Εκείνος Που Είναι Ελεύθερος;

Τι θα μου συμβεί αν σταματήσω να είμαι παραγωγική μονάδα;
Αν περάσω την μεγάλη πόρτα με την ειδική κάρτα εισόδου μου, σταθώ πέντε λεπτά στον προθάλαμο- λέγοντας όπως πάντα μια χαριτωμενιά με ελαφρό άρωμα γοητείας στην γραμματέα που έχει στην οθόνη του pc της τη φωτό του μωρού της αλλά λατρεύει το ανώδυνο καμάκι- και μετά υποβάλλω παραίτηση στο big boss;
Αν πω " Γεια, λέω να σταματήσω να δουλεύω γενικά..."
Θα αιφνιδιαστεί .... Θα με κοιτάξει στα μάτια για να με ψυχολογήσει...Θα με περάσει για ψεύτη... Θα νομίσει ότι έχω ήδη κλείσει αλλού... Θα δοκιμάσει να με διαπραγματευτεί ... Θα μου δώσει περισσότερα... Θα θυμώσει...Θα θυμώσει πολύ γιατί τον έφερα στη δυσάρεστη θέση να με διαπραγματευτεί...Θα γίνει έξαλλος που ασχολήθηκε καν μαζί μου... Θα το καταπιεί και θα μου πει "σκέψου το"... Θα περιμένει μια δυο μέρες... Θα με καλέσει ο ίδιος.... Θα μου πει την τελική του πρόταση με συγκρατημένο αυστηρό ύφος ...Θα με θεωρήσει ένα αρχίδι και μισό που δεν δέχομαι...Θα με αποχαιρετήσει με παγωμένο χαμόγελο και τυπικές ευχές με υποννοούμενα... Θα με διαγράψει..... Θα κάνει ότι κάνω κι εγώ δηλαδή σε τέτοιες περιπτώσεις...
Αν πω στους φίλους μου " Λέω να σταματήσω να δουλεύω γενικά.."
Θα ενθουσιαστούν... Άντε ρε μαλάκα και στο λέμε όλοι τι ανάγκη έχεις εσύ... Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο...Χέστους όλους και ζήσε όπως γουστάρεις.... Μεγάλε Ορλάντο τους τα βροντάς ... Θα υποψιαστούν ότι κάτι κρύβω... Μια αποτυχία, έφαγα τα μούτρα μου και ζορίστηκα, πιέστηκα παραπάνω ...
Θα με βολιδοσκοπήσουν...Θα επανέλθουν χωρίς εμένα και θα ψάχνονται για το τι έχει γίνει, τι έχω πάθει, τι έχει συμβεί...Θα με στηρίξουν...Θα μου λένε ότι καλά λένε στην πιάτσα για μένα που είχα τ αρχίδια να φύγω στα μεγαλεία μου...Θα με φέρνουν σαν παράδειγμα.... Θα έρχονται στο Τατόϊ για βεγγέρες...
Θα μιλάνε όπως πάντα για τη δουλειά μας που θα είναι πια δουλειά τους...Θα σιωπώ...Θα νοιώσουν αμήχανα...Θα μου μεταφέρουν καμιά πρόταση για επάνοδο...Θα ζοριστούν απο το μόνιμο αραλίκι μου...Θα μείνουν κάποιοι στο τέλος αλλά δεν έχω ιδέα ποιοί...
Αν πω στον εαυτό μου " Λέω να σταματήσω να δουλεύω γενικά..."
Θα νοιώσω ελεύθερος μετά από ατελείωτα χρόνια "πρέπει"...Θα νοιώσω μάγκας που κάνω κάτι τόσο απρόβλεπτο μετά από τόσα προβλέψιμα βήματα...
Θα σηκώσω το λάβαρο της απόλυτης προσωπικής αναρχίας καθώς θα είναι όλοι τους ένα μάτσο τραπουλόχαρτα όπως είχε γράψει κι ο Λ.Καρόλ....
Θα κοιτάζω το δάσος, το σπίτι, τον κήπο, τα σκυλιά, τον Νίτσε, θα διαβάζω, θα μπλογκάρω, θα ταξιδεύω, θα ανατρέψω τις μέρες της βδομάδας, θ αρχίζω να μετράω από την Τετάρτη, θα κολυμπάω τον χειμώνα, θα ξεπατωθώ στο σκι, θα πάω στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου.....
Ποιός όμως θα είμαι μετά;
Αυτός που ήταν ο Ορλάντο μέχρι να γίνω πρώην; Θα υπάρχω σαν νυν ή θα είμαι εκείνος που υπήρξε και μετά έφυγε; Θα αυτοπροσδιορίζομαι με βάση αυτό που κάποτε έκανα; Θα βρω μια άλλη ταυτότητα; Θα είναι υψιπετής αφού ετούτη εδώ μου φαίνεται όλο και πιο χαμερπής;
Τι θα γράφει;
Εκείνος Που Είναι Ελεύθερος ή Εκείνος Που Ηταν Ορλάντο;
Θα υπάρχω ή θα μεταλλαχθώ σε ανάμνηση μου; Και τι θα μου συμβεί αν θελήσω να επιστρέψω μη αντέχοντας την απουσία μου; Θα αναζητήσω τους δυνάστες και τους βαρβάρους μου; Θα ουρλιάξω εντός μου " Ψηλά βουνά βοήθεια! Ψηλά βουνά θα λιώσουμε νεκροί με νεκρούς..."

ΕΤΣΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΟΙ;;;;;;;;;

ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ ΡΕ ΑΛΗΤΗ!!!

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΡΑΤΗΜΕΝΗ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ!

Αγαπητοί φίλοι,
Εδώ βλέπετε ένα στιγμιότυπο λίγο πριν τον τερματισμό του cabrio κομπρέσορα στη ειδική Τιθωρέας. Ο Αθήναιος οδηγεί ( διότι οτιδήποτε πάνω από έναν ίππο του πέφτει γρήγορο)
κι εγώ φυσικά βρίσκομαι πίσω να κρατώ τα μπόσικα κάτι σε ESP live... Η στροφή είναι αριστερή κρατημένη, η Belle Star πάει με τις πάντες και ο Αθήναιος κόβει ανάποδα το γκέμι μη μας πετάξει έξω !
Δοξάστε μας!

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Jack in The Rulpit by Georgia O Keeffe

Ο αυθεντικός McManus

Με τον πολύ ζόρικο McManus δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα και δεν θα την μιλήσουμε ποτέ.... Δεν γουστάρει τύπους σαν εμένα, βγάζει καντήλες στη σκέψη όσων εκπροσωπώ, κοντολογίς δεν θέλει παρτίδες .... Ομως απ όλους εδώ μέσα -και μετά από αρκετούς μήνες παρατήρηση μπορώ να το πω με βεβαιότητα- είναι ο μόνος που πατάει γερά στα πόδια του χωρίς να αποποιείται ή η να υπερτονίζει την τρέλα του... Κοινώς είναι αυθεντικά κυρίαρχος του blog του και της πάρτης του....
Και όχι δεν είναι ο τσαμπουκάς του, είναι ο παλιάς κοπής χαρακτήρας του όλη του η δύναμη... Ο τύπος έχει αρχές κι όχι αρχίδια για να τα επιδεικνύει κατά το δοκούν... Οσα γράφει αν τα δει κανείς υπομονετικά και συνολικά, θα δει ότι αποτελούν μια ακόμη συνέχεια ενός σταθερού μίτου που ξετυλίγει είτε βρίζει, είτε προτείνει, είτε αναλύει, είτε ειρωνεύεται, είτε μελαγχολεί... Κοινώς έχει έρμα... Και μη περάσει απο κανενός το μυαλό ότι το έρμα είναι τόσο απλή υπόθεση όσο ακούγεται...
Διάβασα το κείμενο του με αφορμή τη Lifo για τη γενιά της μεταπολίτευσης... Αλλού γι αλλού σε σχέση με μένα, όμως γνωρίζω όσα γράφει και αυτά που γράφει είναι ακριβώς έτσι... Σοκαρίστηκα.. Οχι για κανένα άλλο λόγο , αλλά γιατί ένοιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει να βάζεις πλάτη, ψυχή και άποψη ... Εγώ δεν τόκανα ποτέ, ήμουν πάντα κυνικός επαγγελματίας που ήξερε τι έκανε και που πήγαινε... Σκέφτομαι λοιπόν τον Στάθη ή τον Πέτρο ντυμένους με τον στίχο "που ήσουν νιότη πούδειχνες πως θα γινόμουν άλλος" και γύρω τους πρόσωπα που παρέμειναν άλλοι όπως ο άγριος Μc... Κι όχι μόνο αυτούς, εκατοντάδες άλλους που πήραν μια σημαία ευκαιρίας τελικά για να φτάσουν στην κορυφή...
Τουλάχιστον εγώ λέω, πήρα ένα σπαθί και έγινα αδρά πληρωμένος μισθοφόρος, σημαία δεν άγγιξα...
Να γιατί διαβάζω αυτόν τον τύπο..
Γιατί με κάνει να κοντοστέκομαι...

