ΕΡΩΤΑΣ

Οταν πρωτοαντίκρυσα τις απεικονίσεις της ελεγείας Ashes and Snow ένοιωσα πως όλα όσα δεν ήμουν και δεν έπρατα, όλα όσα δεν μπορούσα να γίνω και να εκφράσω, ήταν εκεί μπροστά στα μάτια μου, σαν μια δίνη αισθητικής τελειότητας , δίνη σύνθετη από περιστρεφόμενους κυκλώνες φαντασιωτικής ελευθερίας, παλλόμενης ευαισθησίας, αμάλθειου κέρατος αισθημάτων, εκτυφλωτικών χρωμάτων μέσα απ την sepia.

"Ηρθες όταν εγώ δεν σε περίμενα σαν σφαίρα στο καρύδι του λαιμού..."

Kι όπως συμβαίνει πάντα ο έρωτας εισβάλλει αδιακρίτως παίρνοντας την μορφή που του επιτρέπουμε εν τέλει να πάρει... Μια συγχορδία, ένα κορμί, μια στιγμή, μια εικόνα, ένα όνειρο, ένα κάτω χείλος...
Αν ήθελα να μιλήσω για όλα και για τίποτε, για το χθες και το αύριο, για τα μη πεπερασμένα και τα όρια, για τον όνυχα του λέοντος και την πεμπτουσία του υπάρχω, δεν θα έλεγα τίποτε... Θα έδειχνα ... Χωρίς να γνωρίζω τι είμαι κι αν είμαι κάτι από αυτό που ερωτεύτηκα, ένας κόκκος ή ένα σχήμα, το ζώο ή ο άνθρωπος, η σύνθεση ή η λεπτομέρεις ...

" Και ποίησον με ον θέλεις ως θέλεις, καν θέλω καν μη θέλω "

Για τους εδώ φίλους, μ όλη μου την αγάπη.
Orlando

Ο ΝΙΤΣΕ!!!

"ΕΧΕΙΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΜΑΤΙΑ..."

