ΜΠΕΜΠΕΚΟΣΑΥΡΟΙ

Οταν έγινα φοιτητής, φρίκαρα... Ποτέ δεν είχα φανταστεί πως δούλεψα τόσο συστηματικά και σκληρά στην εφηβεία μου, για να πετύχω τελικά τόσα λίγα... Εμπαινα στη Σχολή και ήθελα να γυρίσω την πλάτη μου και να φύγω... Παρακολουθούσα παράδοση μαθήματος και μετά από μισή ώρα μουρχόταν ναυτία ή υπνηλία... Προσπαθούσα να προσαρμοστώ στο περιβάλλον σαν έξυπνο ον και αποτύγχανα μετά πολλών επαίνων... Στο δεύτερο έτος όντας ένας από τους ελάχιστους που δεν χρωστούσα μάθημα, έκανα τα χαρτιά μου κι έφυγα στο εξωτερικό... Δεν γύρισα ποτέ να κοιτάξω ξανά Ελληνικό ΑΕΙ...
Ο αδελφός μου ήταν σε άλλη Σχολή πολύ πιο συστηματική κι αυστηρή ... Τελείωσε αριστούχος, έκανε στρατιωτικό, μετά αγροτικό, μετά περίμενε για ειδικότητα, έκανε κι ένα διδακτορικό .... Ολα τέλεια, όλα του φαινόντουσαν απόλυτα σωστά και πάντα με κόντραρε που την κοπάνησα αντί να τελειώσω εδώ... Στα τριάντα του ήρθε κι αυτός έξω με υποτροφία για δεύτερο διδακτορικό... Πέρασαν μερικοί μήνες και ένα βράδυ μου είπε με σπασμένη φωνή: "Αν ήξερα θα είχα φύγει στα 19 μου σαν κι εσένα"
Οσο και να φανεί περίεργο, στεναχωρήθηκα περισσότερο από παλιά που μούλεγε :
"Ρε ψώνιο έφυγες γιατί σούπεφτε λίγη η Ελληνική Σχολή , λέγε τι παραπάνω έχουν εδώ τελικά;"
Στεναχωρήθηκα γιατί μέσα μου ήθελα νάχω κάνει λάθος, ήθελα να έχει δίκιο ο σπουδαίος και μεγάλος μου αδελφός, ο άριστος των αρίστων, το καμάρι της Ιατρικής Αθηνών, ο διδάκτωρ στα 27 του....Να έρθει στους Αμερικάνους και να τους κάνει σκόνη... Να δουν τι σημαίνει επιστήμονας... Να μη βρει τίποτε παραπάνω απ ότι στην Ελλάδα και να με φωνάζει ψώνιο την υπόλοιπη ζωή του...
Στεναχωρήθηκα γιατί μαράζωσε συνειδητοποιώντας τι έχασε απο πλευράς γνώσεων και δυνατοτήτων... Γιατί κλεινόταν στο εργαστήριο και όταν έβγαινε έλεγε: Πόσο χρόνο σπατάλησα, θα μπορούσα να τάχω κάνει πέντε χρόνια πριν όλα αυτά...
Γιατί ξημεροβραδιαζόταν στην βιβλιοθήκη σαν λιγούρικο παιδί σε ζαχαροπλαστείο....
Στεναχωρήθηκα γιατί όταν του είπαν να μείνει για πάντα εκεί - είπαμε το άτομο δεν μάσαγε με τίποτε, τους έλιωσε μέσα σε τρία χρόνια - τον έπιασε το πατριωτικό φιλότιμο και τα συναισθηματικά του και γύρισε... Γύρισε για να κάνει ακαδημαϊκή καριέρα και φυσικά όπως ακριβώς είχα προβλέψει και είχα πει, του έκαναν τη ζωή ποδήλατο οι κατέχοντες τα πόστα...
Στεναχωρήθηκα γιατί ήθελα να έχω διαψευσθεί και σ αυτό. Ηθελα να δω πόσο άδικο είχα και πόσο ανοιχτοί είμαστε στα ΑΕΙ μας για να πάμε μπροστά. Ηθελα να τον δω να δικαιώνεται όταν έλεγε στους Αμερικανούς:"Σας ευχαριστώ αλλά θα γυρίσω και θα διδάξω στην Ελλάδα" κι εγώ χτυπιόμουνα εξηγώντας του πως δεν έχει ιδέα απ τα κυκλώματα και πως κανείς δεν θα τον αφήσει να γίνει τακτικός καθηγητής απλά επειδή έχει τα προσόντα.
Σήμερα χρόνια μετά, δεν ξέρω ποιός έχασε περισσότερα: Αυτός που επέστρεψε και αφού περίμενε επι ματαίω, κάποια στιγμή συμβιβάστηκε με τον ιδιωτικό τομέα ή αυτοί , το σύστημα, που δεν εκμεταλλεύθηκε έναν προς όφελος της δημόσιας υγείας αλλά και της Παιδείας;
Σήμερα χρόνια μετά, βλέπαμε μαζί τους φοιτητές να μιλάνε στην τηλεόραση για το σχέδιο νόμου... Κοιταχτήκαμε αυθόρμητα... "Τόσα ξέρουν τόσα λένε" είπα κουρασμένα " Αυτά φταίνε ή το σκατοσύστημα μας ; Και μεταξύ μας σιγά τις αλλαγές γμτ! Ούτε το απόστημα δεν σπάει, όχι να φτιάξουμε ΑΕΙ της προκοπής"
" Κανείς τους δεν θέλει ΑΕΙ της προκοπής Ορλάντο" μου απάντησε
"Ούτε οι πολιτικοί ούτε οι διδάσκοντες ούτε κι οι φοιτητές. Θυμίσου εμένα τι σούσουρνα όταν έφυγες....Τα παιδιά αυτά είναι μπεμπεκόσαυροι... Είναι δεινόσαυροι επαναστάτες ... Και φταίμε εμείς γι αυτό... Είναι τόσο πελώρια η άγνοια τους όσο το σώμα των δεινοσαύρων: Ωσπου να φτάσει το ερέθισμα του πόνου στον εγκέφαλο κάποιος τους έχει ήδη φάει την ουρά
και αιμορραγούν ακατάσχετα"
Σήμερα χρόνια μετά στεναχωρηθήκαμε ξανά κι οι δύο μας...

ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΚΕΡΙΩΝ

Η αλήθεια είναι πως η πρόσφατη συναναστροφή μου με τον Αθήναιο, μέχρι χτες είχε μια ασφαλή δικλείδα: Θάβαμε τρώγοντας τον chef του εστιατορίου...
Οι γλυκύτατες συνοδοί μας -προσεκτικά επιλεγμένες για να τις επιδεικνύουμε κι όχι για να μας ζαλίζουν τον εγκεφαλικό μας ουρανίσκο - έγιναν αμέσως φιλενάδες και μάλιστα αν κατάλαβα καλά θα πάνε και στην ίδια μανικιουρίστα για μεταξωτά νύχια ή κάτι παρόμοιο...
Και ναι, μπορείτε να μας πείτε και σωβινιστικά και γουρούνια αλλά έτσι γουστάρουμε αυτή την περίοδο: Να τρώμε και να πηδάμε χαριτωμένες χαζές ...ΟΚ; ... Αντε γιατί αρκετά μας πήδηξαν εντός και εκτός εισαγωγικών οι καριερίστες, σοφιστικέ, ανορεξικές και με άποψη ακόμη και για τους βανκελοκινητήρες κυρίες!!!
Χθες λοιπόν παρέθεσα δείπνο με όλα τα ταρατζούμ- ταρατατζούμ στον κήπο, υπο το φως ίσαμε ...τριάντα κεριών. Και επειδή στα σοβαρά σοβαρεύομαι, είπα στον Αθήναιο να παρκάρει το ντεκολτέ της δικής του δίπλα σ αυτό της δικής μου, καθότι θα είχαμε δράματα αν μία εκ των δύο ή και οι δύο άρχιζαν τις συμβουλές για ομοιόμορφο μαύρισμα προς τις υπόλοιπες κυρίες ... Ευτυχώς συντονίστηκαν άψογα τα μωρά μας, ενώ κατά γενική (αντρική) ομολογία έλαμπαν μέσα στα οικονομικότατα αν κρίνω από το πόσο λίγο ύφασμα είχαν, φορεματάκια τους ...
Τώρα, όταν συνειδητοποίησα πως το βράδυ ΕΓΩ θα ήμουν ο chef και είχα καλέσει τον Αθήναιο, έπαθα ένα πανικό... Να μαγειρέψει το προσωπικόν ήτο μια λύση, αλλά πόσο ηττοπαθές! Είπα να προσποιηθώ πως δεν προλάβαινα αφού γυρίζω λίγο μετά τις 9 σπίτι, αλλά πόσο αδέξια δικαιολογία για έναν εργένη! Είπα τέλος μέσα στην αγωνία μου, να δηλώσω άρρωστος και να το αναβάλλω αλλά δεν είμαι και τόσο ριψάσπις!
Ετσι χώθηκα κατά το μεσημέρι στην κουζίνα μέσα στην κόμπλα και αφού κατέβασα κάτω ότι βιβλίο μαγειρικής είχα στην Ελληνική την Αγγλική και την Γαλλική κατέρρευσα. Διότι παρόλο που είχα ψωνίσει τα ΠΑΝΤΑ για τρία διαφορετικά μενού, δεν ήξερα τι να μαγειρέψω... Αθλια ψυχολογία μιλάμε!