Light Information For Obsessives

Τι είπε ο εκδότης!!!!!



Περισσότερα σε:
Allu Fun Marx
Manifesto
Mcmanus

DOTA: Οι αναμνήσεις ενός καθωσπρέπει θείου

"Ου παντός πλειν ες Κόρινθον" λένε οι γέροι στο χωριό μου και ξέρουν πολύ καλά γιατί το λένε...
Κυριακή πρωί....Απόλαυση.... Κλασσικές στιγμές υγιεινής ζωής με καφέ, τσιγάρο, φρέσκα κρουασάν σοκολάτας κι εφημερίδες...
Τα πουλάκια κελαηδούν, ο ήλιος λάμπει κι ο κ Νίτσε παίζει μέσα στα σκεπάσματα του κρεβατιού μου "βρες με -να σε νυχιάσω"...
Χτυπά το κινητό ώρα 9 και κάτι ψιλά...
Ρεμάλι νο 1 λέει με απόλυτη φυσικότητα:
"Ελα θείο, κοιμάσαι;"
Οι τρίχες μου σηκώνονται πιο όρθιες απ του κ Νίτσε όταν ακούει γάβγισμα...
Σε χρόνο dt η ευφυέστατη σκέψη μου επεξεργάζεται τσάτρα- πάτρα τα κάτωθι:
Ξύπνιος ο μικρός μετά από Σαββατόβραδο. Αδύνατον υπό Κ.Σ κοινώς Κανονικές Συνθήκες...
Πιθανότητες: Τράκαρε ο αδελφός του κι είναι άσχημα. Τράκαρε ο ίδιος αλλά δεν είναι άσχημα. Τράκαρε ένας απο τους δύο κι ο άλλος οδηγός είναι άσχημα. Πάτησε ένας απο τους δύο ή και οι δύο κανέναν πεζό. Πλακώθηκαν στα μπουκέτα και τους πήγαν στο αστυνομικό τμήμα. Η μάνα τους δεν είναι καλά. Η φιλενάδα κάποιου δεν είναι καλά. Η φιλενάδα κάποιου είναι έγκυος.
Η μάνα τους είναι έγκυος...
Ο.Κ Ψύχραιμα... Αυτό το τελευταίο γίνεται delete. ..
"Θείοοοο, να περάσω να σε πάρω να πάμε κατά Κόρινθο αν δε δουλεύεις;"
Η ευφυέστατη όπως προείπα σκέψη μου, αφού μ έχει οδηγήσει σε προεμφραγματική κατάσταση , ξεφουσκώνει σαν αναστεναγμός ανακούφισης, λύτρωσης και αναγγελίας έλευσης του Μεσία τώρα!!! Αλληλούϊα....
" Τι να κάνουμε αγορίνα προς Κόρινθο;" λέω ξεπερνώντας ακόμη το απαίσιο, λίαν προσβλητικό για μένα πούχω κι ένα επίπεδο τεςπα " Θείοοοο" με το "ο" να σούρνεται παρακλητικά, άτσαλα και αγράμματα.
"Εμείς πάμε να παίξουμε, αλλά θέλω λίγο να οδηγήσεις τη Χοντάρα γιατί μου κάνει κάτι περίεργα πάνω απο τις 6.000 στροφές"
Η γνωστή ευφυέστατη σκέψη μου επανέρχεται χτυπώντας κόκκινο...
" Να παίξετε; Τι λες ρε μλκσμν που θες Καζίνο Κυριακάτικα; Τι είναι αυτά; Καινούργια; Θα σας πλακώσω ρε .."
Το ρεμάλι νο 1 ξεραίνεται στο γέλιο... Εγώ όχι...
"Τι καζίνο λες τώρα θείο, έχει τουρνουά zntonda στην Κόρινθο"
Δεν to πιάνω το ξένο, λόγω σύγχυσης και ζητώ επανάληψη
" Ntorta μωρέ, έλα, μια χαρά θα περάσουμε"
Εδώ καταπίνω την αυθόρμητη ερώτηση " Τι είναι τούτο" διότι έχω πλέον εξουθενωθεί απο τις συγκινήσεις, ενώ δεν θέλω και να δείξω τόοοση άγνοια στο βλαμμένο πούναι και ανήψι μου άρα πρέπει να με σέβεται. Σηκώνομαι, υπολογίζω ψύχραιμα την κατάσταση, βάζω ένα τζην χωρίς τόνικ αλλά με πουκάμισο, κάνω να βάλω αθλητικό πατούμενο, αλλά η ευφυέστατη σκέψη μου επελαύνει:
Αυτός κάνει αναρρίχηση, έχει κάνει τέϊκβοντό, τρέχει στα δάση για painting-ball, έχει μια εντούρο για κατσίκια, κάνει "παρά πέντε" , ξεσαλώνει στα 4 και5 και 6G στο Allou Fun Park, άρα τι μπορεί να κάνουμε στην Κόρινθο;
Τί; Οέεοοο;
" Να αρχίσουν να πηδάνε απ την παλιά γέφυρα στον Ισθμό" κατέληξα έντρομος.
Κι αν μου τη χώσουν και πάνε να μ αμολήσουν κι εμένα;
Ρεζίλι θα γίνω και σίγουρα θάναι πολλοί εκεί, άσε τις γκομενίτσες που θα με φτύνουν χαχανίζοντας, άσε την καζούρα μετά...
Βγάζω το αθλητικό, το τζην και κρατώ το πουκάμισο, το οποίο συνδυάζεται με μπεζ ανοιχτό λινό παντελονάκι (λερώνει εύκολαααα) ζωνίτσα και ασορτί carshoe μαλακό με βεντουζίτσες ( βγαίνει εύκολαααα) και για να σιγουρευτώ απολύτως -ναι θα το πω, θα το πω, θα το πω - βάζω κι ένα ελαστικό ορθοπεδικό περικάρπιο, ότι πονάει και καλά το χέρι!
Τώρα, έρχεται το ρεμάλι σφηνώνομαι στο κάθισμα της Γιαπωνέζας γκέϊσας και ξεχυνόμαστε στην Αττική με τα χίλια...
Doubou, doubou, doubou tsaaaa...
Doubou, doubou, doubou, doubou tsaaaa...
Ou Ou Ou Ou Ou ...
tsiboom tsiboom tsiboom...
Αυτόν τον ήχο ποιός μπορεί να τον ακούει ως μουσική υπόκρουση με τα μπάσα να χτυπάνε ρυθμικά τα τζάμια και την υφασμάτινη οροφή μαζί ;
"Αγορίνα μου" λέω "πρώτον βάλε κάτι άλλο και πιο σιγά μη κουφαθώ και δεύτερον πως ν ακούσεις τη μηχανή μετά τις 6.000 στροφές με τέτοιο σαματά; Εσύ περνάς τα ντραμς για πιστόνια"
Αντε και φτάνουμε στη Κακιά Σκάλα με τον ρεηβά να μουρμουράει μουτρωμένος
"Εγώ ήμουν σίγουρος ότι η μηχανή κάνει κάτι γκραν ζμπουμ κατά τις 7.000 στροφές"
Αντε και φτάνουμε κοντά στον Ισθμό με μένα να παίρνω βαθιές ανάσες μη με ρίξουν στο κανάλι παρά τα ρουχαλάκια , τα παπουτσάκια και το περικάρπιο.
Αντε και περνάμε τον Ισθμό οπότε ρωτάω στο άνετο " Που πάμε ακριβώς είπαμε;"
Και τι απάντηση παίρνω στο Θεό που πιστεύετε;
" Στο Internet cafe Τάδε... στην Τάδε οδό μέσα στην πόλη"
Και ναι, πέντε μαντράχαλοι ανά ομάδα, καθόντουσαν μπροστά από μια οθόνη ο καθένας, μιλώντας μια έξοχη γλώσσα του τύπου " Κοίτα μη ναυαγήσεις looseroni" στο μεγάλο τουρνουά D.O.T.A με μέσο όρο ηλικίας τα 20, χωρίς ίχνος γκομενικής παρουσίας σε ακτίνα 100 μέτρων, διότι ποιά σέξυ ύπαρξη περνάει την ώρα της εκεί μέσα, μέσα στην πόρωση και την "εξέδρα" των χαζεμένων να γκαρίζει
" Ωωωω! Τον πάτησε μιλάμε, τον έσβυσε απ τον χάρτη" .
Και ναι, η ομάδα του ρεμαλιού που έχει και όνομα ως ομάδα αλλά άντε να το θυμηθώ, ήρθε πρώτη μετά από 5 ώρες κερδίζοντας το συγκλονιστικό ποσό των 250 ευρώ σύνολο κοινώς ένα 50ρικο ο καθένας.
Και ναι γυρίσαμε πίσω πανευτυχείς και τροπαιούχοι....