" Εχεις πολύ ωραία μάτια... Θα στο λένε όλοι φαντάζομαι... Αλλάζουν χρώμα στο φως ;"
Είναι πολύ περίεργο που οι άντρες δεν μιλάμε ποτέ για τέτοια σκηνικά. Λες και δεν υφίστανται, λες και μόνο η αναφορά τους είναι ικανή να μας μειώσει τον ανδρισμό.
Εναν ανδρισμό που και λεκτικά οφείλει να επικεντρώνεται σε διηγήσεις συμβάντων κατάκτησης και πολιορκητικών στιγμών αυστηρά συνδεδεμένων με τις βαριές καμπύλες του στήθους και το παιχνίδισμα της γλώσσας της στα χείλη του ποτηριού καθώς μας κοιτάει απο την απέναντι μεριά της μπάρας.
" Εχεις πολύ ωραία μάτια..." λέει με δήθεν άνετη φωνή ένας εικοσιφεύγα νεαρός που ωστόσο τινάζει νευρικά τη φράντζα του, την φράντζα με λίγο χρυσαφί στις άκρες. Τον κοιτάζω στα μάτια και χαμογελάω στραβά. " Σ ευχαριστώ " και γυρίζω ήρεμα απ την άλλη. Ο Γιάννης μουρμουράει κάτι σε παλ...στα, ο Νίκος χασκογελάει αμήχανα κι εγώ χαμογελάω ακόμη στραβά αλλά για πάρτη τους αυτή τη φορά.
Γιατί δεν μιλάμε ποτέ για τους άντρες ομοφυλόφιλους που μας κάνουν κέφι,μας κολάνε στη δουλειά, στις διακοπές ή σε μια παρέα; Φοβόμαστε; Κι αν ναι τι; Οτι η αναφορά σ έναν άντρα που μας την έπεσε μας καθιστά εν δυνάμει αμφίφυλους; Οτι θα μας δουλεύουν οι φίλοι μας επειδή ασχοληθήκαμε με το σκηνικό; Οτι η κοπέλα μας θα μας θεωρήσει λιγότερο "άντρες"; Δεν καταλαβαίνω αλλά νοιώθω πως υπάρχει ένας κώδικας σιωπής γύρω από το καθημερινό καμάκι ομοφυλόφιλων προς ετερόφυλους άντρες.
Κατ αρχήν το να σε βρίσκει ένας άλλος άνθρωπος ελκυστικό, είναι εξ ορισμού θετικό και κολακευτικό. Η όποια ενόχληση αρχίζει απο τη στιγμή που η εκδήλωση του θαυμασμού γίνεται σεξουαλική παρενόχληση. Η διαφορά είναι τεράστια... Οι φίλες της μάνας μου κάτι τρελαμένες καλλιτεχνίζουσες γηραιές κυρίες, συνήθιζαν να με φρικάρουν όταν ήμουν μικρότερος πετώντας μου διάφορα πικάντικα υποννοούμενα. Παρόλο που ήταν ν ανοίξει η γη να με καταπιεί, ποτέ δεν σκέφτηκα " Αστο διάολο κωλόγρια" γιατί δεν αισθανόμουν κάτι παραπάνω από μια ψιλοντροπή ανάμεικτη με κολακεία.
Γιατί λοιπόν είναι διαφορετικό όταν ένας άντρας ομοφυλόφιλος σου λέει κάτι ανάλογο;
Σε προσβάλλει; Γιατί; Διότι σε "περνάει" για ομοφυλόφιλο; Οχι βέβαια!
" Εχεις πολύ ωραία μάτια..." Μου το λένε οι γυναίκες, γυναίκες που δεν γουστάρω που έχω καμία όρεξη να παίξω έστω και για πέντε λεπτά μαζί τους. Με προσβάλλουν επειδή απλά πετάνε ένα κοπλιμέντο κι ότι προκύψει; Οχι βέβαια! Αφού λοιπόν δεν αντιδρώ με αγένεια σ αυτές γιατί να μουντάρω τον τύπο που δεν το τραβάει παραπέρα;
Τώρα υπάρχει και το "παραπέρα" Αλλος κώδικας σιωπής και εδώ.....Ανάποδος, απο την πλευρά των ομοφυλόφιλων. Λες και δεν ξέρει κανείς τους πως φέρνουν σε πραγματικά άβολη θέση άντρες που δεν έχουν καμία πιθανότητα να κάνουν σχέση ή ένα πήδημα μαζί τους. Μου θυμίζουν κάτι παλιούς γόητες που θεωρούσαν ότι όλες τα θέλουν κι όταν λένε "όχι" εννοούν "ναι" με αποτέλεσμα να γίνονται ρεζίλι. Υπάρχουν λοιπόν αντίστοιχοι γόητες στην ομοφυλοφιλική κοινωνική αντίληψη για το τι είναι αποδεκτό και τι όχι όταν την πέφτεις σ έναν άνθρωπο. Δεν γουστάρει; Αστο... Τι νόημα έχουν οι μπηχτές, οι κακιούλες, οι χοντράδες , κάτι θεωρήματα της συμφοράς για το αν είσαι ομοφοβικός και τι ζόρι τραβάς κούκλε μου; Είναι τόσο ακατανόητο το να είσαι πολύ απλά ομο-αδιάφορος;
Κι ύστερα εδώ στην Ελλάδα έχω συναντήσει ελάχιστα ζευγάρια αντρών που να μην παραπέμπουν σε στερεότυπα κωμωδίας για τους οφυλόφιλους. Αυτή η μανιέρα που στο εξωτερικό είναι σπάνια, της θηλυπρεπούς μίμησης, με τόνος φωνής που παραπέμπει σε χαζή ξανθιά, με γλώσσα σώματος που θυμίζει γυναίκα σούργελο και με ένα συγκεκριμένο λίγο θρασύ υφάκι και ανάλογο λόγο, ποιόν ακριβώς σκοπό εξυπηρετεί; Την κοινωνική αποδοχή ή μήπως ακριβώς το αντίθετο; Στο κάτω κάτω ποιός είπε ότι αν μου την πέσει μια ξέκωλη με τσιριχτή φωνή και χυδαίο στυλάκι, οφείλω να κρατήσω την ψυχραιμία μου ακόμη κι όταν μου κάνει τη βραδιά ή τη μέρα κόλαση;
" Εχεις πολύ ωραία μάτια..." Τουλάχιστον η νέα γενιά κάτι έχει καταλάβει και συμπεριφέρεται λιγότερο ψυχαναγκαστικά.

