! Στον πατέρα τους και δυο φορές το χρόνο, θα τα έπαιρνε στην Ισπανία.
Δεν τα πήρε μέχρι τώρα, δηλαδή σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, ούτε μία φορά... Φέτος το καλοκαίρι ο Παύλος μου είπε ξερά αλλά παρακλητικά: Πήγαινε να δεις τι γίνεται γιατί δεν πάει άλλο κάτι πρέπει να κάνω με τα μικρά, κάτι να τους πω.
Πήγα.
Την βρήκα.
Εγκυο.
Μόνη της.
Ο γκόμενος της
Ο έρωτας της
Ο μάγκας της
Ο λεβέντης της
Ο αλήτης της
Είχε φύγει.....

Menounos

Επειδή αύριο λέω να αναχωρήσω για μέρη ορεινά, ανηφορικά, με φουρκέτες και έλατα, αναρτώ την Μεσογειακής ομορφιάς και Ελληναράδικης καταγωγής , Μαρία πρωτίστως δια τους άρρενες φίλους.
Η είδηση είναι ότι το πλάσμα που είχε βγει και Μις Μασαχουσέτη, ηθοποιός και δημοσιογράφα (;) θα συμπαρουσιάσει μαζί με τον ξενέρωτο Σάκη, την Eurovision 2006.
Με δεδομένη την τεράστια σημασία του κορυφαίου πολιτιστικού γεγονότος, η επιλογή της Μαρίας Menounos (αν υποψιαστώ ότι έχει σχέση με την γνωστή οικογένεια της κολώνιας Μενούνος ....θα πεθάνω απ το πατσουλί) σε συνδυασμό με την ερμηνεία της Αννας Βίσση σε τραγούσι που θα επειλεγεί ανάμεσα σε τρία του Καρβέλα, ένα του Φοίβου , ένα του Θεοφάνους κι ένα του Λουδοβίκου των Ανωγείων εγγυώνται την επανάληψη του θριάμβου της Ελενας Paparizos.
Επιμύθιον: Οπου κι αν πάω η μελαχρινή Ελλάδα με πληγώνει...

ΛΕΒΕΝΤΡΗ ΜΟΥ ΚΙ ΑΛΗΤΗ ΜΟΥ.....

ΛΕΒΕΝΤΗ ΜΟΥ ΚΙ ΑΛΗΤΗ ΜΟΥ!

Η ΘΕΙΑ ΑΓΛΑΪΑ

Χθες κατέβηκε από την Β. Ελλάδα η θεία Αγλαϊα... Η γυναίκα του αδελφού της μητέρας μου ή για ν ακριβολογώ η χήρα του αδελφού της μητέρας μου...Την γνώρισα πρώτη φορά στο γάμο της, μεγαλοκοπέλα για την τότε εποχή -έξω από τα σαράντα- παιδάκι εγώ κι έμεινα κάγκελο απ την ομορφιά της.. Μελαχρινή με υπέροχα αμυγδαλωτά μάτια , ελληνική κατατομή, λεπτή αλλά με εκρηκτικές καμπύλες, κάτι ανάμεσα σε Μπελούτσι με Λολομπρίτζιτα... Την κοίταγα καθώς έπαιζε τα μαλλιά της νευρικά καθώς βρέθηκε αντιμέτωπη μ όλο το πολυπληθέστατο σόϊ μας που ανέβηκε για το γάμο, κι ακόμη θυμάμαι την καμπύλη του στήθους της και τον τρόπο που κατέβαζε τις βλεφαρίδες της.... Ο θείος μου ένα στρατιωτικό ανάποδο κεφάλι, την είχε γνωρίσει όταν εκείνη ήταν μόλις 18 χρονών κι εκείνος ήρθε με την μονάδα του στην πόλη της... Λεβέντης, γκόμενος και πολύ μαλαγάνα με τις γυναίκες πρώτα την έπεσε σε μια φίλη της αλλά όταν η "φίλη" του τη γνώρισε για να κάνουν παρέα με τον κολλητό του, την παράτησε σύξυλη και έπεσε μονόδιπλος στην Αγλαϊα...Δικαίως!
Τον περίμενε είκοσι χρόνια ώσπου να την παντρευτεί... Της είχε πει " Εγώ δεν παντρεύομαι αλλά αν παντρευτώ ποτέ, θα πάρω εσένα" .... Είκοσι χρόνια για μια και μόνη φράση που δεν ήταν καν οριστική δέσμευση....Είκοσι χρόνια μοναξιάς- εδώ ωχριά κι ο Μαρκέζ- σε μια επαρχιακή κωλόπολη χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει κι ο γαμπρός με τις μεταθέσεις του και τη ζωούλα του...Εκείνη εκεί. Ενας μελαχρινός βράχος από άλλη εποχή, από άλλο αιώνα , από άλλο σύμπαν, μια παρθένα σεξοβόμβα που είχε γίνει Πηνελόπη πριν καν γευτεί τον Οδυσσέα της, κλεισμένη με τους γονείς της σ ένα δίπατο υπέροχο σπίτι με θέα τη λίμνη... Εκείνος αποστρατεύτηκε νέος λόγω καταδρομών. Τότε αποφάσισε να την παντρευτεί και να ζήσει μαζί της στην κωλόπολη που είκοσι χρόνια την είχε ξεσκίσει στην κοροϊδία και το κουτσομπολιό, είχε καταβροχθίσει τις σάρκες της ψυχής της παρόλο που είχε αφήσει ανέγγιχτο το υπέροχο σαρκίο της...
Τη θυμάμαι νύφη ν αστράφτει με τη δικαίωση, με μένα και τον αδελφό μου" κουμπαράκια" με την γιαγιά μου και τους γονείς της δεξιά κι αριστερά κι όλη τη κωλόπολη καλεσμένη.
Ο αδελφός μου, μεγαλύτερος και ψηλότερος έφτανε ν αλλάξει τα στέφανα, κι εγώ τις βέρες. Τα χέρια μου παρά τις πρόβες έτρεμαν μη τα θαλασσώσω, ώσπου σήκωσα τα μάτια μου πάνω στο σταύρωμα και την κοίταξα... Τα αμυγδαλωτά μάτια έτρεχαν δάκρυα μαζί με ρίμελ.
Είκοσι χρόνια ρίμελ....
Δεν έκαναν παιδιά...Οχι γιατί δεν μπορούσαν αλλά γιατί ο θειός μου δεν ήθελε "ευθύνες"... Δεν επαναστάτησε ούτε το το φύλαξε ... Δέκα χρόνια μετά μόλις πέρναγα στο Πανεπιστήμιο εκείνος αρρώστησε. Καρκίνος του πνεύμονα με μετάσταση στον εγκέφαλο... Ενα χρόνο τον φρόντιζε τον έτρεχε τον ντάντεβε στο τέλος σαν μωρό, μέχρι που πέθανε στο σπίτι, στο κρεββάτι τους στα χέρια της, απότομα μια νύχτα... Από τότε πέρασαν δεκαπέντε χρόνια ...Κάθε μέρα πηγαίνει στο νεκροταφείο στον τάφο του ή τάφο τους όπως λέει αφού δίπλα του θα ταφεί κι εκείνη... Κάθε μέρα μιλάει γι αυτόν σαν να ζει.. Ερχεται και μας βλέπει όλους γιατί είμαστε η οικογένεια του κι εμείς όλοι την φωνάζουμε Αγλαϊτσα... Είναι μια κούκλα εκεί στα εξήντα κάτι της, όλο ζωντάνια και ανέκδοτα, πλάκες και συνταγές μαγειρικής... Εμαθε να οδηγεί έξω από τα πενήντα για να μην απομονωθεί και να μην αγγίξει άλλος το λατρεμένο Wrangler του θείου μου....Το οδηγεί μια χαρά και όταν ανεβαίνω πάνω της το πάω για σέρβις ενώ έχουμε βάλει κι αγριωπές μάσκες αλουμινίου όπως και προβολείς !
Μια φορά τη ρώτησα απλά όπως πίναμε τσίπουρο... Πως το αντέχεις; Ε! μου απάντησε
Τον περίμενα είκοσι χρόνια για να παντρευτούμε, δεν θα τον περιμένω άλλα τόσα για νάμαστε για πάντα πια μαζί;