Υ.Γ Μαμά γερνάω!

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ZIZOU

Δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει αλλιώς... Οι πραγματικά Μεγάλοι παίκτες σ όλα τα "παιχνίδια " της ζωής και της εξουσίας , φεύγουν πάντα στο σωστό timing... Αυτοί που επιμένουν και παραμένουν , φεύγουν κι επανέρχονται, γαντζώνονται και παλινδρομούν είναι είτε μέτριοι είτε ανερμάτιστες ταλεντάρες... Οποιος έχει παρακολουθήσει τον Zizou όχι στο γήπεδο αλλά στις μετρημένες ούτως ή άλλως συνεντεύξεις του καταλαβαίνει τι ενννοώ... Αλγερινής καταγωγής και μάλιστα Βερβερίνος, γεννημένος στη Μασσαλία, ο μεγαλύτερος Γάλλος μπαλαδόρος μαζί με τον Πλατινί, ο Ευρωπαίος που ξανάφερε στο γήπεδο τον χορό στη ντρίμπλα μετά τον Κρόϊφ κι ας καμώνεται ο Μπέκαμ -μεγάλος δε λέω αλλά όχι του γούστου μου- πως πρωταγωνιστής στο θέαμα είναι αυτός.... Εκτός γηπέδων στο χώρο του P.R είναι πράγματι πολύ καλύτερος ο Μπέκαμ... Ο Ζιντάν άλλαξε τρεις μεγάλες φανέλες Μπορντώ - Γιούβε - Ρεάλ κι έφυγε προχτές όπως είχε πει... Ακόμη θυμάμαι ότι πριν πέντε χρόνια εξηγούσε ότι τα παιδιά του πάνε σχολείο με άλλο επώνυμο, της μητέρας τους, για να μην ψωνιστούν και να μην τα ενοχλούν... Οτι μιλούσε για το ποδόσφαιρο σαν βιολονίστας που "έτυχε" να κρατάει Στραντιβάριους, σαν να αντιλαμβανόταν ότι το ταλέντο του, αυτό το "δώρο", δεν τον κάνει αυτόματα Μεγάλο... Το παιδί είχε απο μικρός έρμα, άποψη και κοινωνική συνείδηση πρωτόγνωρη για μπαλαδόρο...
Καμιά φορά σκέφτομαι τι θα μπορούσε νάχει κάνει ο Ντιεγκίτο αν είχε το ένα δέκατο της προσωπικότητας του Ζιντάν αντι να σνιφάρει με χρυσές καδένες στο λαιμό... Αλλά τίποτε δεν είναι τυχαίο στη ζωή.