ΓΑΛΑΤΟΜΠΟΥΡΕΚΟ

Επισήμως η εναρκτήρια περίοδος παρασκευής του γαλατομπούρεκου, κοινώς η Πρωτοχρονιά του, ήταν τον Δεκαπενταύγουστο! Η γιορτή της γιαγιάς μου της Μαρίας όπου μαζευόταν το σύνολο του σογιού από τη μία οικογένεια διότι με την άλλη δεν μιλιόντουσαν -για λόγους που δεν είναι της παρούσης αλλά σας βεβαιώ ότι είναι μυθιστορηματικά ενδιαφέροντες - και επίσημο γλυκό ήταν φυσικά το γαλακτομπούρεκο της μαμάς της γιαγιάς μου που άκουγε στο όνομα Ζαμπετώ.
Η προγιαγιά μου λοιπόν, είχε περί πολλού την παρακάτω συνταγή την οποία και δεν έδινε σε κανέναν πλην της κόρης της που την πήρε σε μορφή διαθήκης μετά θάνατον και το εννοώ!
Οταν συχωρέθηκε η μάνα της , η Μαρία είχε δύο επιλογές: Η να περιμένει να πεθάνει για να μεταβιβάσει εν ζωή το χαρτί με τα μυστικά του γλυκού ή να δώσει τη συνταγή και να ξεμπερδεύει. Πολύ σοφά επέλεξε το δεύτερο κι άφησε τις θυγατέρες της να χτυπάνε γάλα με σιμιγδάλι μέχρι τελικής πτώσεως.....Καμιά τους δεν κατάφερε ποτέ να πετύχει τη συνταγή. Η γιαγιά μου είχε αποκρύψει δύο βασικά στοιχεία. Το ζεστό στο ζεστό και την βανίλια στο σιρόπι!

ΥΛΙΚΑ για μικρό ταψί
7 ποτήρια γάλα
1 ποτήρι σιμιγδάλι ψιλό
1 ποτήρι ζάχαρη
4 κρόκους ένα ασπράδι αυγού
1/2 κιλό φύλλο κρούστας
1 ξυλαράκι βανίλιας
1 ξύσμα λεμονιού
ΣΙΡΟΠΙ
2 και 1/2 ποτήρια ζάχαρη
1 και 1/2 ποτήρι νερό
1 ξυλαράκι βανίλια

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Οσο κι αν σας λένε το αντίθετο βάλτε ΟΛΑ τα υλικά μαζί σε μια κατσαρόλα απο την αρχή και ανάψτε το μάτι. Πάρτε ένα χτυπητήρι κι αρχίστε το χτύπημα μανιωδώς. Η κρέμα αφραταίνει τόσο που δεν θα το πιστεύετε. Μόλις αρχίζει το πήξιμο αποσύρετε απο τη φωτιά και βγάζετε το ξύλο βανίλιας
Βουτυρώνετε με φρέσκο βούτυρο τα φύλλα,τα στρώνετε στο ταψί βάζετε την κρέμα και κόβετε το μπουρέκι. Το ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο 45-50 λεπτά στους 170.
Το σιρόπι θέλει 25 λεπτά χαμηλή φωτιά και βράσιμο. Θα το βάλετε όμως καυτό στο καυτό άρα ετοιμάστε το 25 πριν βγάλετε το μπουρέκι ώστε να συμπέσουν. Αφήστε το να ρουφήξει και να κρυώσει με την ηρεμία του.
Η διαφορά που εγώ επισημαίνω σε σχέση με άλλες συνταγές, είναι η παντελής έλλειψη σιμιγδαλίλας στο στόμα και η εκπληκτικά φίνα επίγευση.
Υ.Γ Προσέξτε πολύ το γάλα. Εγώ πάω και αγοράζω φρέσκο από τον Βάρσο στην Κηφισιά.
Υ.Γ 2 Ομολογώ ότι επειδή λερώνομαι στο χτύπημα και το βουτύρωμα βάζω ποδιά...Μην κράξετε αλήτες, γιατί θα σας φάω!

ΑΠΟΤΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΦΟΥΚΟΥΓΙΑΜΑ;

Τον Φράνσις Φουκουγιάμα δεν τον γνώριζα προσωπικά. Σκέφτηκα λοιπόν ότι ήταν ευκαιρία να τον γνωρίσω.Γιατί το σκέφτηκα;Γιατί είμαι ηλίθιος. Μόνον ηλίθιοι σ αυτή τη χώρα κάνουν τέτοιες σκέψεις. Διότι ποιός είναι ο Φουκουγιάμα; Για την ακρίβεια ποιός νομίζει ότι είναι; Κι αν αυτός νομίζει ότι νομίζει, ποιός είμαι εγώ που θεωρώ ευκαιρία μια κατ ιδίαν συζήτηση με τον Φουκουγιάμα; Για την ακρίβεια ποιός νομίζω ότι είμαι; Λέμε τώρα....
Πάνω σ αυτά τα κωμικοτραγικά σκηνικά που δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω μέχρι δακρύων ή να δακρύσω μέχρι γέλωτος, θυμήθηκα ένα καταπληκτικό σκηνικό στην Ουάσιγκτων, όπου ελληναράς στρατόκαυλος απευθυνόμενος στον επικεφαλής ενός κλειστού forum για την ασφάλεια στην ΝΑ Μεσόγειο, είπε το αμίμητο: Εμείς δεν καθόμαστε στο ίδιο πάνελ με τον Κίσσινγκερ, να μας βάλετε σε άλλο.
Τ ανάσκελα ο εξίσου δυσκοίλιος Αμερικάνος κι έγινε της εκδιδομένης γυναικός το κιγκλίδωμα για κανά μισάωρο μέχρι που παρενέβη ο δυστυχής πρέσβης μας και τόσωσε το σκηνικό!
Τέλος πάντων ο Φουκουγιάμα που είναι το θέμα μου, θα ερχόταν στο Ελλάντα και κάθε λογικός άνθρωπος απο τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ θα ήθελε να τον ρωτήσει δυο τρία πραγματάκια.Λέμε τώρα....
Απορία πρώτη: Τι να τον ρωτήσουμε δηλαδή;
Απορία δεύτερη: Δηλαδή να τον κάνουμε και μάγκα τον σύμβουλο του χασάπη του Μπους;
Απορία τρίτη: Δεν κοιτάς να πάρουμε και μια απ τον Τσόμσκι να το ισορροπήσουμε;
Απορία τέταρτη: Γιατί δεν μετέχει ο Τσόμσκι, τον κόψανε;
Απορία πέμπτη: Και ποιός χέστηκε μωρέ για τον Φουκομαλάκα;
Κάπου εκεί χαμογελάς, κάνεις στροφή και φεύγεις με ελαφρά πηδηματάκια. Κανονίζεις μόνος σου μια ωραία συνάντηση, διασφαλίζεις ότι έχεις κι ένα μισάωρο χαλαρή κουβέντα κι απο δω πάνε κι οι άλλοι. Διότι έχει κι η επαγγελματική εκπτωτική πολιτική τα όρια της. Είπαμε ότι γινόμαστε ενίοτε και ρόμπες αλλά εδώ μιλάμε για ρόμπες ξεκούμπωτες και με βολάν στο στρίφωμα.
Ηρθε λοιπόν σε δυό τρείς μήνες ο Φ.Φ και όπως είπε ένας φίλος μου άρχισε λίγο να θυμίζει τον ....Ανδρουλάκη στο bla bla χωρίς δια ταύτα. Κακία, αλλά κάπου είχε ένα δίκιο. Γίνεται και η συνάντηση, όπου δεν είχε καθόλου Ανδρουλάκη, είχε κάτι απο Μπρεζίνσκι στα γερά του και τελείωσε το παραμύθι. Ζήσαμε εμείς καλά κι αυτός καλύτερα; Αμ δε!
Ανοίγω το στοματάκι μου χθες βράδυ και μου την πέφτουν οι πρώτοι πολιτικά ορθοί. Οχι διότι συνυπέγραψα τις θεωρίες του για τον τρόπο που πρέπει να θεσμισθεί ένα δημοκρατικό κράτος όταν δεν έχει προϊστορία αλλά διότι απλώς τον ανέφερα! Λέμε τώρα...
Λέω και σε κάποια στιγμή ότι ο Μισέλ Ροκάρ με εντυπωσίασε με την ρεαλιστικότητα των θέσεων του σε σχέση με τις ταραχές στη Γαλλία και τρώω δεύτερο κουβά με σκατά. Κάπου εκεί αρχίζω να κρανιώνομαι κανονικά. Μιλάμε για ανθρώπους που ΔΕΝ είχαν παρακολουθήσει ούτε μισή ώρα κατά τη διάρκεια του τριημέρου, μιλάμε για ανθρώπους που ΟΦΕΙΛΑΝ να είναι εκεί λόγω ιδιότητας, μιλάμε για ανθρώπους που η ΜΟΝΗ παρουσία τους ήταν στο δείπνο για να ακούσουν (;) τι θα πει ο πρωθυπουργός και αρχηγός τους μη και χάσουν την ριζοσπαστική ομιλία!
Τα λέω έξω απ τα δόντια, χειρότερα δλδ απ ότι τα γράφω εδώ, τραβάω και μια ιερεμειάδα για τον ομφαλοσκοπισμό και τον κομπλεξισμό των Ελληναράδων πολιτικών και το πόσο μας στοιχίζει σαν χώρα η αμάθεια κι ο ψηφοθηρικός επαρχιωτισμός μας και πάνω που είμαι έτοιμος για το θριαμβευτικό φινάλε, με ρωτάει μειλίχια ο Τάδε " Ρε Ορλαντάκο, εσείς δεν πήρατε συνέντευξη από τον Φ.Φ;"
Μένω μαλάκας και λέω μαγκωμένα "Οχι"
" Α! Γιατί αγόρι μου; Επειδή θα έπιανε πάτο στα μηχανάκια της AGB; Μα τώρα δεν έλεγες για μας και πόσο στοιχίζει στη χώρα ο επαρχιωτισμός μας;"