ΜΑΙΝΟΜΕΝΟ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ
Υλικά για οκτώ έως δέκα μερίδες
16-20 φιλέτα από μπούτι
2 κούπες άσπρο κρασί
1 μικρό κουτί κρέμα γάλακτος
1 ρίζα φρέσκο τζίντζερ
1 λεμόνι τον χυμό
2 αγουρωπές μπανάνες
2-3 κουταλιές της σούπας μάνγκο -τσάτνεϋ
Μαύρο Κόκκινο Πράσινο πιπέρι σε κόκκους
Αλάτι, ένα φλυτζάνι ζωμό κότας, λίγο λάδι

Ρύζι ανάλογης ποσότητας φυσικά, της αρεσκείας σας αλλά όχι αρμπόριο ή για ρυζότο. Πρέπει να είναι σπυρωτό . Το Μπασμάτι εμένα μου αρέσει ιδιαίτερα σ αυτή τη συνταγή.

Εκτέλεση
Βάζουμε τουλάχιστον 4-5 ώρες πριν τα φιλέτα πλυμένα καλά, ανοιχτά σ ένα ταψάκι να μαριναριστούν με : 1 κούπα κρασί λευκό, δύο κουταλιές της σούπας τριμμένο τζίντζερ, το μάνγκο, τα πιπέρια άφθονα σε κόκκους, το λάδι και αλάτι. Οταν είμαστε έτοιμοι τα κλείνουμε με οδοντογλυφίδες σαν ρολά και τα σωτάρουμε σε δυνατή φωτιά σχεδόν να γίνουν. Μετά τα βάζουμε σ ένα ταψί ρίχνουμε την μαρινάδα σουρώνοντας την απ τα πιπέρια και ψήνουμε για μισή ώρα στο φούρνο τους 180.
Παράλληλα ετοιμάζουμε το ρύζι άσπρο και αβουτύρωτο.
Στο μπλέντερ βάζουμε τη μισή κρέμα γάλακτος, το χυμό λεμονιού και λίγο κοτόζουμο και ρίχνουμε τις μπανάνες κομμένες. Πολτοποιούμε και μετά σ ένα κατσαρολάκι βάζουμε 1κούπα κρασί, την άλλη μισή κρέμα γάλακτος, το μείγμα της μπανάνας, μία κουταλιά της σούπας τζίντζερ αλατοπίπερο και ζωμό κότας ή αν έχει περισσέψει ζουμί από το ψητό κοτόπουλο στο ταψί, όσο πάρει για να μη χρειαστεί να το πήξουμε μετά με κορν φλάουερ. Βράζουμε απαλά τόση ώρα ώστε να μην ξεχωρίζει πια το άρωμα μπανάνας που στην αρχή είναι διακριτό εύκολα. Περίπου 10 -15 λεπτά σε πολύ μαλακή φωτιά.
Σερβίρουμε αμέσως και θέτουμε το ερώτημα:
Τι έχει μέσα η σάλτσα Αθήναιε αγόρι μου;
:Ρ

Μό