Ο μπουφές της γιαγιάς του Fornasetti

Κάθε γιαγιά που σέβεται τα εγγόνια της έχει υποχρέωση να τους κληροδοτήσει από έναν χειροποίητο μπουφέ, σκαλιστό, αντίκα φερμένο από την Πόλη, την Μικρασία ή στην χειρότερη τη Σκύρο.
Πρόκειται περί επίπλου - must για κάθε σπίτι που θέλει νάχει μια στοιχειώδη αναφορά στις ρίζες του κι ακόμη περισσότερο αν δεν επιθυμεί να τονίσει τις τριάντα ρίζες ελιάς στο κτήμα με τη σπιτακούλα, αλλά τις ευγενείς ρίζες της τριανταφυλλιάς στο αρχοντικό του χωριού.
Εικάζω μάλιστα πως με τόσα οικογενειακά κειμήλια, βιτρίνες, σερβάν, κομόντες και μπουφέδες που έχουν κυκλοφορήσει στα σπιτικά μετά τα 80ς, κάθε γιαγιά θάχε ίσαμε πέντε -δέκα καρυδένια σκαλιστά κομμάτια για πρόφταση στο πλίνθινο, άντε πέτρινο, ασβεστωμένο σπιτάκι της! Μεγαλεία οι πρόγονοι κι ας νομίζαμε εμείς το αντίθετο....
Λοιπόν όπως έλεγα, τα εν λόγω κειμήλια τονίζουν την ευγενή κι ουχί παρακατιανή ρίζα της οικοδέποινας ή του οικοδεσπότη, τοποθετούνται σε περίοπτη θέση και συνδυάζονται πάντα με τα σύγχρονα καναπεδοπολύθρονα επι τη βάσει του σχετικού διακοσμητικού αξιώματος.
Σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις όπως στις εξοχικές παραδοσιακού τύπου κατοικίες ή σε αστικά διαμερίσματα κουλτουρέ αριστερών των 70ς, έχουμε όλο σχεδόν τον διάκοσμο κατευθείαν απ το προγονικό Μοναστηράκι. Κι αν δεν έχει το σπίτι ένα μπακίρι, μια σκάφη για ζύμωμα άρτου, μια λάμπα πετρελαίου ή ένα πήλινο σταμνί μη σας πω και ....ζεμπίλι, πως θα κρατήσουμε τις παραδόσεις μας;
Να μη τις κρατήσουμε! Διότι δεν έχουμε καμία άξια λόγου παράδοση στον συγκεκριμένο τομέα κι αυτή που έχουμε, καλό είναι να την περιορίσουμε στα λαογραφικά μουσεία. Τα ποτήρια της "γιαγιάς" στην καλύτερη ήταν γυάλινα διαφορετικά ήταν εισαγόμενα. Τα πιάτα ήταν πήλινα ή μπακιρένια κι αν ήταν πορσελάνες ήταν επίσης εισαγόμενες. Τα έπιπλα ήταν ελάχιστα, άβολα, χοντροκομμένα με κάτι παραπέτια στους τοίχους και φλοκάτες στα πατώματα ενώ όσα ήταν σκαλιστά και ακριβά ήταν ελάχιστα, τα μισά από Ιταλιάνικες ή Αυστριακές επιρροές και τα άλλα μισά η συνέχεια της Μικρασιάτικης παράδοσης .
Ούτε τον 19 ούτε τον 20 αιώνα αναπτύξαμε στην διακόσμηση εσωτερικών χώρων κάποια ιδιαίτερη και πάντως αξιοσημείωτη Ελληνική αντίληψη. Συνεπώς ας συμβιβαστούμε αξιοπρεπώς με την μη αξιόλογη παράδοση μας αντί να επιμένουμε να βαφτίζουμε αριστοκρατικές, ευγενείς κι εκλεπτυσμένες αισθητικά τις ασήκωτες, μουντές μπαουλοκασέλες της "γιαγιάς" που δεν είναι καν η δική μας γιαγιά διάολε!