ΟΤΑΝ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΝΙΤΣΕ

Ολα ξεκίνησαν από το ότι ο Τουϊτι σπουδάζει σκηνοθεσία αντί θεολογίας όπου και πέρασε στις πανελλαδικές... Η μήπως ξεκίνησαν από εκείνο το ινγκουάνα;
Μάλλον όχι!
Ολα ξεκίνησαν από το Συριάνα.... Δηλαδή όχι απο το έργο αλλά από τις θέσεις που ήταν τρίτη σειρά γιατί δεν υπήρχαν άλλες. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, όλα ξεκίνησαν από την επιμονή μου να μην πατάω στα Village αλλά να θέλω πιο μαζεμένους χώρους... Γιατί αν δεν ήμουν τόσο κατηγορηματικός, δεν θα ήμουν σήμερα στη θέση που είμαι.
Εξηγούμαι: Πριν δύο τρείς εβδομάδες πήγαμε να δούμε το Συριάνα μετά φίλων και ρεμαλιών. Πήγαμε στην γειτονιά μου, όπου σε μια γραφική ανηφορίτσα, βρίσκεται ο αγαπημένος μου κινηματογράφος με δυο αιθουσούλες όλες κι όλες... Αλλά δυστυχώς δεν είχε καλές θέσεις, διότι πήγαμε τελευταία στιγμή και διότι είπαμε είναι αιθουσούλες.
Οπότε αφού γύρισαν οι λαιμοί μας ανάποδα και πάθαμε ομαδική ναυτία τρία μέτρα απ την οθόνη, φύγαμε στη μέση σιχτιριασμένοι...
Τώρα, αν δεν είχαμε πάθει ναυτία και ζαλάδα δεν θα λέγαμε πάμε να περπατήσουμε λίγο γμτ να συνέλθουμε.. Δεν θα είχαμε σταματήσει να δούμε τι έχει σ αυτή τη βιτρίνα απέναντι που είχε φυσικά κουκλάκια και πιτζαμούλες που τόσο πολύ θα πήγαιναν στον Τουϊτι, δηλαδή στην Κατερίνα, που σπουδάζει μακριά απ το αγαπημένο της ρεμάλι νο 2 και μυξοκλαίει καθημερινά και χαριτωμένα " Πότε σάρσεις να με δεις μωρέεεε" με αποτέλεσμα το ρεμάλι νάχει κάνει το Αθήνα- Λονδίνο, Κολιάτσου- Πατήσια που λέει κι η μάνα του.
Ο νόστος λοιπόν έχει χαζέψει τον μικρό που βλέπει την αγαπημένη του σε κάθε κινούμενο σχέδιο, στάμπα, ζωάκι, γλυφειτζούρι, καρδούλα, ψεύδισμα, παντόφλα με μάτια κι αυτιά κλπ καθότι η αγαπημένη του άνετα περνάει για δεκατριάχρονη χωρίς πρόωρη ανάπτυξη
( Τι γούστο κι αυτό το παιδί!!) ...
Δίπλα στην βιτρίνα με τις χαζαμάρες, υπήρχε βιτρίνα pet shop όπου διακρινόταν ευκρινώς μια γυάλα μ ένα πράσινο τέρας μέσα ακίνητο και σαφώς κακάσχημο. Ενώ λοιπόν ο μικρός επέλεγε τι καλτσάκια με ριγούλες θα πάρει στο νινί του τώρα που θα πάει να το δει, εμείς χαζεύαμε το τέρας χτυπώντας το τζάμι και προσπαθώντας να το ξυπνήσουμε... Με τα πολλά πετύχαμε μια και μοναδική κίνηση της πρασινοκίτρινης δρακοειδούς κεφαλής αλλά και την αναπήδηση δίπλα ακριβώς μιας ασπριδερής μαλλιαρής μπάλας που τάπαιξε απ την πολυκοσμία...