Ο ΚΑΛΟΣ, Ο ΚΑΚΟΣ ΚΙ Ο ΠΟΖΑΤΣΚΙΑΣΜΕΝΟΣ

Λειτουργώ σαν Μονάδα αλλά και σαν Τριάδα. Δεν εννοώ φυσικά πως είμαι.... τρισυπόστατος (παρότι ομολογώ ότι έχω μπει στον πειρασμό όταν ακούω την κραυγή πάνω στα παντιλίκια "είσαι Θεός αγόρι μου" και ψάχνω να βρω τον γιό και το αγριοπερίστερο ) εννοώ πως τα ρεμάλια κι εγώ είμαστε σε πολλά επίπεδα, ένα. Θες ότι είναι δέσιμο και είμαι για δέσιμο, θες ότι είναι πολύ πιο ώριμοι απο την ηλικία τους κι είμαι πολύ πιο... ανώριμος απ τη δική μου άρα γίναμε εντελώς συνομήλικοι, θες ότι έχασαν τον πατέρα τους από νήπια οπότε με ποιόν να ξεχαρμανιάζουν παρά με τον πιο αλητήριο της οικογένειας μας ( φαντάζομαι τον αδελφό μου στην ίδια θέση και πεθαίνω στο γέλιο) θες ότι ήμουν εκεί στο πρώτο τους μεθύσι, στο πρώτο τους τράβηγμα στο αστυνομικό τμήμα γιατί δεν είχαν χαρτιά αλλά είχαν ...μηχανή 250άρα, στην πρώτη χοντρή χυλόπιτα, στο πρώτο κουστούμι sur mesure που κοίταγαν τον υπάλληλο στο Γιαννέτο λες και τους έπαιρνε μέτρα για την ...κάσα, στο πρώτο έτος στη Γηραιά Αλβιώνα σκέτα στραβάδια και χάνοι, στον πρώτο καβγά με μπουκέτα στο Κεφαλάρι, στον πρώτο ....βαθύ προβληματισμό του τύπου " Να κάνω δεύτερο master τώρα ή να πάω φαντάρος;"
Υπ αυτή την έννοια είμαι τρισυπόστατος. Εχουν κλειδιά, περνάνε όποτε θέλουν απ το σπίτι, κουβαλώντας ότι έμψυχο ή άψυχο τους βολεύει, από γκόμενες μέχρι αδέσποτα κουτάβια κι από την μηχανή "μη τη δει ο παππούς κι η γιαγιά" μέχρι dvd για τρελαμένους όπως το προχτεσινό " gohstrider" ή ένα συλλεκτικό, όπως λένε τουλάχιστον, getaway στην Αθήνα με μια ασημένια μπέμπα M3.
Δυο βράδια τώρα αποφάσισαν ότι θα κατασκηνώσουν σπίτι μου διότι τους είπα ότι είχα ίωση και πυρετό , γεγονός που τους κινητοποίησε με τον εντελώς ανάποδο τρόπο. Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι δεν είχα ούτε μία πιθανότητα να αγγίξω το pc μου διότι τελούσε υπο κατάληψη. Επίσης δεν κατάφερα να κοιμηθώ σαν άνθρωπος πριν από τις 5-6 τα χαράματα, δεν άραξα στον αριστερά όπως μπαίνεις καναπέ με το πάπλωμα και το μαξιλάρι μου βογγώντας γιατί με το κάθε μουγκρητό ποδοβολούσαν από το γραφείο και οι δύο μήπως θέλω κάτι :).
Με μπούκωναν κοτόσουπα της κυρίας Εφούλας ( κι είχε ετοιμάσει μια καραβάνα με ένα κόκκορα στουπέτσι απ το βράσιμο) ενώ οι ίδιοι καταβρόχθιζαν ατελείωτες ποσότητες παραγγελιών από το Simple Burger με δυο τρία λίτρα Coca.
Ο Καλός μου έφερε πεσκέσι μισή ντουζίνα dvd εκ των οποίων το "Ερεβος" ένα Γιαπωνέζικο νομίζω "αριστούργημα" όπως μου δήλωσε, βασισμένο σε κόμικ, που μου ανέβασε τον πυρετό στο 41 και χώθηκα στο ντους για να συνέλθω. Ο Κακός μου έφερε τον αναβάτη φάντασμα, δλδ, έναν ψυχοπαθή Σουηδό που έχει κοτσάρει μια κάμερα στο χιλιάρι street κτήνος του ντύνεται αστυνομικός και παίζει με τους κολλητούς του κυνηγητό με 200-253 μίλια (ναι μίλια) σε κανονικούς δρόμους με κανονική κίνηση σε κανονικές ώρες κυκλοφορίας.
Στη συνέχεια και οι δύο θεώρησαν απόλυτα λογικό να συζητήσουμε τα γκομενικά μας μέχρι τα χαράματα και τα χαράματα πετάχτηκαν μέχρι τον Βάρσο για να εφοδιαστούν με ρυζόγαλα, κρέμες και τσουρέκια, αφού όπως δήλωσαν κοιμούνται πολύ καλύτερα μετά από ένα γερό πρωϊνό!!!
Ο Ποζατσκιασμένος τώρα , κοινώς εγώ που είχα γίνει και βρυκόλακας από την αυπνία και εμπύρετος βρυκόλακας λόγω μολυσμένου... αίματος προφανώς, αποφάσισα να βάλω τα μεγάλα και ύπουλα μέσα για να μη μου συμπαρασταθούν άλλη μια μέρα: Ηρθα στο γραφείο!