(Αφιερωμένο εξαιρετικά στη γιαγιά του Ρ.Fornasetti για τα φαντασιωτικά trompe l oiel που μας κληροδότησε ο εγγονός της όταν καταπιάστηκε με το σχεδιασμό επίπλων.)

Η Μάνα σου Εγώ κι Εσύ!

Μάνα είναι μόνο μία.
Αχ μανούλα μου!
Μητέρα Τερέζα
Η καρδιά της μάνας.
Μητρότης.
Η αγκαλιά της μάνας.
Μάνα ο νιος και μάνα ο γέρος.
Τι μου κάνεις μάνα μου!!! (άσχετο αλλά καλό)
Το μητρικό ένστικτο.
Ελα να πάμε στο νησί η μάνα σου εγώ κι εσύ....

Ολη μου τη ζωή παλεύω με μανάδες, αρχής γεννομένης απ την μάνα της μάνας μου,τη γιαγιά μου πούθελε κι άλλη μια εγγόνα να πάρει τ ονοματάκι της κι όχι έναν ακόμη μαντράχαλο.... Μετά είχα φυσικά το ιερό τέρας στη ζωή κάθε άντρα, τη μανούλα μου. Και σαν να μη μούφτανε το βαρβάτο οιδιπόδειο με την καλλιτέχνιδα που μ έβαζε να της ποζάρω αναστενάζοντας αισθαντικά Μα τι προφίλ είναι αυτό θησαυρέ μου , είχα και μια δεύτερη μαμά την αδελφή μου που με προτίμησε απ τις κούκλες της κι εν συνεχεία στην εφηβεία της μ έσερνε το νήπιο μαζί με τις φιλενάδες της στα πάρκα και στα καφέ της Κηφισιάς....
Οταν πήγα σχολείο ήμουν το αγαπημένο σπασικλάκι της εκάστοτε μαμάς-δασκάλας που μου τσιμπούσε τα μάγουλα και μου ανακάτευε τις μπούκλες κι αντίστοιχα το αγαπημένο μοντελάκι γιού για όλες τις γνωστές κι άγνωστες απ το σπίτι ως το κομμωτήριο που μ έσερνε καμαρώνοντας η καλλιτέχνις... Σαν αγγελάκι είναι.Τι τάξη πας γλυκούλι μου. Πόσο μεγάλωσες Ορλαντάκο μου. Καλέ θα γίνει αυτός έναααας όταν μεγαλώσει.
Στο μετέπειτα ήρθε καπάκι η αδυναμία των μανάδων των συμμαθητριών μου.... Ημουν η προσωποποίηση του βλαμμένου πλην ωραίου καλής οικογενείας και ακόμη καλύτερης προοπτικής νεαρού... Κάτι σαν γκομενοφύλακας και καληνυχτάκιας μαζί, ένα πράμα. Μόλις έλεγαν "Θα βγω με τον Ορλάντο" και τρείς τα χαράματα να τις γύριζα , ουδεμία ανησυχία η μαμά! Αδικο είχαν;
Μετά ήρθαν οι νεαρές μαμάδες στη ζωή μου. Εκεί γύρω στα τριάντα με νήπια ή παιδάκια του δημοτικού, χωρισμένες ή στα χωρίσματα πλην μιας που ήταν εντελώς παντρεμένη... Μούριχναν δέκα χρόνια στην καλύτερη, αλλά αυτό δεν δικαιολογούσε πια τόσο μητρικό ένστικτο ! Αυτό το "αγόρι μου" ηχεί σαν εφιάλτης στυτικής δυσλειτουργίας και μόνιμης ανικανότητας μαζί... Ας είναι, φοιτητής πλέον έγινα όπως όλοι περίμεναν, ο τέλειος γκόμενος