Επεσαν άμεσα στοιχήματα για το τι είναι η μπάλα: Χάμστερ, λαγούδι, γατί , πεκινουά κουτάβι κλπ. Με δεδομένο ότι η μπάλα είχε χωθεί στα σκοτεινά, ανέλαβε ο μικρός να μας διαφωτίσει την επομένη που θα ψώνιζε κιόλας από δίπλα.
Ολα θα τέλειωναν εκεί και θα ζούσατε εσείς καλά κι εγώ σίγουρα καλύτερα, αν το κατάστημα με τις σαχλαμάρες είχε παντόφλες- καναρίνια νο 35.
Αλλά δεν είχε, θα έφερνε....
Οπότε κάποιοι ξαναπήγαν σε μια βδομάδα και ξαναείδαν την μπάλα στην ίδια κλουβένια θέση "να κοιτά μελαγχολικά με τα υπέροχα γαλάζια μάτια του" όπως μου εξήγησαν αθώα και εκ των υστέρων όπως πάντα.
Διότι κανείς δεν τον έπαιρνε, τον καημενούλη, που ήταν μόλις δύο μηνών, εκ των οποίων τις δεκπέντε μέρες της ζωής του ήταν στο κλουβί, μοναχούλης του μακρυά απο τη μαμά του, ασχημούλης και είχε πάθει κατάθλιψη... Και πως να τον πάρει, είπα εγώ, όταν στοιχίζει μισό μηνιάτικο και ως γνήσιος Περσικός είναι σαν να του έχεις ρίξει τηγανιά στη μούρη;
Εκεί ακριβώς άρχισα να υποψιάζομαι τι μου είχε ήδη συμβεί αλλά δεν το γνώριζα...
Τα ρεμάλια με την συνδρομή του πατέρα μου όπως πάντα, είχαν εξασφαλίσει ήδη το μισό μηνιάτικο. Είχαν ήδη σώσει το αθώο γαλαζομάτικο γατί από την κατάθλιψη. Είχαν ήδη επιχειρήσει να το βάλουν να συγκατοικήσει με το τρελαμένο πιτ- μπουλ κούταβο τον Μάξιμο ή Μονομάχο. Είχαν ήδη αποτύχει παταγωδώς και είχαν ήδη βολιδοσκοπήσει τη μάνα τους που είχε ήδη αρνηθεί διότι δεν γουστάρει καθόλου τις γάτες. Αυτό που δεν είχα ήδη αντιληφθεί την ώρα που άκουγα και στένευαν τα μάτια μου απ τις υποψίες, ήταν πως ο Γατούλης περίμενε ήδη μ όλα του προικιά και τα τσουμπλέκια κάτω στ αυτοκίνητο τους.
Και πως όταν ο μικρός είπε αθώα " Μισό λεπτό γιατί ξέχασα τα φώτα ανοιχτά και θα μείνω από μπαταρία" θα έφερνε την νιαουρίζουσα μπάλα μαζί του.
Κι ομολογώ πως αυτό που δεν περίμενα με τίποτε ήταν να πάει σφαίρα το βλαμμένο στη βιβλιοθήκη και να κάτσει έντρομο ανάμεσα στα βιβλία. Το πήρα στη χούφτα μου καθώς έτρεμε και το κοίταξα κατάματα.... Ηταν κακάσχημο... Κοίταξα αφηρημένα πού είχε καθήσει " Οταν έκλαψε ο Νίτσε" είδα....
" Ο.Κ Το όνομα του είναι Νίτσε"

ΛΑΜΠΡΟΥΚΟΣ

Λαμπρούκος

Λαμπρούκος