Ξυπνητούρια!

Mc FOREVER!!!!

Ενα στα γρήγορα...

Λοιπόν μπορεί κάποιος να μου πει στα σοβαρά, γιατί δεν άκουσα ούτε ένα σχόλιο για το νέο κατόρθωμα της αντιτρομοκρατικής, αστυνομικής και γενικώς Μεγάλης Των Μπάτσων Σχολής νο 56 γι αυτό που έκαναν στο Mega;
Τι έγινε;
Επεσε τηλεφώνημα αγνώστου για βόμβα.
Ειδοποιήθηκαν τα Μπλε Σαϊνια
Εσπευσαν και χτένισαν το κτίριο
Εσπευσαν και χτένισαν τον περίβολο του κτιρίου
Εντόπισαν ύποπτο δέμα σε πρασιά
Ηρθαν τα εξειδικευμένα Μπλε Σαϊνια
Ανοιξαν το δέμα που δεν ήταν δέμα αλλά κουτί
Είδαν καλώδιο
Εθεσαν σε λειτουργία το σχέδιο " Ελεγχόμενη Εκρηξη"
Εκτέλεσαν μετά φόβου Θεού Πίστεως το σχέδιο
Το κουτί έσκασε
Τι ήταν το κουτί;
Ο μηχανισμός.....αυτόματου ποτίσματος της πρασιάς!!!!!!!

Νυχτώνει...

Το γραφείο έχει μια υπέροχη θέα σ έναν λόφο. Για την ακρίβεια ο λόφος είναι σαν την γραμμή Μαζινό μετά τα οχυρωματικά έργα, αλλά όσο σκέφτομαι ότι είναι λόφος κι όχι η απέναντι Babis-κατασκευή στην χλιδάτη λεωφόρο με τα γυάλινα προπετάσματα από πάνω έως κάτω, μου φαίνεται σαν το Πήλιο την Ανοιξη. Σ αυτό το γραφείο νυχτώνει φυσιολογικά. Το φως της μέρας λιγοστεύει σταδιακά, τα χρώματα στον ουρανό μωβίζουν, τα σκυλιά μαζεύονται σιγά σιγά στα χαλάκια της εισόδου, ανάβω τα φώτα εγώ κι όχι ο χρονοδιακόπτης της εταιρείας λες και είμαστε κότες να γεννάμε αυγά όλη μέρα, καμιά φορά μάλιστα νομίζω ότι έχω δει και το φεγγάρι, χωρίς να παίρνω όρκο.
Νυχτώνει ανθρώπινα εδώ. Αν θέλω να καπνίζω σαν μαύρος -που το θέλω gmt- το βράδυ, έχω παράθυρο που ανοίγει ! Μάλιστα έχει και φεγγίτη για να ανοίγει μόνον το πάνω μέρος για να μην κρυώνω! Χριστέ μου έζησα έξι χρόνια σ ένα γαμοκτίριο υπερπολυτελείας σαν το χάμστερ στη γυάλα. Τα σκατοπαράθυρα ήταν ένα ανά δέκα γραφεία. Οταν "ανήλθα" μου έδωσαν μαζί με τη γραμματέα και ...."παράθυρο". Αλλά δεν μπορούσα να το ανοίγω όταν φύσαγε (!) γιατί ήμουν πια στον έβδομο όροφο και υπήρχε λέει κίνδυνος να πέσει το τζάμι.
Οχι δεν αστειεύομαι. Ερχόταν ο φύλακας κλητήρας και μαντρόσκυλο του Babis και έκανε χαμό. Διότι διαχειριστής παρέμενε, όπως σ όλα του τα κτίρια, ο Babis...Μια μέρα έκανα κι εγώ χειρότερο χαμό. Σε λίγο με φώναξε ο Μεγάλος. Συνέχισα τον χαμό γιατί δεν γίνεται να πληρώνει η εταιρεία 60.000 ευρώπουλα ενοίκιο και 5.000 ναι στο θεό σας 5.000 κοινόχρηστα το μήνα για να σου λέει ο κύριος κατασκευαστής "θα πέσει το παράθυρο".
Νυχτώνει πολύ όμορφα εδώ... Ενα βράδυ τράκαρα την δεσποινίδα Babis στο Cosmos με την παρέα της και για κείνη μόνο τη βραδιά παρέα μου. Σαν να την είχαν βαλσαμώσει ήταν. Η Μορτίσια Ανταμς σε νέα επεισόδια. Μετά από δέκα σφηνάκια τη ρώτησα " Εχετε παράθυρα σπίτι σας;"

ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΓΙΝΕΣ ΤΡΙΚΟΠΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

"Shakira θάρθω να σε κλέψω κάποια βραδιά
Μωρό μου sorry, μα άντε βρες καλύτερο αγόρι.
Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα
Υοu are the one, but I want none
Κόκκινο, ναι ήταν κόκκινο, είχε το χρώμα του ΘΕΟΥ,
του ΘΡΥΛΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ
Εκατό χρόνια με παρέα
Ντάρι ντάρι ντάρι ντάρι, στους γιαλούς ψοφάν οι γλάροι
Silouet με πέντε δημητριακά
Ελα μου, είναι επικίνδυνη η τρέλα μου, έλα μου, έλα μου
Θα χτίσω είκοσι φωλιές κι άμα γουστάρω αγκαλιές
Αγάπη από τεφλόν
Σε πότισα Αμέθυστο, με πότισες σφηνάκι
Μ έχω ερωτευθεί
Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων αγάπη δε μη έχω...
Ο Αγιος Βαλεντίνος των Υπουργών
ΡΟΜΕΟ και Ιουλιέτα
ΝΤΟΥ ΓΙΟΥ ΛΑΒ ΜΙ;
Φιλέτο πεσκανδρίτσας με σως αγριοσαμπάνιας και κούλις λαχανικών ποσέ
Τσικουλάτα, τσικουλάτα κι όχι πια βραστή σαλάτα
Λευτεριά στα 16βάλβιδα! "

Το παραλήρημα ενός αξιοθρήνητου " Βαλεντίνου" πριν την έξοδο....

CHAT GREEK HOT LOVER

Σήμερα είμαι ένα ράκος ή μάλλον δύο ράκη. Μπορεί να είμαι και δύο δράκοι με μια μάγισσα , αλλά αυτό είναι υπο συζήτηση. Πήγα στο γραφείο με δυόμισυ ώρες ύπνο γιατί μέχρι τις 6.15 πμ η φίλη μου η Χρυσούλα, μια χαρά κοπέλα και δυο χαρές στη δουλειά της, χτυπιόταν από τις 12 στον καναπέ μου, τον δεξί όπως κοιτάμε μπαίνοντας . Γύρω στις 3 π.μ πέρασαν ανήσυχα τα γνωστά ρεμάλια Θάνος και Αντρέας διότι είδαν φως (κυριολεκτικά) και μπήκαν. Εφυγαν μετά από πέντε λεπτά έντρομοι από το συνεχιζόμενο χτύπημα στον καναπέ μουρμουρίζοντας κάτι σε " Πάμε A.P στα BnB..." όπερ μεθερμηνευόμενον Πάμε στην Αγία Παρασκευή στα Bites and Bytes , προκαλώντας νέα κρίση στην Χρυσούλα που τους έβρισε σκαιότατα "να πάτε και να το παίζετε γκόμενοι, αρχίδια" καθώς το χτύπημα στον καναπέ συνεχίστηκε προς τον αριστερό μπαίνοντας, γιατί από κει έβλεπε κι έξω, όταν δεν έκλαιγε.
Εξηγούμαι: Ο επί δύο χρόνια καλός της, ψυχιατρικής κατεύθυνσης ειδικευόμενος, συνελήφθη μετά από στενή παρακολούθηση να τσατάρει ασυστόλως σε.... SM περιοχές, κανοντας χρήση εκπληκτικών ταυτοτήτων όπως : Αυταρχικός 28, Φαέθων, Προμηθέας, Μαρκήσιος 28 κλπ
Το κοινό του ήτο γυναικείο και ανδρικό -όπως φοβούμαι κι οι προτιμήσεις του- ενώ η πανέξυπνη (;) φίλη μου για να μην έχει καμία αμφιβολία για το χάλι του, μπήκε ως Νινί 16 και τον κράτησε τρεις ώρες μέχρι να αποσπάσει και διεύθυνση και κινητό και ραντεβού για άγριο σεξ μετά φίλης (και δεν τον είχα σε τόση... υπόληψη τον τύπο :Ρ) . Αφού τα απέσπασε και της ήρθε κόλπος, νταμπλάς και εγκεφαλικό μαζί άρχισε να ερμηνεύει γεγονότα του χθες με τη ματιά του σήμερα: Να πως έπαθε 3 ουρολοιμώξεις, να γιατί όταν πήγαινε Βρυξέλλες αυτός δεν σήκωνε τα κινητά, να γιατί είχε βρει κάτι μουρλά SMS στον ....ρουτινιάρικο έλεγχο του κινητού του, να το ένα και να το άλλο. Δεν της έφτανε αυτό όμως για να φύγει τρέχοντας , ήθελε να του τα πει κιόλας! Του τάπε, τον στρίμωξε , τον διέλυσε, τον έβρισε, τον έφτυσε , τον χαστούκισε, τον έγδαρε και μετά τι νομίζετε ότι έκανε; Του πρότεινε να κάνουν ότι διάολο θέλει αλλά μαζί!
Εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά...
Κι εκείνος αφού την παρηγόρησε (!) της είπε ότι είναι πολύ καλή για αυτόν, να βρει ένα ανάλογο παιδί και πως αυτός είναι μια χαμένη ψυχή bla bla bla

ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΩ

Δεν θα το ξανακάνω , δεν θα το ξανακάνω, δεν θα το ξανακάνω, δεν θα το ξανακάνω.... (ακολουθούν 95 επαναλήψεις μέχρι να συμπληρωθεί η χθεσινή τιμωρία μου λόγω ασεβούς συμπεριφοράς προς φιλέτο, επιβληθείσα δικαίως και με συνοπτικές διαδικασίες από τον Αθήναιο)
Δεν θα το ξανακάνω.... Δεν θα παρασυρθώ ξανά από blogοπαρέα όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι, για να μη συμβούν (ξανά) τα ακόλουθα: Κλήση από το τηλέφωνο του γραφείου, ώστε να μην έχουμε υποψίες για το πού σούρνομαι, στις 8,30μμ , στεναχωρημένη πλην αποφασιστική χροιά φωνής " Αγάπη μου δεν προλαβαίνω να έρθω να σε πάρω από το σπίτι" όπως είχαμε κανονίσει φυσικά " έχω μια μίνι σύσκεψη , ένα τεταρτάκι ακόμη" γιατί μ έχει συνεπάρει μια συνταγή για τοματίνια που τυπώνω κι έχει κολλήσει το γαμομηχάνημα "να βρεθούμε κατευθείαν στο Βαρούλκο για να μη στήσουμε και τα παιδιά" κοινώς τον κολλητό μου με τη γυναίκα του που λύσσαξε να βρεθούμε οι τέσσερις μας Παρασκευή κι όχι Σάββατο.
Σιωπή δυσφορίας από την άλλη πλευρά, αλλά το ξανασκέφτεται προφανώς κι απαντά με τεχνητά ανάλαφρη φωνή " Μα ναι εντάξει δεν υπάρχει πρόβλημα..." στιγμιαίος δισταγμός και έρχεται η ερώτηση παγίδα " να πάρω το αυτοκίνητο μου ή ταξί;" ερώτηση στην οποία κανείς ποτέ μην απαντήσει "αυτοκίνητο" διότι θα περάσει μαρτυρικό βράδι με μούτρα σπόντες υφάκι και λοιπές συμπεριφορές "θα σε πατήσω κάτω ..." οπότε αυτοματοποιημένα απαντώ με θιγμένο σχεδόν ύφος " Μα τι λες τώρα; Ταξί φυσικά" χτυπώντας τα πλήκτρα για να απαντήσω στον Αθήναιο...
Δεν θα το ξανακάνω.... Δεν θα ξεχάσω ποτέ να ρωτήσω τον κολλητό μου γιατί λυσσάει, όταν λυσσάει για κάτι. Διότι αν είχα το μυαλό να ρωτήσω, αντι να blogαρω σαν χαζόβιολο
δεν μπορεί, θα μου είχε πει ότι έχει επέτειο γάμου (!) εξ ου και ξανακουβαλήθηκε δεύτερη φορά μέσα σε 10 μέρες από τη Γενεύη που εργάζεται. Και πως για να αντέξει την χαρά της επετείου θέλει εμένα στο πλευρό του καθώς η Ντέπυ, η γυναίκα του, με βλέπει και βγάζει φλύκταινες για ευνόητους λόγους. Διότι αν μου το είχε πει, λέμε τώρα, δεν θα είχα παγώσει μαζί με την σαμπάνια την ώρα που καθόμουνα αργοπορημένα φυσικά στο τραπέζι, που δεν ήταν τελικά στο Βαρούλκο αλλά στο Piazza Mela, μια που εγώ δούλευα μέχρι αργά και ¨που να τρέχουμε τόσο μακριά, ας πάμε κάπου κοντά στα σπίτια μας "
Δεν θα το ξανακάνω.... Δεν θα παρασυρθώ σε ζουμερές, συνενοχικές και απολαυστικές blogοαναγνώσεις γαστριμαργικών, ευφυών posts, ώστε να σκάσω μούρη με χαμόγελο προσμονής για ένα "γιαμ γιαμ γιαμ" δείπνο όταν γνωρίζω καλά τι κάθεται απέναντι μου: Δεν πίνει, δεν καπνίζει , δεν τρώει, δεν έχει πάνω από ένα γραμμάριο λίπους πουθενά, ούτε εκεί που πρέπει δυστυχώς. Αντιθέτως, έχει κοιλιακούς, αποχυμωτή, διάδρομο, μαύρο ψωμί, δασκάλα γιόγκα, μούσλι και αερόσολες στα παπουτσάκια. Μου κάθησε το παπί στον οισοφάγο και το σουφλέ στον ουρανίσκο. Μέτραγε και μπουκιές και γουλιές ειδικά όταν ανοίξαμε (για την... επέτειο φυσικά) τη δεύτερη φιάλη "Αυλοτόπι" ένα καλό Cabernet Sauvignon 2003 του Τσέλεπου.
Δεν θα το ξανακάνω... Δεν θα πω ποτέ ξανά εκτός blog, πόσο έξυπνα μου φάνηκαν κάποια από τα εντός blog πρόσωπα, ιδέες, φάσεις, διάλογοι, σκηνικά, κείμενα, φωτό, συνθέσεις ατάκες. Δύο κόσμοι εντελώς χωριστοί για να μην έχουμε παρεξηγήσεις " Μα σοβαρέψου τι δουλειά έχεις εσύ μ αυτά" μου είπε με αμήχανο ύφος ο Αλέξης όταν του έλεγα γελώντας τι ωραίο κράξιμο μούριξε χθες η "Ελένη" στο blog του Αθήναιου ενώ η Ντέπυ τσίριξε εντελώς αθώα "Ελένη ποιά Ελένη;" διακόπτοντας απότομα την έξοχη περιγραφή του προ οκταετίας γάμου της, με τον μπαμπά της να την πηγαίνει στην εκκλησία και να της πατάει το νυφικό απο τη συγκίνηση που την ξεφορτωνόταν υποθέτω γιατί είχε κι άλλη μία να αποκαταστήσει
εξίσου σπουδαία καριερίστα, ξερόλα, θεά, με τσιριχτή φωνή και εμμονή στη μίξη αγγλικών Κολλεγίου με Γαλλικά της οδού Σίνα.
Ω ναι, θα το ξανακάνω.... Θα κατέβω ξανά την Κηφισίας μες το αλκοόλ, θα πάω τον θερμόαιμο ....Μαχάτμα Γκάντι σπιτάκι του άνευ ετέρου, θα ανέβω ξανά την Κηφισίας, θα πιω δυο σφηνάκια στο Εσκόμπα για να δέσει καλά η κατάσταση και ναι, θα περπατήσω τύφλα κανά τέταρτο με τους δύο μούργους που με περιμένουν κάθε βράδυ στην εξώπορτα
Το πρωϊ θα δω ότι πάρκαρα ανάμεσα στην ελιά και την κολώνα κοινώς αλλού γι αλλού, θα πιω καφέ και θα πάω στο γραφείο να δουλέψω και να blogάρω " Τι θα κάνουμε αύριο;"
" Θαλάσσιο σκι ..." απάντησα