για τη μαμά ανεξαρτήτως των αισθημάτων της εκάστοτε κόρης. Μέχρι κι οι ανεπρόκοπες οι Αγγλίδες μούφτιαχναν ροστμπηφ με τα χεράκια τους ενώ οι αδελφοί κι οι πατεράδες με μπινελίκωναν κανονικά και μ αγριοκοίταγαν.... Υστερα σοβάρεψα κι άρχισα τους δεσμούς-επίδεσμους.... Κι εκεί το μητρικό ένστικτο μ αποτέλειωσε.... Εκεί ανακάλυψα ότι οι μανάδες συνωμοτούν αενάως με την επόμενη γενιά μανάδων για να γίνουν οι δεύτερες μανάδες κι οι πρώτες γιαγιάδες... Εκεί συνειδητοποίησα ότι η ίδια μου η μάνα είναι ικανή να μου τρυπήσει τα προφυλακτικά ή να της βγάλει το σπιράλ ή να αλλάξει τα χάπια της... Η ζωή μου απέκτησε ρυθμό, έναν ρυθμό απόλυτα εναρμονισμένο με την περίοδο της αγάπης μου. Πάνω οι ορμόνες κάτω οι ορμόνες κι εγώ στη μέση να διερωτώμαι για τα Ελευσίνεια μυστήρια της μήτρας... Δεν καταλαβαίνετε εσείς οι άντρες... Τι να καταλάβω ο μλκς πέρα απο τα νευράκια και τις απότομες μεταπτώσεις απο την καλή χαρά στον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες νο 5 επειδή ο κύκλος ήταν στα μέσα,στο τέλος ή στην αρχή;
Κι ύστερα άρχισε το γνωστό " Πότε θα γίνω μάνα" στο οποίο κάθε επίδοξη σοβαρή κόρη έχει εκπαιδευτεί απο τα νηπιακά της χρόνια. Ολα γίνονται τυχαία κι όλα οδηγούν στα μωράκια του περίγυρου. Κι αν δεν έχουμε εύκαιρα, βρίσκουμε απο τη γνωστή της γνωστής της φίλης μας και τα κουβαλάμε τα χρυσά μου να παίξουν στον κήπο " Ποιανού είναι αυτή η μπουμπού" ρωτάς σαν ηλίθιος και σου απαντά " Η Ιόλη το μωρό της Κατερίνας της ξαδέλφης της Μπαμπέτ καλέ απ το τένις..." Αν τώρα έχεις και την τύχη να αποκτάς ανήψι κάθε δύο χρόνια όπως εγώ με τον αδελφό μου που έχει βαλθεί να λύσει το δημογραφικό, τότε η ίδια σου η οικογένεια συνωμοτεί υπερ της wannabe μάνας που νόμιζες ότι είναι η hot φιλενάδα σου...
Ως εκ τούτων δύο θέματα μου έχουν προκύψει: Το πρώτο αφορά στα δεσμά των γυναικών-μανάδων σε σχέση με κάθε άντρα κάθε ηλικίας και κοπής. Δηλαδή αν δεν την δω τη δουλειά τη μισή μου ζωή γιός και την άλλη μισή πατέρας είμαι ένα τέρας της φύσης;
Και το δεύτερο: Χωρίς να θέλω να θίξω στο ελάχιστο την ιερότητα και το μυστήριο της μήτρας, διατυπώνω την εντελώς αφελή ερώτηση: Οι όρχεις μας γιατί δεν μας εξύψωσαν και δεν μας κατέταξαν αντιστοίχως στα ιερά και όσια της πατρότητος;