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΩΝ ΣΠΙΝΟΖΑ

" Then one day I was looking out the window.Maybe I was contemplating the sky. Put even a fool in front of the window and you' ll get a Spinoza..." γράφει σε κάποιο σημείο του αρκετά καλού βιβλίου της The History of Love η Nicole Krauss.... Βάλε
ακόμη κι έναν ανόητο μπροστά σε μια λευκή σελίδα και θα έχεις έναν Σπινόζα..... Είναι απίστευτο τελικά πόσο έντονο είναι το υπαρξιακό βάσανο, πόσο έντονα ο εαυτός μας μονοπωλεί το σύμπαν την ώρα που τάχαμου αναρωτιέται γι αυτό... Οι ελικοειδείς σπείρες συστρέφονται αυτιστικά κι εμείς όλοι δημιουργούμε βέβαιοι για την αυθεντικότητα της στιγμής και του εαυτού μας... Τι θέλουμε ν αποδείξουμε; Οτι δεν είμαστε απλά αυτοί που είμαστε, ότι εντός μας κρύβεται ο εν δυνάμει "άλλος" ο εραστής, ο ήρωας, ο ποιητής, ο προφήτης, ο καλλιτέχνης, ο δημιουργός, ο επαναστάτης, ο μάγκας, ο κυρίαρχος, ο διαφορετικός... Η M13 μας σκότωσε χθες και μας έστειλε σε ομαδικό τάφο μεταλλαγμένων Χόμπιτς άνευ ψαλμών και εξοδίου ακολουθίας. Ζόρικο,
ερώτημα έθεσε η μικρά αποδεικνύοντας πως ο blogότοπος αυτός εκτός από χλοερός ενίοτε δεν είναι και χλιαρός σαν ξαναζεσταμένη σούπα. Ούτε Τετράδιο Εκθέσεων του μαθητού Αλεξάνδρου Δουμά ούτε Ημερολόγιον μιας Πληγωμένης Καρδίας ούτε Πίσω Ρε Μαλάκα Μη Φας Κανά Μπουκέτο....
Κατά τα λοιπά η άλλη μας ζωή, αυτή που δεν έχει παράθυρα με θέα, δυστυχώς ή ευτυχώς διαχωρίζει και τους ανόητους και τους Σπινόζα, και τους χρήσιμους και τους άχρηστους και τους τυχερούς και τους άτυχους, και τους ικανούς και τους ανίκανους και τους υψιπετείς και τα σκουλήκια....

ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΑ

Χθες βράδυ λίγο πριν τις 8, περπατούσα στον διάδρομο νο3 , του πρώτου ορόφου, του κτιρίου νο2 της Εταιρείας...... Περπατούσα αφηρημένα και αργά, με την γνωστή μουτσούνα του ανθρώπου που "Ποτέ Δεν Ξέρει Τι Του Φταίει".... Στα compact καναπεδοειδή μπροστά από τα ασανσέρ, δύο τεράστια τροχοσυστήματα καθαρισμού με τις σακκούλες, τους κουβάδες, τις σφουγγαρίστρες, τα χαρτιά, τα σάρωθρα , τα καθαριστικά και δύο τεράστιες κυρίες με τις γαλάζιες στολές και τα ID καρτελάκια να αναπαύονται στα πελώρια μπούστα.... " Καλησπέρα σας, τι κάνετε, μέχρι αργά πάλι σήμερα, κουραζόσαστε..." Διάβασα τα ονόματα τους, ίδιο επίθετο, ίδια κοψιά, αδελφές σίγουρα γύρω στα πενήντα κάτι , ενεργοποιήθηκε το εταιρικό τσιπάκι της Πολύ Φιλικής Συμπεριφοράς Προς Το Κατώτερο Προσωπικό, κοντοστάθηκα, χαμογέλασα αστραφτερά, ζέστανα τα μάτια, χαμήλωσα την ούτως ή άλλως χαμηλή φωνή μου και χαιρέτισα " Καλησπέρα κυρία Μαρία, κυρία Γεωργία" .... Σηκώθηκαν σαν ελατήρια, με κοίταξαν λες και τους ανακοίνωνα τριπλασιασμό μισθού και 30ωρο, η Μαρία σκούπισε νευρικά το χέρι της στην γαλάζια ρόμπα, εγώ πρότεινα το δικό μου έσφιξα διαδοχικά τις δύο παλάμες, δάχτυλα παχουλά και γερά, βέρες και κοντοκομμένα νύχια...
" Πάμε καλά , σκίζουμε ακούω ..." με ρώτησε η Γεωργία. " Γιατί ξέρετε, εμείς το πονάμε το μαγαζί είμαστε από τα τούβλα εδώ και καθαρίζουμε..." Αναψα τσιγάρο, ετοιμάστηκα να ενεργοποιήσω το εταιρικό τσιπάκι της Ευγενικής Διακοπής Συζήτησης Με Κατωτέρους αλλά κάτι αλλόκοτο έλεγε η Γεωργία με αγωνία, έχοντας ανοίξει την πόρτα του διαδρόμου νο4 , δείχνοντας τους τοίχους και τις ατελείωτες πόρτες " που τις σαπουνίζουμε μία φορά την εβδομάδα από πάνω ίσαμε κάτω...." και το τσιπάκι βραχυκύκλωσε " Με τους κουβάδες φέρναμε από το ισόγειο το νερό και λέγαμε θα καθαρίσει ποτέ αυτό το θηρίο; Δεκαπέντε γυναίκες όλες ντόπιες, είμαστε. Ξέρετε άλλες εργάτριες που μείναμε άνεργες, άλλες καθαρίστριες σε σπίτια, είπαμε να μαζευτούμε να γίνουμε συνεργείο καθαρισμού κι εμείς" ...Το τσιπάκι Μην Είσαι Μαλάκας ξεθάφτηκε από κάπου, έγειρα στο άλλο πόδι τράβηξα μια τζούρα, τα μάτια μου έγιναν νευρικά, " και που λέτε ψωμί τρώμε απο δω και νοιαζόμαστε γιατί τα ένσημα δεν είναι εύκολα στις μέρες μας, αλλά δόξα τω Θεώ πάμε καλά χάρη σε σας όλους..." Αλλαξα πόδι, η στάχτη μεγάλωσε, ένα τασάκι βγήκε από το τροχοφόρο και βρέθηκε μπροστά μου πριν πέσει η στάχτη "πολύ καπνίζετε, κάνει κακό σας το λέω γιατί έχασα τον άντρα μου πρόπερσι εγώ..." ένα κύμα ναυτίας μ έπνιξε, μια κρίση πανικού άρχισε ν ανεβοκατεβαίνει μαζί το ασανσέρ, η Μαρία ζύγιζε ενενήντα και βάλε κιλά όλα μαζεμένα στο πάνω μέρος κι η Γεωργία κάτι λιγότερο, το πουκάμισο μου άρχισε να χάνει το στυλάκι του κάτω από τις μασχάλες, το χαμόγελο μου στράβωσε άτσαλα... " Εγώ πολύ σας καμαρώνω εσάς και τους Τάδε, Τάδε Τάδε... τόσο καλοί άνθρωποι και δουλευτεράδες, καταδεχτικοί ..." Δεν έλεγε να τελειώσει αυτή η γαμοκατάσταση , κατέβασα το βλέμμα κι έπεσα πάνω στα ξεχειλωμένα παπούτσια με τις ορθοπεδικές σόλες, τα βασανισμένα χοντρά σφυρά, τα μάτια μου έτσουξαν απότομα, οι αδελφές μίλαγαν αγχωμένες, ήρθε και μια τρίτη λεπτή και νευρική που τρόμαξε όταν μας είδε όλους μαζί, δεν ήξερε τι να κάνει, με κοίταγε λοξά και καχύποπτα .... " Νάστε καλά, θα τα ξαναπούμε. Εχω αργήσει λιγάκι...Με συγχωρείτε " το τσιπάκι Απεγκλωβισμού λειτούργησε τέλεια, έκανα το πρώτο βήμα " Μια στιγμή να σας δώκω κάτι, να, είχαμε λειτουργία, πάρτε αντίδωρο γι αύριο το πρωϊ να το φάτε πριν πιείτε καφέ" .....
Αει στο διάβολο είπα με τα εσωτερικά μάτια στραμμένα στην μουτσούνα μου και τα απαίσια ψυχρά εξωτερικά μάτια να κοιτάνε το κενό....Αει στο διάβολο τέρας της φύσης που δεν τολμάς να παραδεχτείς ανοιχτά πως έγινες κουρέλι μ ένα τσιγάρο στο στόμα από μια Μαρία και μια Γεωργία, γελοίο υποκείμενο....

80%

Το 8ο% των ερωτηθέντων ελλήνων πολιτών πιστεύει ότι δεν διασφαλίζεται το απόρρητο των συνομιλιών "του" μέσω κινητού.... Ευτυχώς που υπάρχει ένα 14% που δεν ασπάζεται την ως ανω άποψη... Αυτοί δεν έχουν το σύνδρομο της μεγαλοψωνάρας αλλά πολύ λογικά σκέφτονται: Γιατί να μου παρακολουθούν το κινητό , ποιός είμαι δηλαδή ή ποιός νομίζω ότι είμαι στην τελική;

Pink Panther

Ο επιθεωρητής Κλουζώ, άνοιξε το συρτάρι του κι έδωσε τη λίστα με τα ονόματα της λίστας παρακολούθησης στους εκπροσώπους του Τύπου... Πάνω πάνω φιγουράριζαν Πρωθυπουργός και πέντε υπουργοί, όλοι σε ευαίσθητα Υπουργεία... Πιο κάτω αραδιάστηκαν η Λεονί από το Κάτω Αριστερό Εξωκοινοβουλευτικό Κίνημα, ο Χασάν από τους Ανένταχτους Πομάκους , ο Σταύρος της Φλωρεντίας 2001 π.Χ , ο Βλάσσης πούχει μπατζανάκη στην 18 Ν και ο Λάμπρος πούναι συντηρητής ανελκυστήρων(μα το Θεό!)....
Δηλαδή για πόσο ζώα μας περνάνε; Παρακολουθούσαν την κορυφή της κορυφής της κυβέρνησης και ογδόντα μουσουλμανικοαριστερά τσικό; Πούναι τα 2.000 ονόματα μην πω και 5.000 που λογικά βρίσκονται στην πυραμίδα ανάμεσα στους μεν και τους δε; Σ άλλα συστήματα ; Στο ίδιο και τάφαγε το σκοτάδι των 14(!) καρτοκινητών;
Πούναι οι άλλοι Οέέο;

See you ...κορόϊδα!

ΔΥΟ ΖΩΕΣ

Η μία χάθηκε κάπου στα σκατά, χωμένη ως το λαιμό σε νευρωσικές αποδοχές και ψευτοεπαναστατικές αρνήσεις. Με γκέμια, επιστοματίδα και σπιρούνια στα πλευρά την είχα δει ελεύθερο καθαρόαιμο... Ημίονος και πολύ μου ήταν... Οδηγώ στις τσίτες έναν κατάμαυρο κομπρέσορα που κι αυτός έχει όνομα, προσωπικότητα, είναι μηχάνημα γκόμενα, άντρας, παιδί, πάντως έμψυχο όπως το επιτάσσει η παλαβή μας παράδοση στ αυτοκίνητα . Κορίτσι, αποφασίσαμε, και την είπαμε Belle Star ...Την ώρα που βγάζω το ESP της λέω: Αν φύγεις στη στροφή πριγκιπέσα θα μας μαζεύουνε με το φτυάρι... Τι κόλημα κι αυτό με τα αμάξια από παιδί... Φυγή λέει με βεβαιότητα ο Ι.Μ... Το γρήγορο αυτοκίνητο είναι η τάση φυγής... Που να πάω;
Στην εθνική μέχρι τη Θήβα και πίσω ή στροφιλίκια στο Σούνιο; Το καθαρόαιμο! Αφού δεν μπορώ εγώ να τρέξω, ας τρέχουν οι ρόδες... Που να πάω; Τι έχεις λέει κάθε Κυριακή μεσημέρι που την βλέπω η μάνα μου; Ολα τάχεις, τι σου λείπει, τόση αχαριστία θα σε τιμωρήσει ο Θεός.... Με τιμωρεί γαμώτο μου, από τότε που κατάλαβα τι μου γίνεται... Η μισή ζωή κομμάτια κι η άλλη μισή να την ζηλεύεις... Αλλά δεν είναι δύο ζωές να είμαι μέσα στη δυστυχία ή μέσα στην ευτυχία σε γενικές γραμμές...Είναι μία. Πάνω στα γκρεμίδια υψώνεται η γκλαμουριά κι ανάποδα.... Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε βράδυ.... Σχιζοειδής παράνοια; Είπα μια μέρα στον Ι.Μ : Ζηλεύω όλους αυτούς τους χαμογελαστούς που πίνουν καφέ στην Κηφισιά ανάμεσα στα ψώνια του Σαββάτου, καλοντυμένοι, άνετοι, χαλαροί και κυρίως σίγουροι....Που το ξέρεις ; με ρώτησε. Τους βλέπω, είπα... Κι αυτοί βλέπουν εσένα. Τι νομίζεις ότι βλέπουν; Το είδωλο τους... Ετσι δείχνεις .... Κι ο μισός σου εαυτός, έτσι είναι...
Λάθος Ι.Μ όχι ο μισός μου εαυτός, η μισή μου ζωή ....
"Ανάπηρος δείξε τα χέρια σου κρίνε για να κριθείς" έγραψε ο Αναγνωστάκης δείχνοντας μου το δρόμο για την απελπισία πολλά χρόνια πριν... Τι σου λείπει; λέει η μάνα μου, τι σου λείπει λένε οι γνωστοί, όχι οι φίλοι οι φίλοι ξέρουν.....Εγώ μου λείπω γαμώτο και δεν μπορώ να με βρω πουθενά... Πολυτέλειες λέει ο αδελφός μου, το αστέρι της ζωής, ο mr Τέλειος που κοντρολάρει το δευτερόλεπτο και προγραμματίζει την αναπνοή του... Ηθελε να γίνει ψυχίατρος αλλά μόλις πέρασε το τρίμηνο είπε απλά: Δεν σκοπεύω να περάσω τη ζωή μου μέσα στην πίκρα και την απελπισία της ψυχιατρικής. Κι έγινε γυναικολόγος! Μωράκια μαμάδες μπαμπάδες σόγια μες την τρελή χαρά... Εγώ τι να γίνω ακριβώς στην μισή μου ζωή;Γιατί στην άλλη μισή είμαι για δέσιμο.... Ο.Κ το κούρασα πάλι και το χειρότερο; Εχω δουλειά, πολλή δουλειά....